Status Updates From จันทราอัสดง เล่ม 4

...นั่นเป็นคำอวยพรและความรักอันล้ำค่าที่สุดของเทพธิดาองค์หนึ่ง
หลังนิ่งงันไปเนิ่นนาน ในเช้าวันที่แสนจะธรรมดานี้ พญามารที่ไร้รัก ไร้น้ำตามาแต่กำเนิด จู่ๆ ขอบตากลับเปียกชื้น

หลีซูซูพลันรู้สึกปวดใจเป็นพิเศษ
"ถานไถจิ้น!" นางกุมมือชายหนุ่มผ่านกองเพลิง
ชายหนุ่มตัวสั่นสะท้าน นัยน์ตาดำขลับจ้องมองนาง
เพียงพริบตาเดียวก็คือหมื่นปี ความเจ็บปวดในดวงตาเขาเหมือนจะหายไปแล้ว แทนที่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
...โลกมนุษย์ช่างแสนเจ็บปวด แต่ชั่วขณะที่เจ้ากุมมือข้า ย่อมกลายเป็นความสุข
ชายหนุ่มกุมมือตอบนางอย่างระมัดระวัง
อย่างช้าๆ ภาพนั้นสลายหายไปพร้อมกับเขา มารในใจที่ซุกซ่อนอยู่ในชะตาของเขาสูญสลายไปอย่างเงียบงัน

เพลิงขุมนั้นประหนึ่งกำแพง กีดกันเขาออกจากคนอื่นๆ ในโลก ในกองเพลิงเขาเดียวดายและหวาดหวั่น นอกกองเพลิง ชาวบ้านกลับโห่ร้องยินดี เฉลิงฉลองที่เขาถูกเผา
เขาเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิด ร่างกายขดงอ แต่กลับหลั่งน้ำตาไม่ออกแม้แต่หยดเดียว

ถานไถจิ้นเติบโตขึ้นมาเป็นมนุษย์ผู้หนึ่ง พยายามดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอดเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่กลับล้มเหลวในช่วงเวลาสำคัญตอนสุดท้าย
ชายหนุ่มถูกเผาอยู่กลางกองเพลิง จวบจนตายก็ยังคงมองโลกมนุษย์อย่างอ้างว้าง
ดวงตาเขาเลื่อนลอยและเจ็บปวด

นั่นเป็นมารในใจของคนอีกคน แต่ก็เป็น 'ถานไถจิ้น' เช่นกัน
ภาพตรงหน้าเป็นภพชาติที่ตนมิได้ปรากฏตัวข้างกายเขา

ดังนั้นตอนนี้นางจึงมีความอดทนที่จะพาเขาไปดูสิ่งที่ดีงามมากมายเหมือนเช่นตอนนั้นที่นางแสดงยันต์สรรพชีวิตให้เขาดู กางม้วนภาพอันงดงามเบื้องหน้าเขา เติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในใจเขา
นางสนับสนุนให้ถานไถจิ้นกลับสำนักเซียวเหยา อนุญาตให้เขาสั่งสอนบุตรสาวด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชินและลำเอียงอยู่บ้าง ในอดีตมรรคาสวรรค์ไม่ยุติธรรมกับเขา บัดนี้หลีซูซูจึงชดเชยให้เขาในอีกรูปแบบหนึ่ง

รอยยิ้มนั้นบริสุทธิ์อย่างหาได้ยากยิ่ง ชั่วเวลานั้นกงเหยี่ยจี้อู๋พลันเข้าใจว่าเหตุใดหลีซูซูจึงชอบคนผู้นี้
แม้ว่าถานไถจิ้นจะเคยเย็นชาเห็นแก่ตัว ดื้อรั้นถือทิฐิ โอหังชั่วร้าย บุคคลเช่นนี้ความแค้นพันปีหากมิได้ชำระจะไม่ยอมเลิกรา แต่เพียงคำพูดเดียว รอยยิ้มเดียวของหลีซูซู ถานไถจิ้นกลับยอมถอนหนามแหลมทั่วทั้งตัวออก กลายเป็นคนเรียบง่ายบริสุทธิ์
จิตใจที่งดงามผุดผ่องเช่นนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นในตัวของพญามารได้

