Hamed > Recent Status Updates

مفتون گویشِ پرطمطراق مردم نولوپ و مخصوصاً اِلا شدم. چه کلماتی! concretious، transmogrified، omniscient
مشابه این کلماتو فقط توی کنکور امسال دیده بودم.

این کتاب، با اینکه به معنای واقعی تایپوگرفی توش نیست ولی در کُنه خودش تایپوگرافیکه. ادای دینی هست به حروف و کلمات. و این شد دلیل انتخابش برای پروژه این ماه.

Sooner or later, everybody’s wife finds their weak spot. His goddam luck he had to be neurotic! Why couldn’t he have been born with a short leg.

اولین کتاب پروژه شهریور. می‌خوام کتابایی بخونم که از این قرتی‌بازیای تایپوگرافی دارن برای ارتقای مطلبی که متن به تنهایی توانایی انتقالشو نداره.
تا اینجای کار، مکس پورتر مثل همیشه به نوین‌تری، عجیب‌ترین و شاعرانه‌ترین حالتی که میشه، داره یه داستان ساده رُ قوام چندبرابری میده.
امّا استفاده از تایپوگرافی و ترفندهای گرافیکی تا اینجا برام بی‌معنی و یه چیپ تریک بوده.

یه گونه از راوی غیرقابل اعتماد هست که ویلیام ریگان بهش می‌گه Naīf. غیرقابل‌اعتمادبودنِ این راوی حالت یه خودفریبی آیرونیک داره و بهترین نمونه‌هاش مربوط می‌شه به رمان‌های ادبی دهه ۵۰ و ۶۰. نیل کلوگمنِ این داستان هم یه نمونه‌ی همواره آیرونیکه و قابلیتشو داره با دوستان بشینیم وساعت‌ها کالبدگشاییش کنیم.

محتملاً مشکل از منه...

بهترین Author's Noteی بود که در تمام زندگیم خوندم.
و میشد حدس زد برای داستان چی قراره پیش بیاد؛ به عقیده‌ی من نویسنده‌هایی مثل لاگویین اگه منتقد ادبی میشدن خیلی تاثیر باکیفیت‌تری روی ادبیات میذاشتن تا با رمان نویسی.
واقعا کتاب حوصله‌سربَری هست و ایده اصلی داستان هیچ خاصیت استعاری یا نقد سیاسی‌ای نداره.
چیِ این رمان باعث شده هم هوگو و هم نبیولا برنده بشه؟

تمام! با تمام جهت‌گیری‌های اسلامیش بازم کتاب محشری بود.
امیدوارم وقت بشه یه چند خطی درباره‌ش بنویسم.

با توجه به توضیحات کتاب، ما ایرانیا نه تنها حَقِّمونه توی این شرایط لَجَنی زندگی کنیم، بلکه باید جوابگوی تمام کشورای اسلامی‌ که دچار عقب‌موندگی فرهنگی، علمی یا حکومت دیکتاتوری هستن هم باشیم:
پرتکرارترین اسم مورد انتقاد کتاب "غزالی"ه. بهش اضافه کنیم تاثیرپذیری حُکام مسلمان از ساسانیان + نظام‌الملک و کتابش سیرالملوک + مدارس نظامیه+تاثیر روزیه فارسی در خلق اسلام (iykyk) + تاثیر ایرانیا در اشاعه‌ی عرفانِ سوفی‌گری.

تئوریه‌ای که این کتاب درپی اثباتش هست اینه که عقب‌ماندگی علمی-فرهنگی کشورهای اسلامی و آلودگیشون به دیکتاتورشیپ، نه مدلول از استعمارگران غربیه، نه فرهنگ عرب و نه دین اسلام؛ بلکه دخالت عُلمای دینی در سیاست و حکومت هست که منجر به این فجایع شده.

کتاب تفکربرانگیزیه ولی نثر و رهیافت ادبیش جای بهتر شدن داده.

همین الان و فقط با خوندن Preface و دو سه صفحه بعدش مطمئن شدم یه کتاب ۵ ستاره ست: ملت، اَیُهالناس، نویسنده قبل از هر چیز یه چپتر گذاشته برای توضیح متدولوژی‌ای که قرار پیش بگیره. متدولوژی! نویسنده‌های پاپ ساینس سابقاً ما رُ قابل نمیدونستن.
در کنار این، تک‌تک گزاره‌ها رفرنس دارن. کلیک و مقاله‌ی مرجع دست شما ست. برخلاف بعضی کتابا (مغز ایدئولوژیک نگاهم با تو عه).

متاسفانه تموم شد. بدون شک باکیفیت‌ترین لذت کتابخوانیِ 5 ماه اخیرم بود.

