Status Updates From Niejedno

w przerwach od podawania kawki czas wrócić

trzeba czymś przerwać chylka streak

Obserwowanie nieuniknionej katastrofy życie pcha czas na przód ale on dalej stoi w miejscu. Czy lekarze na medycynie faktycznie nie są uczeni kontaktu z ludźmi? Bo to by się właściwie zgadzało, dodając ilość materiału i konieczność wkładanej energii.

Nie było mnie i teraz tez nie jestem w stanie wyraźnie stwierdzić, ze wyraźnie jestem.

Mam ochotę wołać o pomoc za niego. Widać jak gaśnie razem z ojcem i tylko oni oboje widzą albo nawet on sam, bo przecież ojca dawno już nie ma. I strasznie to bliskie, wyobrażalne, możliwe do dotknięcia. Nie wiem, czy to spełnienie obowiązku, raczej wykonywanie pracy. I nie każdy jest dobry w swojej, normalne.

Druga część i nastrój niemalże przygnębiający. Ale wszystko się kryje pomiędzy zwykłym życiem. Fajne, gorzkie.

205 stron i zaczynam czuć antysynpatie do bohatera, ale w sposób zupełnie zrozumiały i całkiem empatyczny. Fajnie, bo charaktery są nakreślone mocno, ale bez sztucznych konturów. Dużo do myślenia łatwo strawne i to znikanie nieustanne. I obserwować jak znika to znikać samemu trochę? Albo jak nie zniknąć i nje dać zniknąć

Zapominam, ze ta książka została przez kogoś napisana, taka mi się wydaje kompletna i osobna??? Pierwszy raz chyba aż tak mocno to czuje i tak wierze na słowo bohaterom, ze myśle o nich jak o bliskich z krwi i kości.

Jeśli granice świata są granicami języka, to co wtedy, gdy językowi rozmywają się kontury, traci ostrość, oddaje znaczenie i przestaje działać?

Serio, nie wiem jak to wytłumaczyć, ale ta książka żyje i oddycha i bardzo to czuję. Prosta, ale jaka dobra.

Żeby znikał wolniej.

„Ojciec nie poznał siebie dzisiaj w lustrze, nie rozpozna się już nigdy.”

Nie chcę zapeszać, ale to może być idealna książka na teraz, na czas w ogóle. I chyba szukam odpowiedzi na pytania bez.