เวลาหลีซูซูพูด ถานไถจิ้นจะตั้งใจฟังมาก ในสายตามีเพียงเงาร่างของหลีซูซูผู้เดียวเท่านั้น ไม่ว่านางจะพูดอะไร ดวงตาเขาล้วนมีประกายระยิบระยับ
แม้จะเป็นถึงราชันมาร แต่ก็ไม่สนใจว่าผู้บำเพ็ญรุ่นเยาว์ที่พาออกมาจะมองอย่างไร ลอกเปลือกองุ่นให้หลีซูซูเสร็จ ก็ลอกเปลือกองุ่นให้อามี่ต่อ ตลอดงานเลี้ยงเขากลับไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

หลีซูซูกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป นางโผเข้าสู่อ้อมกอดเขาพลางยิ้มพูด "ข้าอยากบอกพญามารหนุ่มผู้นั้นว่า...ปีนั้นข้าแค่อยากดูว่าบนตัวเขามีแผลอื่นอีกหรือไม่ แต่ภายหลังกลับรู้สึกขัดเขินเสียเอง ไฉนเขาจึงได้คิดว่าข้าชอบแบบประมุขซีคั่นหรือราษฎรชาวต้าซย่าได้ เขารู้หรือไม่ว่าร่างเทวะเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดในโลกแล้ว"
สรรพชีวิตล้วนมีวิญญาณ เจ้าที่ใจผูกอยู่กับข้า ย่อมทำให้ข้าหวั่นไหวได้มากที่สุด

ดังเช่นที่ร่างมนุษย์ของหมีและภูตสิงโตกำยำบึกบึน ร่างมนุษย์ของพญามารจะค่อนไปทางสูงโปร่งงดงาม
เขาจัดอยู่ในกลุ่มของมารปีศาจ ร่างกายมีความงามที่สามารถล่อลวงใจคนได้ แตกต่างจากความล่ำสันของประมุขซีคั่นโดยสิ้นเชิง

น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่เป็นใจ การดำรงอยู่ของพญามารเป็นสิ่งที่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกไปแล้ว

เขาตัวสูงมาก แม้จะผอม แต่ก็มิได้เบาถึงเพียงนั้น พอถูกหลีซูซูในร่างของเยี่ยซีอู้ที่ดูอ่อนแออุ้มขึ้นมาอย่างง่ายดายเช่นนี้ ต่อให้ไม่มีใยรัก ในใจก็ยังเกิดความกระอักกระอ่วนอย่างอย่างบอกไม่ถูก

หลีซูซูเลื่อนแขนเสื้อข้างหนึ่งออก "เช่นนั้นข้าจะไปนอนกับอามี่"
"หลีซูซู" ถานไถจิ้นรวบเอวนางและกอดไว้ พูดเสียงแผ่วว่า "จำต้องกลั่นแกล้งข้าถึงเพียงนี้จริงๆ หรือ"
เขาหมุนตัวคนในอ้อมกอดกลับมา จับมือเล็กของนาง กัดฟันพลางวางมือเล็กลงกลางหน้าผากของตนเอง จากนั้นหลับตาลง

เขาหลุบตาลงจ้องมองนาง "รู้ว่าข้าโกรธ ยังจะจากไปโดยไม่เหลียวหลัง"
หลีซูซูแกว่งเท้าขาวเนียนดุจหยกของตนเองในอ้อมอกเขา "อาจเพราะไม่ได้เห็นเจ้าโมโหนานแล้ว รู้สึกคิดถึงช่วงเวลานั้นมากทีเดียว"

ดองถานฮวาสีน้ำเงินอมม่วงในพิภพมารปีศาจผลิบานยามค่ำคืน งดงามยิ่งนัก หิ่งห้อยเริงระบำอยู่กลางอากาศ นางมองใบหน้าด้านข้างของถานไถจิ้นที่งามประณีตจนน่าเหลือเชื่อ จงใจยิ้มพลางถูไถใบหน้าเขา "โกรธข้าอยู่มิใช่หรือ อย่างไรกัน ตอนนี้หายโกรธแล้วหรือ"

ไม่ผิดจากที่คิด พอถึงกลางดึกแขนทรงพลังคู่หนึ่งก็ช้อนอุ้มนางขึ้นมาพาเดินออกไปข้างนอกโดยไม่พูดไม่จา

