Status Updates From Revolutionary Life: The Eve...

A promising look at a worthwhile subject, marred by overgeneralization, a seeming lack of in-depth engagement with ordinary people engaged with or affected by the Arab Spring, and negligent editing.

من هم مانند آصف بیات معتقدم مهم‌ترین عامل موثر در ادامه یافتن جنبش‌های انقلابی برای پیشرفت، باور به "امکانِ تغییر" است. باور راسخ به امکان تغییر حتی زمانی که جنبش‌ها شور انقلابی خود را از دست می‌دهند، نیز پایدار و پویا هستند. این‌گونه باورها برخلاف احساسات هیجانی انقلابی سرچشمه‌ی اقدامات هدفمند و عدم پايبندي به وضع موجود هستند. انقلاب‌های موفق(!) حاصل تسری وجود "امکان تغییر" به آگاهی انسان‌ها است.

[We are the generation of stolen dreams and premature aging.]


تحلیل آصف بیات از نقش جوانان یا به اصلاح Youth politics آنقدر دقیق واکاوی و بررسی شده که خوندنش هم لذت بخشه.

Hannah Arendt proclaimed, “No revolution, no matter how wide it opened its gates to the masses and the downtrodden … was ever started by them.”

گاها فکر می‌کنم انقلاب در معنای واقعی و قدیمی خود، در عصر شتاب‌زده‌ی تکنولوژیک و از هم‌گسیخته پساپسا(!) مدرنیته امکان‌پذیر نیست.

While the revolutionaries battled the police, built barricades, and dodged tear gas canisters, the square vendors carried on with their routine of trading hot tea, cold drinks, food, flags, and badges. The vendors became an integral element in Tahrir’s spatiopolitical fabric, selling watermelons carved with slogans such as “Down with Military Rule” or drinks with names such as “January 25 Tea”,“Tahrir Licorice Juice.

"In a patriarchal society where women are expected to mind their domestic business in managing the home and raising children, their powerful march in the streets, side by side with men, would itself signal a turning point of equality. It empowers the uprising and enrages the moral and political authority who may in response inflict moral charge, body abuse, and sexual violence."