Status Updates From خوانش سریانی-آرامی قرآن: ج...

معلوم می‌شود که در قرآن پژوهی تا امروز یک رد نادرست دنبال شده است، با این فرض که سنگ‌نوشته‌های عربی و نبطی پیشاقرآنی معیاری برای داوری درباره‌ی نگارش قرآن می‌باشند. حال باید در این نظریه بازنگری صورت گیرد. ظاهرا تاکنون نادیده گرفته شده که نگارش قرآن به سنت سریانی پیشاقرآنی برمی‌گردد.

برای نمونه نولدکه به مطران نصیبین، الیاس بار شینایا (حدود ۹۷۵ تا ۱۰۵۰م) اشاره می‌کند که: آثارش را برای مسیحیان نوشته بود؛ این نوشته‌ها یا به زبان عربی بودند یا در دو ستون موازی به عربی و سریانی نوشته می‌شدند ، یعنی به زبان گفتاری و زبان نوشتاری عالمان».

ادبیات مسیحی- عربی سوریان شرقی با آن گنج‌واژه‌های عربی‌شان که در میان مسیحیان عرب میان‌رودان و سوریه جا افتاده بود تا کنون در قرآن‌پژوهی چندان مورد توجه قرار نگرفته است و در این‌جا باید تأکید کرد که این ادبیات نام‌برده ما را خیلی بهتر از اشعار عربی کهن [اشعار جاهلی] که اکثرا اشعار پساقرآنی هستند و واژه‌هایش برای درک قرآن نامناسب و گمراه‌کننده است، به نتایج منطقی رهنمون خواهد کرد.

مآخذ با اهمیت پزشکان سوری شرقی بار علی (مرگ ۱۰۰۱ م) و بار بهلول (مستندشده ۹۶۳ م) گهگاهی در خصوص معنای واژه پرتوافکنی می‌کنند . این فرهنگنامه‌ی سریانی-عربی در سده‌ی ۹/۱۰ میلادی تدوین شده یعنی زمانی که دیگر عربی سریانی را به حاشیه رانده بود. احتمالا این فرهنگنامه‌ها به دلیل نیاز فعالیت‌های ترجمه‌ای در دوره‌ی عباسیان تدوین شدند تا ابزار کمکی مناسبی برای مترجمان سوری در برگرداندن آثار علمی یونانی و سریانی باشند.

آرتور جفری در «واژه‌های بیگانه در قرآن» مطالعات زبان‌شناختی واژه‌های بیگانه در قرآن را که تا سال ۱۹۳۸ در اروپا منتشر شدند جمع‌بندی می‌کند. از حدود ۳۰۰ واژه‌ی بررسی‌شده (که حدود ۵۰ فقره‌ی آن‌ها نام‌های خاص‌اند) واژه‌هایی که ریشه‌ی سریانی دارند، بخش عمده را تشکیل می‌دهند. جسیکا مینگانا هفتاد و پنج سال پیش در جستارش، سهم واژه‌های سریانی را در میان این واژگان، ۷۰ درصد برآورد می‌کند.

قرآن نخستین کتاب به زبان عربی است که به دست ما رسیده و برای عرب‌زبانان سرچشمه‌ی زبان نوشتاری عربی است.

ما سند قابل اتکایی نداریم که بتواند ادبیات جاهلی [شعرای پیش از اسلام] را اثبات نماید. هر‌آن‌چه در دست داریم نوشته‌های پس از شکل‌گیری اسلام است.

زبان سریانی تا پیش از آن‌که زبان عربی در سده‌ی هفتم آن را به حاشیه براند، بیش از هزار سال زبان همگانی (Lingua franca) در تمامی منطقه‌ی آسیای نزدیک بود. آن هم در زمانی که عربی هنوز زبان نوشتاری نبود و عرب‌های باسواد اساسا از همین زبان سریانی استفاده می‌کردند.