Mintie_ei’s Reviews > จันทราอัสดง เล่ม 4 > Status Update

...นั่นเป็นคำอวยพรและความรักอันล้ำค่าที่สุดของเทพธิดาองค์หนึ่ง
หลังนิ่งงันไปเนิ่นนาน ในเช้าวันที่แสนจะธรรมดานี้ พญามารที่ไร้รัก ไร้น้ำตามาแต่กำเนิด จู่ๆ ขอบตากลับเปียกชื้น

หลีซูซูพลันรู้สึกปวดใจเป็นพิเศษ
"ถานไถจิ้น!" นางกุมมือชายหนุ่มผ่านกองเพลิง
ชายหนุ่มตัวสั่นสะท้าน นัยน์ตาดำขลับจ้องมองนาง
เพียงพริบตาเดียวก็คือหมื่นปี ความเจ็บปวดในดวงตาเขาเหมือนจะหายไปแล้ว แทนที่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
...โลกมนุษย์ช่างแสนเจ็บปวด แต่ชั่วขณะที่เจ้ากุมมือข้า ย่อมกลายเป็นความสุข
ชายหนุ่มกุมมือตอบนางอย่างระมัดระวัง
อย่างช้าๆ ภาพนั้นสลายหายไปพร้อมกับเขา มารในใจที่ซุกซ่อนอยู่ในชะตาของเขาสูญสลายไปอย่างเงียบงัน

เพลิงขุมนั้นประหนึ่งกำแพง กีดกันเขาออกจากคนอื่นๆ ในโลก ในกองเพลิงเขาเดียวดายและหวาดหวั่น นอกกองเพลิง ชาวบ้านกลับโห่ร้องยินดี เฉลิงฉลองที่เขาถูกเผา
เขาเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิด ร่างกายขดงอ แต่กลับหลั่งน้ำตาไม่ออกแม้แต่หยดเดียว

ถานไถจิ้นเติบโตขึ้นมาเป็นมนุษย์ผู้หนึ่ง พยายามดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอดเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่กลับล้มเหลวในช่วงเวลาสำคัญตอนสุดท้าย
ชายหนุ่มถูกเผาอยู่กลางกองเพลิง จวบจนตายก็ยังคงมองโลกมนุษย์อย่างอ้างว้าง
ดวงตาเขาเลื่อนลอยและเจ็บปวด

นั่นเป็นมารในใจของคนอีกคน แต่ก็เป็น 'ถานไถจิ้น' เช่นกัน
ภาพตรงหน้าเป็นภพชาติที่ตนมิได้ปรากฏตัวข้างกายเขา

ดังนั้นตอนนี้นางจึงมีความอดทนที่จะพาเขาไปดูสิ่งที่ดีงามมากมายเหมือนเช่นตอนนั้นที่นางแสดงยันต์สรรพชีวิตให้เขาดู กางม้วนภาพอันงดงามเบื้องหน้าเขา เติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในใจเขา
นางสนับสนุนให้ถานไถจิ้นกลับสำนักเซียวเหยา อนุญาตให้เขาสั่งสอนบุตรสาวด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชินและลำเอียงอยู่บ้าง ในอดีตมรรคาสวรรค์ไม่ยุติธรรมกับเขา บัดนี้หลีซูซูจึงชดเชยให้เขาในอีกรูปแบบหนึ่ง

รอยยิ้มนั้นบริสุทธิ์อย่างหาได้ยากยิ่ง ชั่วเวลานั้นกงเหยี่ยจี้อู๋พลันเข้าใจว่าเหตุใดหลีซูซูจึงชอบคนผู้นี้
แม้ว่าถานไถจิ้นจะเคยเย็นชาเห็นแก่ตัว ดื้อรั้นถือทิฐิ โอหังชั่วร้าย บุคคลเช่นนี้ความแค้นพันปีหากมิได้ชำระจะไม่ยอมเลิกรา แต่เพียงคำพูดเดียว รอยยิ้มเดียวของหลีซูซู ถานไถจิ้นกลับยอมถอนหนามแหลมทั่วทั้งตัวออก กลายเป็นคนเรียบง่ายบริสุทธิ์
จิตใจที่งดงามผุดผ่องเช่นนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นในตัวของพญามารได้

หลีซูซูกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป นางโผเข้าสู่อ้อมกอดเขาพลางยิ้มพูด "ข้าอยากบอกพญามารหนุ่มผู้นั้นว่า...ปีนั้นข้าแค่อยากดูว่าบนตัวเขามีแผลอื่นอีกหรือไม่ แต่ภายหลังกลับรู้สึกขัดเขินเสียเอง ไฉนเขาจึงได้คิดว่าข้าชอบแบบประมุขซีคั่นหรือราษฎรชาวต้าซย่าได้ เขารู้หรือไม่ว่าร่างเทวะเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดในโลกแล้ว"
สรรพชีวิตล้วนมีวิญญาณ เจ้าที่ใจผูกอยู่กับข้า ย่อมทำให้ข้าหวั่นไหวได้มากที่สุด

ดังเช่นที่ร่างมนุษย์ของหมีและภูตสิงโตกำยำบึกบึน ร่างมนุษย์ของพญามารจะค่อนไปทางสูงโปร่งงดงาม
เขาจัดอยู่ในกลุ่มของมารปีศาจ ร่างกายมีความงามที่สามารถล่อลวงใจคนได้ แตกต่างจากความล่ำสันของประมุขซีคั่นโดยสิ้นเชิง

น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่เป็นใจ การดำรงอยู่ของพญามารเป็นสิ่งที่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกไปแล้ว