Status Updates From رثا

کاش کل کتاب مثل این ۳۰ درصد آخر بود!
آخیششش...
حداقل یکم کمتر دارم حرص میخورم از دستشون

😐😐😐

هرچقدر بیشتر میخونم، بیشتر ناراحت میشم برای وقتی که میتونستم پای خوندن یه چیز بهتر بذارم😐

هرچی فکر میکنم ای رمان برای چی نوشته شده نمی‌فهمم😐

وقتی می‌گم نحوه بیان مشکلات جامعه خیلی مهمه یعنی این!
واقعا متاسفم!
این خواستگاری مسخره و نحوه برخورد خانواده و خود پروانه به شدت افتضاح نوشته شده بود.
الان مثلا این دفاع از حقوق زنا بود؟
چه اشکالی داره از یه دختر "باکره" برای یه مردی که زنش رو از دست داده خواستگاری کنن؟😐 کلیشه‌ی برعکسه؟! باکره بودن اون دختر بازم ملاک شد که!
نویسنده‌ها دارن از اون ور بوم میوفتن به خدا.

من همیشه موافق اینم که نویسنده‌ها از مشکلات و اتفاقای جامعه بگن. به خصوص اتفاقای سیاسی چون نویسنده‌ها کلام مردمن. سال ۸۸ از تاریک‌ترین سالای بعد از انقلابه و باید گفته بشه.
ولی...خوندن ازش به این شکل، از بطن داستان به این تلخی اونم وقتی اون سالا با اینکه سنم کم بود چیزایی یادمه که هنوزم ازشون میترسم، اونم توی شرایط الان جامعه واقعا داره آزارم میده.
حس میکنم برای سلامت روحیمم که شده فعلا نباید رثا رو بخونم.

فصل اول تموم شد؟ دارید با من شوخی می‌کنید! این فصل به طور کامل، به جز ۱ صفحه‌ و نیم ورد آخرش، می‌تونه از رمان حذف بشه بدون اینکه کوچیک‌ترین آسیبی بهش وارد شه.
حوصله سربر‌ترین شروع رمان بود که بعد از مدت‌ها خوندم! اصلا باورم نمیشه دارم این ریویو رو برای رمانی می‌نویسم که دریا یکی از نویسنده‌هاشه...
شخصیت‌ها، اصلا شخصیت ندارن! یه عالمه اسمن. توی کل این ۶۰ پارت هم پروانه هم امیرعباس فقط رفتن و اومدن!
باورم نمیشه

فکر می‌کنم قراره به مرور بهتر بشه ولی تا اینجاش، از زهرا و دریا، به خصوص از جمع جفتشون و سوابقشون و قلمشون، انتظار شروع خیلی بهتر از این داشتم...

میدونم این چیز جالبی برای گفتن نیست ولی...
کی گفته آدمای عادی وقتی یه خونه آتیش گرفته باید با لگد در خونه رو باز کنن؟😐
اون باز کردن در قهرمان بازی نیستا، می‌تونه باعث انفجار بشه چون اکسیژن بیشتری به آتیش می‌رسه.
و بعد می‌خواد زهرا (هرکی هست) رو ببره پشت بوم؟؟ اون ساختمونی که آتیش گرفته ممکنه هر لحظه بریزه بعد می‌بریش بالاترین نقطه؟
و در ضمن کلی اتفاق داره میوفته و شخصیت وارد میشه و کلی اسمه بدون توضیح.

صدایم که می‌زد چیزی در دلم تکان می‌خورد. مثل قطره‌ی باران روی شیشه... که حتی اگر ماشین را هم جابجا نمی‌کردی، حتی اگر برف پاک کن را به حرکت درنمی آوردی، یکباره سر می‌خورد و می‌ریخت. جوری که تو حتی با حرکت چشم‌هایت هم نمی‌توانستی دنبالش کنی و ببینی.

داستان رو دوست دارم، قشنگه، شخصیت‌هایی که با وجود تمام دردهاشون انقدر قشنگ کنار هم نشستن دلنشینه برام
بزرگترین حس آزاردهنده موقع خوندن این داستان یک دست نبودن قلمه🤦🏻‍♀️
کاش روی این مسئله بیشتر کار می‌شد 💔🚶🏻‍♀️