Status Updates From Philosophy of Mind: A Begin...

تئوری محاسباتی ذهن ظاهرا مورد پسند نویسنده هم هست. به خوبی ادعای اون رو شرح داده و با رعایت انصاف نقطه ضعفش رو هم گفته. فصل خوب و قشنگی بود. از استدلال‌های عجیب و غریب یا مبهم خبری نبود. :)))))

فصل ۶، محبوب دلها، نظریه محاسباتی ذهن
ادعای این نظریه اینه که همون طور که کامپیوترها با پردازش نمادها (syntax) قادر هستند کارهای پیچیده رو انجام بدن و حتی در مواردی بهتر از انسان عمل کنن، ذهن انسان هم در واقع به همین طریق کار می‌کنه و ما از یک زبان ذهن بهره می‌بریم که به همین طریق افکار و اعمال ما رو ممکن می‌کنه.
اما استدلال اتاق چینی سرل نشون میده که computation لزوما نمی‌تونه آگاهی هم ایجاد کنه
آگاهی همیشه مزاحم :)

فصل پنجم: Eliminativism and Fictionalism
استدلال‌هایی که توی این فصل به نفع حذف‌گرایان مطرح شده خیلی ضعیف هستند و تصویر مضحکی از این تئوری نشون داده. حتی وارد چالش اصلی این تئوری یعنی نادیده گرفتن وجود آگاهی نشده.

اما مشکل عمیق‌تری به نظرم وجود داشت و اون ابهام معنای «وجود» در بحث‌های این فصل بود: وقتی حذف‌گرایان وجود حالات ذهنی، باور و نیت رو انکار می‌کنن، چه تعریفی از «وجود» رو مدنظر دارن؟

در فصل ۴(کارکردگرایی) از استدلال‌های عجیب نویسنده خبری نیست. و البته انتقاد جدی‌ای هم نسبت به کارکردگرایی مطرح نشده که شاید ناشی از طبیعت این نظریه است.
به نظر نمی‌شه به ادعای کارکردگرایی با قطعیت اشکالی وارد دونست و بخشی به این خاطر هست که ادعای کارکردگرایی بسیار ساده‌تر و کلی‌گویانه‌تر از نظریه‌های پیشینه. و به همین نسبت اطلاعات کمتری بهمون میده. صرفا مبنای کارکردی برای تعریف مفهوم ذهن ارائه می‌ده.

مثل فصل‌های گذشته به نظر می‌رسه در دفاع از نظریه این‌همانی هم ضعیف عمل کرده. اما نقدهای جالب توجهی نسبت بهش مطرح کرده. با این حال به علت نحوه فصل‌بندی کتاب، وجه تمایز نظریه این‌همانی از نظریه‌های دیگه‌ای مثل رفتارگرایی فلسفی، مدل محاسباتی ذهن و غیره به خوبی روشن نشده و ناچار در میانه فصل مباحثی رو به فصل‌های بعدی موکول کرده. بنابراین اگر خواننده تصویر کلی از سایر نظریه‌ها نداشته باشه؛ در فهم این فصل دچار مشکل میشه.

در فصل دوم هم نویسنده از پس توضیح درست رفتارگرایی برنیومده و حتی این‌طور به نظر میاد که دچار بدفهمی شده و بر اساس همین فهم سطحی بهش حمله کرده. در رفتارگرایی فلسفی منظور از «رفتار» صرفا حرکات اندام‌های بدن نیست و سطح نورونی و حتی مولکولی رو هم شامل می‌شه. بنابراین بسیاری از انتقادات نویسنده به اشتباه انجام شدن.

در فصل دوم دو نوع رفتارگرایی مورد بررسی قرار گرفته است:
1- رفتارگرایی فلسفی که حالات ذهنی را به رفتار متناظر با موقعیت تقلیل می‌دهد. در واقع ادعایی هستی‌شناختی دارد. البته که این نظریه هیچ توضیحی درباره آگاهی ارائه نمی‌دهد و همچنین ناتوان از توضیح تنوع رفتار افراد در وضعیت‌های مشابه لست.
2- متودلوژی رفتارگرایی که همان روش تحقیق مکتب رفتارگرایی جان واتسون است و ادعایی معرفت‌شناختی است؛ نه هستی‌شناختی.

در فصل اول کتاب که به دوآلیسم اختصاص داده شده، انتقادات بسیاری به این دیدگاه مطرح شده که انتقادات درستی هم هستند؛ اما هیچ کدام با قاطعیت نادرستی این دیدگاه را نشان نمی‌دهند؛ با این حال، به نظر می‌رسد نویسنده دوآلیسم را کاملا مردود می‌داند.
برای مطالعه جدی‌تر درباره این دیدگاه به فصل دوم کتاب Edward Feser مراجعه شد.