Hamed > Recent Status Updates

نمیدونم این کتاب درباره قدرتِ التیام بخش داستان‌ها ست یا ضرورت خشم. در هر حال همون چیزیه که نیاز داشتم.

میترسم بگم از فلان کتاب بهتر بود و طرفداری اون کتاب، خمس الاصابع رُ نخونن. میترسم از صفات گنده‌گنده استفاده کنم مبادا یه نفر از کسایی که می‌خوان بخوننش، رِیج بِیت تَلَقیش کنن و علیه‌ش جبه بگیرن.
تنها کاری که الان، ساعت ۱ونیم بامداد، ازم برمیاد اینه که خواهش کنم فایل مجانیشو یا کتاب فیزیکیشو بگیرید و بخونیدش. هرچی شد گردن من.

هم برای جون دیدیون و هم لوییس مهمترین مسئله‌ی حول محور عزا، خاطره ست. به یاد آوردن.
به نظر من نثرش فوق‌العاده ست و نگاهش بی برو برگرد اعجاب‌آور.

----
اینکه تمام آدم حسابی‌های گودریدز فارسی بهش ۲ یا ۳ ستاره دادن باعث میشه به خودم شک کنم و نه به اونا.

عجب کتابیه! و عجب نویسنده‌ای!
به قول همخوان عزیزمون "بخدا باید دنیا بشناسه ایشونو".
------
یکی از شخصیت‌های اصلی جزء راویان داستان نیست و از دیروز نگرانشیم.

توهم انتخاب! واااای که چقدر خوب اینو نشون داده. دیرفهمیدم قضیه چیه ولی وقتی فهمیدم ایستاده تشویق کردم؛ اونجا که بهمو یهن حق انتخاب یک گزینه‌ای میدن.
محشر بود تا اینجا. درباره شخصیتا و سکس و سیاست هم که باید توی ریویو بنویسم. فقط ترسم از اینه که کتاب تا آخر این روندو طی نکنه. خمس الاصابع خواهش میکنم ناامیدم نکن.

An absolute GEM!
موضوعِ لاو کرافتیِ پلات در کنار لحن میراندا-جولای-طور راوی یه کنتراست چشم نواز ساخته.

اصلا فکرشم نمی‌کردم اینقدر خنده‌دار و در عین حال هوشمندانه باشه‌.

یائِل فندروودن اگه تا قبل از ۴۵ سالگیش پولیتزر برنده نشه من دیگه گلابی نمی‌خورم.

چهار ماه پیش برای اولین بار خوندمش و امروز برای سومین بار تمومش کردم. از کجاش بگم که حق مطلب ادا شده باشه؟

طبق دستور، بدون اینکه هیچی از این‌کتاب بدونم شروعش کردم.
از وسط یه family drama شروع شد و نمیدونم چرا حس میکنم به کتاب قبلی، کرم چوب، شبیه باید باشه.

نمیدونم چقدر از کتابو پیش رفتم.
دارم فایل به فایل از نسخه‌ی صوتی غیر رسمی کانال
Dreamssecretgarden
گوشش میدم. بی اندازه عجیب و غریب و آشنا ست.
تا آخر فصل ۶ گوش دادم.

ساده‌ترین کلمات، ساده ترین فرم، ساده‌ترین روایت.
مواجهه دیدیون با مرگ به قدری بی‌ادا ست که همین باعث شده از دیروز تا حالا نصف کتابو خونده باشم.
کتاب اول پروژه این ماه.

کاش یه مقدار نقش جادو توش بیشتر بود. هرچند حضورش در پیش‌زمینه همیشه حس میشه ولی هیچی جادو در اکشن نمیشه؛)

"There ought to be a book written about me"
:))

یه جاهایی از کتاب منو یاد معماهای minutecryptic.com میندازه.

یادم رفته بود بگم سالیوان ۶ جلد اول این سری رُ قبل از انتشار نوشته بوده و جلد اوّلو سلف پاپلیش کرده‌. محبوبیت فوق‌العاده جلد اول باعث میشه انتشاراتی Orbit Books حق نشر کتاباشو بخره.
و اینکه شخصیت‌های زن این کتاب و نگاه نویسنده به زن در داستان فانتزی محشره. به نظر من البته.

نمیفهممِش. یه جاهایی تحریکم می‌کنه دقت کنم ببینم چی می‌گه ولی اونقدر اید‌هاش بدون مدرک، انتزاعی و گسسته هستن که ذوقِ فهمیدنو ازم‌می‌گیره. مثلا توی جستار چهارم نقدی داره بر "استعاره/metaphor" ولی خب‌...