نمیدونم به کتاب خوبی که یه اشکال ساختاری داره چی بگم. از خوندنش لذت بردم تااااا اون آخرا که یه جوری شد

اگه زودتر خونده بودمش حتماً دیدم بهش فرق می‌کرد. این روزا عزادارِ بی‌کس بودن خودمونم. ایرانی در دنیا یتیمه‌. در ایران هم. اینجا تنهایی کارکتر اصلی داستان از بحران هویتشه و کاوه اکبر این بحرانو جا داده توی اسم این کارکتر که باید اولین نشان روشن از هویتش باشه: سایرِس برای آمریکایی‌ها، کورش برای باباش، سیروس برای مامانش و هیچکدوم برای خودش

داریم با خانم بحرانی همخوانیش می‌کنیم و روم نمیشه آپ‌دیت بذارم. درمقایسه با آپدیت‌هایی که ایشون قراره بذاره حس ناکافی‌بودن خواهم کرد😭

اصلا رغبتی به خوندش نداشتم؛ با اینکه راوی سوم شخصه ولی چیزایی که ازش شنیده بودم به شدت شبیه آتوفیکشن بود و خب، این بی‌بخارترین نوع از داستان نویسیه.
اما ارزش یه دوست خوب اینه که کتابیو بهت هدیه میده که خودتم نمیدونستی قرار باهاش کیفور شی. کاوه اکبر اونقدر بولد و بی‌پروا ست که تمام شباهتای این کتاب به آتوفیکشنو بی‌معنی می‌کنه.

کاش کتاب از چپتر ۱۰ شروع شده بود.
مباحث، تحقیقات، نتایج و تحلیل این نتایج که توی فصل‌های ۱۰ تا ۱۳ اومده فوق‌العاده جالب بود. قطع به یقین توی دعواهای توییتری ازشون استفاده خواهم نمود 😀

اینکه با مطالب کتاب کاملاً موافقم دلیل نمیشه بهش لقب کتاب خوب رُ بدم. به عنوان یه کتاب علمی که نویسنده‌ش نوروساینتیست هم هست، این کتاب هیچ بار علمی‌ای نداشته تا ینجا. هیچ مطالعه‌ای خاطر نشان نشده. هیچ منبعی برای ادعاهای نویسنده وجود نداده.
بیشتر به یه اِسِی سهل‌الهضم شبیهه که نثری متوسط داره.

حتی یک اینفلوعنسر کتاب نیست که قُربون صدقه‌ی این کتاب نرفته باشه. این از کتابی که ۴۰ سال پیش نوشته شده، اسپانسر کسی نیست و ترند هم محسوب نمیشه بعیده.
من اینجام که شهادت بدم هرچی گفتن راست گفتن. این کتاب هرچی که یه اپیک مدرن باید داشته باشه داره و کمی هم بیشتر.

خوشحالم که اولش یه توضیح داد که منظورش از ایدئولوژی چیه و فرقشو با فرهنگ خاطرنشان کرد. به علاوه درباره و در نقد اعتقاد به دوگانگی بدن و روح هم‌ نکات به‌شدت تفکربرانگیزی داره می‌گه. ولی راستش هنوز نمیدونم این مطالب پراکنده به چه دردی قرار بخورن و کجا به هم‌ مربوط میشن. و اینکه، نبود مطالعات واقعی و رفرنس بهشون توی همچین کتابی قابل قبول نیست. امیدوارم زودتر چند تا مثال از مطالعات آکادمیک بیاره.

موقع همخوانی دوست ندارم بیام گودریدز و آپدیت بذارم از چیزایی که هنوز با همخوانم صبحبشو نکردیم؛ حس می‌کنم دارم خیانت میکنم.
فلذی، شما در جریان باشید که این کتاب فوق‌العاده ست ولی چراش بمونه برای بعد.

اگه به خاطر این کتاب نبود فیلم Sicario هرگز ساخته نمیشد.
تیلور شریدن به خاطر تاثیر این کتاب بود که وکالتو گذاشت کنار و نویسنده شد.

این کتاب برنده‌ی National Book Award سال ۱۹۷۳ بوده. سوالی که پیش میاد اینه: چرا؟

She has always seemed to me the epitome of womankind: coldly suspicious, politely ill-tempered, and narrowly selfish.
[...]My old friend Athenodorus used to say that had she been a man, and less intelligent, she could have become a great philosopher.

تنها چیزایی که درباده‌ی این کتاب میدونم اینا ست:
۱-نویسنده‌ش آهنگ ساز نیست و
۲- هیچ ریویوی فارسی‌ای نداره و باید اولیشو خودم بنویسم.

*کتاب دوم از پروژه تیر ماه*

توی همه از کلاس های نویسندگی صحبت از angle برای نوشتن داستان میشه که (همونطور که خودتون میدونید) منظور زاویه دید نویسنده است و نه راوی یا شخصیت داستانی. حالا من نمیدونم از چه انگِلی برای نوشتن ریویو استفاده کنم.
ایشالا آخر هفته یه چیزی جور میکنم.

این کتاب تموم شد اما خشم من، نه.
متنفرم از صنعت نشری که ممیزی بالا سرش نیست ولی بازم شجاعت خارج شدن از معادلات ریاضی-اقتصادیو نداره. حیف از اون کاپیتالیسم معصوم که دست شما افتاده.
ریویوی محشر از همخوان عزیزم

کتاب تموم شد و منم با خودش برد.
یه چالش براتون دارم، اگه این کتابو خوندین سعی کنید یه شخصیت داستانی مشابه امرنس توی کتابای دیگه بهم معرفی کنید.
(این بی‌نظیر بودنِ امرنسو یکی از همخوان‌های تیزبینم، مهرداد خان، متوجه‌ش شده بود نه من)