Status Updates From The Designated Mourner

تو دوران رشدم عمویی داشتم که می‌گغت"ببین ماها موش‌ایم. کل خانواده‌مون همیشه موش بودیم و تو هم موش می‌شی".
خب طبیعتا همه‌مون می‌دونیم موش‌ها یخورده حریص‌ان، احتمالا یخورده فکرشون محدوده چون دایره دیدشون محدوده. موش‌ها بد نیستن که. فقط هرکاری از دستشون بربیاد می‌کنن تا نجت پیدا کنن

تورو خدا ماجرا چیه؟ لباس‌هاتو درمیاری ولی لخت نیستی. پس ما چیکار می‌تونیم بکنیم؟
- تو مجبورم کردی. بعد هم نابودم کردی. بعد هم جون دمیدی توی جسدم و بیدارم کردی. هی و هی دوباره. همچین زندگی‌ای چجوری می‌تونه تا ابد ادامه داشته باشه؟

من تو بهترین حالتش یه تماشاچی بودم. اگه بخوام اسم خودمو چیزی بذارم، فوق فوقش یه انگل ناچیز، نهایت چیزی که اکه اسم خودمو می‌ذارم. کلِ ماجرای زندگی کردن به دلخواهِ یه آدم دیگه - اینکه آدم خیلی دقیق شه تو چهره اون و حواسش دائم به حال و روز و حساسیت‌هاش باشه.

روشتفکر آدمیه که چیزهای زیباتر رو دوست داره- اینکه تابلوی رامبراند رو از ساختمونِ آتیش گرفته نجات بده جای اینکه بچه یا مرغ سوخاری یا هرچیو نجات بده.ولی آدم عامی آدمیه که میشه گفت دوست داره تو مجیط فرهنگ، راه ساده هه رو بره و پوستر آدم معروف بزنه به دیوار