سرراست و اکشن پکت و سهل‌الهضمه. قطعا جلد سوّمو بلافاصله می‌خونم.

زیادی داره موعظه‌گرانه و پُرپیرنگ میشه. هنوز ولی جذابه.

یک پاراگراف کسل کننده هم نداشته.
واقعا خدایانو شاکرم که سالیوان نخواسته قلم خودشو به رخ خواننده بکشه یا تابوشکنی کنی. دقیقا همون چیزیه که می‌خواستم: یه رمان فانتزی که به سمت گیلیتی پلژر مِیل می‌کنه، مماس می‌شه اما ازش رد نمی‌کنه.

آرت و داستان به بهترین شکل ممکن در حال قوت بخشیدن به همدیگه هستن. انتخاب‌های هنری خالق این رمان گرافیکی در کوچکترین جزییات نمایانه و اصلا این جزییاتو توی حلق خواننده نمیکنه. Pique Subtlety
یه اشاراتی داره به تم گسستگی یا "دو نیم شدگی" یا ، نمیدونم، جداافتادگی ولی باید جلوتر بره تا ببینم منظورش چیه.

داره در خصوص خوانش هنری -مخصوصا برای poetic image- از یه نوع غرور مثبت خواننده‌ی اثر صحبت میکنه که بی‌اندازه جالبه.
«این غرورِ ساده، نشان‌دهندهٔ پیوندِ اصیل و مستقیم میان خواننده و تصویرِ شعر است.»
مخصوصاً یه مقایسه داره بین این غرور که با Reverberations ذهنی خواننده همراهه و اینو در مقابلِ خوانش یک منتقد ادبی که با passive intellectual echo همراهه قرارش میده.
یه اصطلاح بامزه هم درباره منتقدا میگه:

مفتون گویشِ پرطمطراق مردم نولوپ و مخصوصاً اِلا شدم. چه کلماتی! concretious، transmogrified، omniscient
مشابه این کلماتو فقط توی کنکور امسال دیده بودم.

این کتاب، با اینکه به معنای واقعی تایپوگرفی توش نیست ولی در کُنه خودش تایپوگرافیکه. ادای دینی هست به حروف و کلمات. و این شد دلیل انتخابش برای پروژه این ماه.

Sooner or later, everybody’s wife finds their weak spot. His goddam luck he had to be neurotic! Why couldn’t he have been born with a short leg.

اولین کتاب پروژه شهریور. می‌خوام کتابایی بخونم که از این قرتی‌بازیای تایپوگرافی دارن برای ارتقای مطلبی که متن به تنهایی توانایی انتقالشو نداره.
تا اینجای کار، مکس پورتر مثل همیشه به نوین‌تری، عجیب‌ترین و شاعرانه‌ترین حالتی که میشه، داره یه داستان ساده رُ قوام چندبرابری میده.
امّا استفاده از تایپوگرافی و ترفندهای گرافیکی تا اینجا برام بی‌معنی و یه چیپ تریک بوده.

یه گونه از راوی غیرقابل اعتماد هست که ویلیام ریگان بهش می‌گه Naīf. غیرقابل‌اعتمادبودنِ این راوی حالت یه خودفریبی آیرونیک داره و بهترین نمونه‌هاش مربوط می‌شه به رمان‌های ادبی دهه ۵۰ و ۶۰. نیل کلوگمنِ این داستان هم یه نمونه‌ی همواره آیرونیکه و قابلیتشو داره با دوستان بشینیم وساعت‌ها کالبدگشاییش کنیم.

محتملاً مشکل از منه...

بهترین Author's Noteی بود که در تمام زندگیم خوندم.
و میشد حدس زد برای داستان چی قراره پیش بیاد؛ به عقیده‌ی من نویسنده‌هایی مثل لاگویین اگه منتقد ادبی میشدن خیلی تاثیر باکیفیت‌تری روی ادبیات میذاشتن تا با رمان نویسی.
واقعا کتاب حوصله‌سربَری هست و ایده اصلی داستان هیچ خاصیت استعاری یا نقد سیاسی‌ای نداره.
چیِ این رمان باعث شده هم هوگو و هم نبیولا برنده بشه؟

تمام! با تمام جهت‌گیری‌های اسلامیش بازم کتاب محشری بود.
امیدوارم وقت بشه یه چند خطی درباره‌ش بنویسم.