Status Updates From An Ethics for Today: Findin...

رورتی با باریک‌بینی این جهانی خود از این نکته آگاه است که شر اشکال متفاوتی به خود میگیرد. حتی اگر باور دینی در جهان ما وجود نداشته باشد، فساد، کج‌روی، بیگانه هراسی، نژادپرستی، تبعیض جنسی همچنان پابرجاست.

از نظر رورتی معقول بودن و عقلانیت، نوعی کیفیت تفکر مختص به ذهن فلسفی نیست چنان که یک دانشجوی دکتری در آن مهارت می‌یابد و خود را وقف آن میکند بلکه به نظر او معقول بودن عبارت است از مجموعه ای از فضیلت‌های اخلاقی:« رواداری، احترام به عقاید اطرافیان، تمایل به شنیدن و اتکا به اقناع به جای اجبار. این ها فضیلت‌های اخلاقی ای هستند که اعضای یک جامعه‌ی متمدن اگر قرار است که جامعه دوام داشته باشد باید از آن برخوردار باشند.

میلی که در ذات خود ناپسند باشد وجود ندارد. فقط امیالی وجود دارند که برای رعایت انصاف باید فرع بر امیال دیگر قرار بگیرند.برای آن ها که آرمان فایده باورانه‌ی بیشینه کردن سعادت را بر می‌گزینند، رشد و توسعه اخلاقی منوط است به وسعت بخشیدن دامنه‌ی کسانی که میل‌هاشان به حساب می‌آید.

به نظر نسبی باورانی چو من نزاع میان نسبی باوری و بنیاد گرایی در واقع نزاع میان دو محصول عمده تخیل بشری است. به عبارتی جدال میان دو دیدگاه نیست که منطبق بر واقعیت باشد و دیگری نباشد. بلکه جدال میان دو شعر خیال‌پردازانه است. یکی خیال صعود عمودی به سوی چیزی بزرگ‌تر از انسان صرف را در سر می‌پروراند و دیگری، خیال پیشرفت افقی را به سمت جامعه‌ای جهانی مبتنی بر مشارکت

از طریق عاطفه و همدلی است که پیشرفتهای دموکراتیک رخ میدهد نه از راه عقلانیت و گفتمان عقلانی جهان‌شمول. و به نظر او به همین دلیل کتابهای مثل کلبه عمو تم نسبت به رساله های فلسفی در تضمین پیشرفت اخلاقی نقش مهم تری بازی کرده اند.