Status Updates From جویس در تعطیلات

مایا آنجلو و همسر چهارمش من رو یاد کتاب "اتاق شماره 19" می‌اندازن. مایا عادت داشته موقع نوشتن موهاش رو تاب بده و همسرش مدام به موهای به هم ریخته‌ش گیر می‌داده و با نوشتن مخالف بوده. مایا توی هتل می‌نوشته و روی سرش کلاه میذاشته ولی همسرش می‌دونسته توی کدوم هتله و ناگهانی می‌رفته هتل و مچش رو می‌گرفته!

آقای اخوت یجور بامزه‌ای از تجربه‌ی خواندن سفرنامه‌ی "مسافر تهران" از ویتا سکویل-وست می‌نویسه که ازش خوشش میومده و افسوس می‌خوره که 94 سال پیش ویتا از نزدیکی خونه‌شون در اصفهان رد شده ولی اون زمان خودشون هنوز به دنیا نیومده بودن : «کسی که دوستش داری از نزدیک خانه‌ات رد شده و تو غایب بوده‌ای. ننه سرمایی که آمده و رفته و تو خواب مانده‌ای.»

آقای اخوت برای برای هزارم در کتاب‌هاش به مشکل بینایی جویس اشاره میکنه و میگه نیاز داشته که یکی چشمش باشه (منظره رو براش توصیف کنه.)
بعد میاد چند جستار بعد و میگه که گوگل مپ خیلی کاربردیه و میشه مجازی سفر کرد و اگر در زمان جویس هم گوگل مپ بود، دیگه نیازی نداشت کسی چشمش بشه و توی پرانتز میگه مشروط بر اینکه چشم‌هاش خوب ببینه🤡
"متاسفم برای تجربه تلخ‌تون آقای جویس، ما نه تنها چشم بینا داریم بلکه گوگل مپ هم داریم."