Mahvar > Recent Status Updates

[ جنون، وحشت و ترس؛ حسِ گیر افتادن در تاریکی‌ای که انگار پایانی برایش نیست ]

[ ما نباید به حیوان بدل شویم، درست از آن‌رو که لاگر ماشینی است هول‌آور برای تنزل دادن ما به مرتبه‌ی حیوانات. حتی این‌جا هم امکان زنده ماندن هست و بنابراین آدمی باید بخواهد که بماند، تا موعد گواهی دادن، تا لحظه‌ی بازگویی داستان. برای زنده ماندن، باید خود را واداریم که دست کم چارچوب و داربست بنای تمدن را حفظ کنیم. ما برخورداریم، محروم از تمام حقوق ممکن، برهنه در برابر هر اهانت محکوم به مرگ مسلم. ]

فصل اول خیلی جالب بود؛ مخصوصاً ایده‌ی «توهم توجه». اینکه ممکنه چیزی کاملاً جلوی چشممون باشه و با این حال نبینیمش، و حتی متوجه نشیم که ندیدیم، واقعاً ذهنم رو درگیر کرد. شروع جالبی برای کتاب بود.

واقعاً یکی از مشکلات این‌دست کتاب‌ها اینه که زیاد حرف می‌زنن، بحث رو کش می‌دن و در نهایت هم وارد هیچ مبحث تخصصی‌ای نمی‌شن.

به فصل ۴۰ رسیدم و برام خیلی جالبه که تولستوی همون چیزی رو نقد میکنه که همیشه برام مسئله بوده؛ فاصله‌ی عمیق بین ادعاهای اخلاقی دین و عملکرد نهادهای دینی. جایی که آیین و تشریفات جای انسانیت و شفقت رو میگیره، دیگه از معنای واقعی ایمان چیزی باقی نمی‌مونه.

تو همین بخش‌های ابتدایی، جذاب‌ترین بخش برام روند تدریجی تغییر نخلودوف بود؛ اینکه چطور انسان میتونخ تحت تأثیر محیط و اطرافیانش، آروم‌آروم از ارزش‌های خودش فاصله بگیره. تولستوی سقوط اخلاقی رو نه ناگهانی، بلکه از طریق انتخاب‌های کوچیک و توجیه‌های روزمره نشون میده.

تا اینجا خیلی کتاب جالبی به نظر میاد.

وقتی که آدم در این دنیاست، بهتر از همه این است که از آن بیرون برود،‌مگر نه؟ حالا می‌خواهو دیوانه باشد، می‌خواهد نباشد، وحشت‌زده باشد‌‌‌، یا نباشد.

تا اینجا خیلی تونست نظرم رو به خودش جلب کنه با اینکه چیز زیادی هنوز ازش نخوندم :))))

تمایل ما به سکوت اغلب پاسخی به اکثریت واقعی نیست، بلکه پاسخی است به صدای اقلیتی که ما را متقاعد میکنند که اکثریت‌اند.

نمیدونم من دارم سخت میگیرم یا اینکه واقعا این کتاب چیزی برای ارائه نداره و چنگی به دل نمیزنه.

تا اینجای دل‌بستگی نویسندگان با تکیه بر نظریه بالبی سه سبک اصلی دلبستگی رو توضیح دادن و نشون دادن چطور این الگوها روی روابط عاشقانه اثر می‌ذارن. نکته مثبت کتاب اینه که مفاهیم پیچیده روانشناسی رو ساده و کاربردی بیان می‌کنه، اما همین ساده‌سازی بعضی وقت‌ها باعث می‌شه تفاوت‌های فردی و زمینه‌های فرهنگی نادیده گرفته بشه. بخش‌های اولیه بیشتر توصیفی هستن و هنوز وارد مداخله‌های عملی جدی نمی‌شن، ولی ارزش خوندن داره.

من به پروست غبطه می‌خورم. او برای بازیافتن گذشتهٔ خود بر زمینهٔ محکمی تکیه می‌کرد: بر حالی مطمئن و آینده‌ای مسلم. اما برای ما «زمان گذشته» دو بار گذشته است و عمر از دست‌رفته دو بار از دست رفته است، چون با گذشت عمر دنیایی را هم که عمر در آن می‌گذشت از دست داده‌ایم. در میانهٔ شکستی افتاده و در پیشرفت قرون به جلو وقفه‌ای روی داده است، چنان‌که دیگر نمی‌دانیم در کجای زمان هستیم و آیا باز آینده‌ای خواهد بود.