Status Updates From The Three Theban Plays: Ant...

آنچه تسکین بیشتری می‌بخشد، افادۀ رنج است با کلام، آواز، صدا و شکل. این وسیلۀ اخیر ثمربخش‌تر است. عینیت احساسات، خصلت شدید و فشردۀ آن را بازمی‌گیرد؛ می‌توان گفت که آن را خارج از ما و غیرشخصی می‌کند و بدین ترتیب، رنج به شدت تسکین می‌یابد

احساساتی چون رنج وجود دارد. نخستین وسیله‌ای که طبیعت برای تسکین رنجی به ما ارزانی می‌دارد اشک است؛ گریستن خود تسکین است. گفت‌وگو با دوستان تسکین بیشتری می‌بخشد و نیاز به تسکین می‌تواند ما را تا به سرحد سرودن شعر براند. به همین سبب، تا مردی خود را گرفتار و غوطه‌ور در رنج یافت، در حالت تجسم آن است و احساس می‌کند که تسکین یافته است.

انسان چه کند تا خشم و آرامی، وحدت خویش را در وی بیابند و برادروار در هستی او یگانه شوند؟

در اساطیر یونان بسیاری از آدمیان فانی می‌کوشند تا به حریم خدایان باقی راه یابند و پادافره آنان عذابی دردناک است. خدایان هر چیز را می‌بخشند مگر آنکه انسان بخواهد از خویشتن درگذرد و به آنان راه یابد، خویشتن را نفی کند تا با آنان یگانه شود. این گناهی بزرگ است و انگیزهٔ چنین گناهی دانایی است.

Yup