แววตานั้นของเขามีความหมายลึกซึ้ง หลีซูซูมองเห็นความน้อยใจระคนขุ่นขึ้งจากสีหน้าเขาอย่างที่พบเห็นได้น้อยครั้ง เหมือนอยากจะบีบคอนางให้ตาย หรือไม่ก็อยากบันดาลโทสะใส่ขุนนางข้างล่าง แต่กลับฝืนอดกลั้นไว้
นางทั้งขบขันทั้งประหลาดใจ
ตั้งแต่ทั้งสองแต่งงานกันมา นางต้องการดวงดาวถานไถจิ้นไม่มีทางเอาดวงจันทร์มาให้ หายากที่จะเห็นเขาโมโหตนเช่นนี้

ตอนพิเศษ 5 หลังแต่งงาน

เขาพลันหัวเราะออกมา เอ่ยกับเด็กสาวในคันฉ่องวารีเบาๆ "แน่จริงก็ทำให้ข้าหลงรักเจ้า หาไม่แล้ว การเดิมพันที่แลกด้วยชะตาของหกพิภพครั้งนี้ เจ้าต้องพ่ายแพ้แน่นอน
เวลานั้นพญามารที่แข็งแกร่งจนเรียกลมบันดาลฝนได้ไม่คิดว่าตนเองจะพ่ายแพ้ เขาแค่อยากจะใช้เทพธิดาเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเท่านั้น
ทว่าสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือเรื่องราวในตอนแรกเริ่มต้นจากแผนการและความเห็นแก่ตัว แต่กลับจบลงด้วยความรักและความเสียสละ

คันฉ่องส่องอดีตสะท้อนรูปโฉมของนาง ไม่แตกต่างกับรูปปั้นเทพธิดาที่เขาเคยส่งกลับไปในอดีตเลย
"จะย้อนกลับไปถอนกระดูกมารของข้าในห้าร้อยปีก่อนหน้าหรือ" เขาเท้าคาง มองภาพในคันฉ่องวารี พลันรู้สึกคาดหวังอย่างแปลกประหลาด
"การถอนกระดูกมารต้องทำให้ข้าเกิดความรัก เช่นนั้นวันใดวันหนึ่งข้างหน้า เจ้าจะปกป้องข้าเหมือนที่ปกป้องเขาหรือไม่"

เขามิได้ตื่นตระหนกลนลาน เพราะทุกอย่างนี้เป็นแผนการที่เขาวางไว้อยู่แล้ว เมื่อไม่ต้องการโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ เขาจึงต้องเดิมพันกับสรรพชีวิตในหกพิภพดูสักตั้ง
หากพ่ายแพ้ เขาตายไปพร้อมกับโชคชะตา หากชนะ เขาหลุดพ้นจากชะตาลิขิต หกพิภพเปิดทางให้เขา

ถานไถจิ้นไม่ได้ใช้ไข่มุกเทวะทั้งสี่เปิดมรรคาร่วมโศก เขาหลอมไข่มุกเทวะให้เป็นรูปปั้นเทพธิดาแก้วหลิวหลีและส่งข้ามมิติกลับไปในอดีต ไปอยู่ข้างกายตนในวัยเยาว์
เมื่อรู้ว่าสำนักเซียนตั้งใจจะส่งหลีซูซูกลับไปยังห้าร้อยปีก่อน เผ่ามารปีศาจก็ตกอยู่ในความโกลาหล

ถานไถจิ้นพลันคิดถึงคนที่ไม่ยอมละความพยายาม เข้ามาขโมยศพของกงเหยี่ยจี้อู๋อย่างใจกล้า หวังอยากให้ศิษย์พี่ใหญ่ของตนจากไปอย่างสมเกียรติ
"หลีซูซูอย่างนั้นหรือ"
พญามารไม่มีใยรัก เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกประหลาดในใจของตนเองคืออะไร
แค่รูปปั้นเทพธิดาที่หน้าตาเหมือนนางตอนเติบใหญ่ มิอาจทำลายแผนการดั้งเดิมของเขาลงได้

ถานไถจิ้นยื่นมือออกไป รูปปั้นเทพธิดาตกลงมาในฝ่ามือเขา
เยือกเย็นปานน้ำแข็ง สูงส่งจนมิอาจเอื้อม แม้จะอยู่ใกล้กับนางมากแต่ยังคงรู้สึกว่ามีระยะห่าง
เขามองนางด้วยสายตาประหลาด สีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย