Status Updates From خدایگان و بنده

تمام شد، صفحات آخر کمتر قابل فهم بود برایم.
عجیب بود ایده ی هگل
همین یک فصل پدیدارشناسی روح کافیست، بعدا شرح استرن و کتاب اردبیلی‌ذوقی را میخوانم ببینم این محض و در خودبودگی و اینا چه بود
همین

داره جالب میشه، یعنی جناب ماکرس از هگل استفاده نمیکرد از که میکرد واقعا؟ حاضر آماده همه چیو گذاشته رفته ...
یکجوریه ولی، امروز بنده شد آن طرفِ خوب و موفق و آینده دار، ببینیم تهش چه می شود.

از الان میتوانم یکجورهایی تاثیر هگل بر لکان را حدس بزنم [بواسطه ی کوژو] (و دارم فکر میکنم که آیا فروید هم هگل خوانده بود؟)
این به خودآگاهی رسیدنی که ترسیم میکند کمی ترسناک هم هست؛ همانچیزی که پیشتر هم دریافت میشد: یا خدایگان، یا بنده
و ضرورت نمردن هر یک از طرفین، انسان برای انسان شدنش نیاز به یک دیگری دارد که ارجش را به او بشناساند!
عجیب است...

تا اینجا که سخت نبود ، امیدوار شدم
دو نکته ی جالب توجه
یک اینکه این سخن معروف که هگل خود تز، انتی تز و سنتز را نگفته پرت و پلاست انگار، در همین صفحات می گوید.
و دو اینکه نقدی که بر هگل از ارش حیدری در ان ویس حیدری-اردبیلی شنیده بودم تا حد زیادی درست بنظر می اید. هگل بازی را جوری می چیند که تهش یکی خدایگان شه یکی بنده، هرچند میگه که اخرش این باید در جدل دیالکتیکی حل بشه، ولی همین قدرشم یجوریه.