Status Updates From صدای سوم: گزیده‌داستان‌های ...

مردم سالها را فراموش می‌کنند و لحظه ها در ذهن‌شان میماند. چیزی که آخر سر برای جمع زدن همه چیز میماند ثانیه ها و نمادهاست.

تا اینجا اَن بیتی و ریموند کارور رو خوندم. هر سه داستان اَن بیتی درخشان بودن!

ماه بزرگی بالای کوه‌هایی بود که دورتادور شهر را گرفته بودند.ماه سفیدی که روی آن پر از لکه بود.هر آدم خنگی هم می توانست صورتی را در آن ببیند.

کوچک‌ترین چیزها را می‌دیدم.
ریموند کارور

ذائقه متناسب با روزگار ما همین داستان های چند صفحه ای است که انگار سکانس هایی کوتاه اسلوموشن شده پر از حذفی هستند که قرار است به ما نشان دهند آن چه را به خاطر سرعت نمی بینیم.
چطور می شود دوستشان نداشت؟

چه کسی انتظار دارد چیزهای کوچک زنده بمانند وقتی حتی بزرگترین ها هم گم می شوند؟؟