Status Updates From خرداد بود که خلیج یخ زد

چقدر داستان خور آدم خور جذاب بود!

چقدر به دلم چسبید شاید بهترین فانتزی بومی باشه که خوندم که البته با یکی از داستان های کتاب شومنامه تبر نقره ایِ آقای بهزاد قدیمی رقابت میکنه. تا اینجا این داستان درجه یک فقط با بخش توصیف درد و زخمش در آخر کار مشکل داشتم یکم ولی اذیتم نکرد. نه اونقدر که از داستان لذت نبرم.

تا اینجا که خوشم اومده. داستان اول بعضی توصیفات و روایت ها رو دوست نداشتم؛ راوی نمیذاشت اصل داستانو دنبال کنیم😅

اونجایی فهمیدم چقدر خور آدم‌ خور منو ترسونده بود که یه نفر صدام زد و قلبم ایستاد.

باورم نمیشه انقدر ازش خوشم اومده باشه

باورم نمیشه انقدر ازش خوشم اومده باشه

"معجزه اگر دیر برسد هیچ اعجازی ندارد. جلاد است این زندگی؛ بدنهاد است این روزگار؛ وگرنه وقتِ بی نیازیِ آدم دست و دل باز نمیشد." :))

سورچرانی پیرزن تن‌پرست هم زیبا بود
حقیقتاً داره از داستان‌های بومی خوشم می‌آد، و بیشتر از همه از این خوشم می‌آد که نمی‌تونم بعد از خوندن یک داستان بلافاصله بجهم بعدی رو بخونم، ذهنم درگیر می‌شه و ظرفیتش پر
شاید بقیهٔ کتاب‌ها این‌جوری باشن که نویسنده کلی وقت گذاشته و منِ خواننده تو چند ساعت کوتاه و یکسره می‌خونم کتابش رو و تمومش می‌کنم
ولی سر این کتاب نمی‌کشم، نمی‌ذاره

این خور آدم‌خور عجب چیزی بووووودیتسهخسهسنیت
عاشق زبان روایتش شدم که حقیقتاً استادهای ادبیات رو تداعی می‌کرد
دست مریزاد!

یه مقداری گیجم و در حال هضم، یه مقداری بی‌زبون و قاصر از بیان آنچه درونم می‌گذره، بیشتر ولی شگفت‌زده و مشتاق خوندن باقی داستان‌ها.

این روزها زندگی‌م کاملا مختل شده و کلا دارم یه‌جور دیگه می‌گذرونم. و تا دیروز نتونسته بودم کتاب بخونم. دیروز که داشتم «از زمین آمد» رو می‌خوندم با خیلی از قسمت‌هاش یاد خودمون و روزگارمون افتادم و می‌خواستم بعضی‌هاشون رو یه جا ثبت کنم. و تصمیم گرفتم به جای نوشتن جملاتی که ازش دوست داشتم توی چندتا آپدیت (کاری که با داستان‌های قبلی کرده بودم) این‌دفعه این یکی جملات رو بنويسم.
و این شد که آپدیت قبلی‌م به وجود اومد.

این جمله‌ها از داستان «از زمین آمد» من رو به‌شدت یاد این‌روزها انداختن:
• تو لایق این محدودیت‌ها نیستی.
• در برخورد اول هرگز نمی‌فهمی به چه دنیای بی‌رحمی قدم گذاشته‌ای و این خودش یک‌جور خاصی از بی‌رحمی است.
• هرچه گذشت سخت‌تر شد.
• آن‌موقع امید داشتم و روزگار خوش پیشین را برای آینده تصور می‌کردم.
• آدم‌ها همه‌شان دارند درد می‌کشند و هیچ‌وقت زندگی‌شان بدون درد نیست.
• پاسخ امید است. امید مکار!