Status Updates From Nigdy, nigdy, nigdy

"– Nadal ją ko­chasz? – pyta Ce­ci­lie.

– Tak.

– I nadal nie chcesz z nią być, bo ona nie chce dzie­ci?

– Mia­łem na­dzie­ję, że to minie."

"Nie chcę być kimś, kto wrzesz­czy. Nie mam za­mia­ru być kimś, kto wrzesz­czy, kimś, kto pod­no­si głos, kto musi wszyst­kie­go pil­no­wać, utrzy­my­wać po­rzą­dek, le­d­wie prze­cież pa­nu­ję nad samą sobą, jak mia­ła­bym więc zająć się innym czło­wie­kiem, jak niby mamy na­uczyć kogoś in­ne­go, jak zo­stać kimś czy coś osią­gnąć, skoro le­d­wie sami coś sobą re­pre­zen­tu­je­my."

"Gdy wy­obra­żam sobie bycie ro­dzi­cem, przed ocza­mi nie stają mi wcale pięk­ne ob­ra­zy. Myślę o gry­pie żo­łąd­ko­wej i nie­wy­spa­niu, o dziec­ku, które na mnie wisi, gdy je­stem zmę­czo­na i chcę zo­stać sama, które prze­cho­dzi okres buntu i urzą­dza hi­ste­rię w skle­pie, myślę o domu, który nigdy, nigdy, prze nigdy nie jest czy­sty, o ra­chun­kach i wcze­snych obia­dach, o bu­dze­niu się w środ­ku nocy."

"[...] jak wy­glą­da­ło­by nasze życie, gdy­by­śmy mieli dzie­ci, po­wie­dzia­łam, że może by­ła­bym do­brym tatą.

Matka jest wszyst­kim, matka musi być mądra i pełna cie­pła, su­ro­wa i spra­wie­dli­wa, wiecz­nie obec­na i wszyst­ko­wie­dzą­ca. Oj­ciec na­to­miast cho­dzi do pracy, a gdy wraca, to jest już bar­dzo zmę­czo­ny, oj­ciec ma stać przy gril­lu i pro­wa­dzić auto, czy­tać ga­ze­ty [...]"

"Ależ oczy­wi­ście, że pra­gnę do­bre­go życia z kimś, kto mnie kocha i lubi ze mną być, oczy­wi­ście, że pra­gnę być do­brym czło­wie­kiem. Po pro­stu uwa­żam, że bez dziec­ka je­stem lep­sza, niż by­ła­bym z dziec­kiem."

"Nie boję się, że stra­cę swoje ciało, bo ono wróci, nie do końca takie samo jak wcze­śniej, ale w ja­kiejś tam swo­jej wer­sji.

Ki­lo­gra­my znik­ną, strach przed tym, że sama znik­nę – że stra­cę nie ciało, lecz głowę."

„W ciąży bę­dziesz taka pięk­na”, po­wie­dział mi ktoś pew­ne­go razu. Mia­łam na sobie su­kien­kę, która była do­pa­so­wa­na w biu­ście i luźna na brzu­chu.

„Bę­dziesz fan­ta­stycz­ną matką. Je­steś do tego stwo­rzo­na, to w nas sie­dzi, jest za­ko­do­wa­ne w ge­nach”.

"Nic mu nie od­po­wia­dam i po­ko­nu­je­my ko­lej­ne kil­ka­set me­trów w mil­cze­niu. A w końcu on mnie pyta, czy nie­dłu­go uro­dzę dziec­ko.

– Co pro­szę?

– To chyba nor­mal­ne py­ta­nie w twoim wieku – ko­men­tu­je."

"Mimo to tę­sk­nię za tymi ludź­mi, za moimi przy­ja­ciół­mi, któ­rzy kie­dyś współ­two­rzy­li moje życie nie­mal każ­de­go dnia, a któ­rzy teraz, o ile mam szczę­ście, po­ja­wia­ją się w nim epi­zo­dycz­nie od czasu do czasu."