Sara Kasraee > Recent Status Updates

لعنت به این زندگی! از همه تلخ‌تر و ناراحت‌کننده‌تر این است که در آخر این زندگی به خاطر رنج‌ها هیچ پاداشی نصیب آدم نمی‌شود، برخلاف اپرا هیچ خبری از صحنه‌های با شکوه پایانی نیست، بلکه فقط مرگ است.

اگر زندان و تیمارستان هست، پس کسی هم باید در آنها باشد. شما نباشید، من. من نباشم، یک شخص سومی پیدا می‌شود.

اگر هدف پزشکی را در این بدانیم که به کمک دارو از رنج‌ها کاسته شود، بی‌اختیار این سؤال در ذهن شکل می‌گیرد: برای چه باید از این رنج‌ها کاسته شود؟

اگر مرگ پایان عادی و منطقی همه چیز است، پس برای چه باید مانع مردن مردم شد؟ چه سودی دارد که فلان کاسب یا کارمند پنج یا ده سال بیشتر زنده بماند؟

اصلا فکر کردن به عدالت هم مسخره است وقتی جامعه هر خشونتی را یک ضرورت عاقلانه و هدفدار می‌شمرد و هر رحم و شفقتی، مثلا حکم تبرئه، به غلیان احساس نارضایتی و انتقام‌جویی منجر می‌شود.

رابطه زن و مرد به جنگ بی‌پایان قدرت تبدیل شده. حتی عشق‌ورزی‌شون هم جنگه. بچه‌ها هم نتیجه جنگن؛ جنگی که برنده نداره… مگر اینکه عشق نجاتمون بده.

هرجا خطر هست، امیدِ نجات هم همان‌جاست. هرجا ترس هست، شجاعت هم هست. درون وحشت بودن فرق دارد با ترسیدن. لحظه در وحشت کش می‌آید و به ابدیت وصل می‌شود.

من به هیچ‌جا متعلق نیستم.
و هرگاه بخواهم جایی آرام و قرار بگیرم، دستی از فیب می‌راندم و صدایی در گوشم می‌گوید برو، برو، برو.

آدم هر چقدر بیشتر سفر می‌کند، بیشتر متوجه می‌شود که مرز چقدر عجیب است.

ظاهرا عرفان وقتی از احوال فردی خارج می‌شود و به قلمروی اجتماع پا می‌گذارد، تقریبا به نوعی فاشیسم منجر می‌شود.

چگونه می‌توانیم به فرزندانمان خرده بگیریم، اگر که طبق پیمانه خودمان ما را بپیمایند؟

عشق را نمی‌توان از هیچ آفرید؛ فقط خدا می‌تواند از هیچ، چیزی بیافریند.

مپسندید که روح یک انسان به دست ما از بین برود!

خوبی برای من یک چیز است و برای یک چینی چیزی دیگر، بنابراین امری نسبی است. یا این طور نیست؟ نسبی نیست؟

همه جنایت را دوست میدارند، همیشه دوستش میدارند، نه در بعضی «لحظات.» میدانی،انگار مردم به توافق رسیده‌اند درباره آن دروغ بگویند و از همان وقت درباره‌اش دروغ گفته‌اند. همگی اعلام میدارند که از بدی نفرت دارند، اما پنهانی عاشق آنند.

چرا باید در زندگی واقعی زندگی کرد، بهتر اینست که آدم در رویا باشد. آدم می‌تواند در رویای لذت‌بخش‌ترین چیزها باشد، اما زندگی واقعی کسالت‌آور است.

شما جمهوری‌خواه باشید یا سلطنت‌طلب فرقی نمی‌کند، مردم رنج می‌شکند. واقعیت این است.

دلم می‌خواست زمان بیشتری برای پشیمانی از آنچه کرده‌ام داشته باشم، پیش از آن‌که به مرگ محکوم شوم، بیشتر احساس ندامت می‌کردم.اما از زمانی که حکم صادر شد دیگر جز برای اندیشه مرگ در ذهنم جایی برای افکار دیگر نیست.

هیچ‌کس از سر دلخوشی خبیث و بدذات نمی‌شود.

آقای جنایتکار! شما قلبی پاک دارید؟
گفتم: نه.

در مورد آدم‌ها همه چیز بسته به عادت است، همه چیز حتی در روابط اجتماعی و سیاسی آن‌ها. عادت قوه محرکه بزرگی است.

اگر سگها میتوانستند تعقل کنند و رفتار ما را ارزیابی کنند، در روابط اجتماعی آدمها و‌‌ اربابانشان حتما چیزهایی مییافتند که به همان اندازه،اگر نه بیشتر، خنده‌دار میبود-در حقیقت بسیار بیشتر.. به نظر من حماقت در میان ما بسیار بیشتر است

هیچ چیز خنده‌داری در طبیعت نیست، هر چند که به چشم آدم متعصب خنده‌دار بنماید.

به نظرم تفاوتی نمی‌کرد دزد بمیرم یا درستکار. منتها می‌بینم این طور نیست، معلوم می‌شود که تفاوت می‌کند.

خوبیِ داشتنِ دوست صمیمی همین بود؛ فقط کافی بود مشکلی را با او در میان بگذاری تا برطرف شود.

فکر کرد آدم‌ها وقت احتضار خودخواهند، تمام لحظه‌ها را برای خودشان می‌خواهند. مثل بچه‌ها.

جنگ فقط جون چند هزار یا چند صد هزار سرباز جوون رو نمی‌گیره. جنگ چیزی رو توی آدم‌ها نابود می‌کنه که دیگه هیچ وقت برنمی‌گرده.

تمام آن‌چه برایش زندگی کرده‌ای و می‌کنی دروغ است و فریبی که زندگی و مرگ را از تو پنهان می‌دارد.

«یعنی چه؟ آیا به راستی باید مرد؟» و ندای درونش جواب می‌داد: بله، حقیقت است و باید مرد.» می‌پرسید: «ولی آخر این همه رنج برای چیست؟» و ندا جواب می‌داد: «دلیلی نیست! برای هیچ!» و همین.