محمدعلی کرمی > Recent Status Updates

چرا انقدر گنگ و مبهمه، هیچی تا گحالا معلوم نشده 🥴

بعد از عکس‌برداری از گردن و اینکه مشخص شد دیسک دارم و چندین جلسه فیزیوتراپیِ نافرجام، اینو بخونیم ببینیم چی میشه 💀🐈‍⬛

خب فعلا تا اینجا بگم که میگه شما آگاهی ساختگی دارید و خیال می‌کنید آگاهیتون واقعیه 😕

in this perception-driven world, the big question is always: Are you setting goals and expectations that are completely outside of your control?

“Boredom is your imagination calling to you.”
نویسنده میگه مواقعی که دچار ملال میشیم، بهترین مواقع برای خلق ایده‌ها هستن، چون در این مواقع تحریک کمتری در وجودمون هست و ذهنمون خلوت‌تره.

Fundamental ontology tells us that whatever happens (in time) is not time, and being is no thing. “The nothing nothings nothingishly,” or whatever Heidegger said, or didn’t say, it matters not, until unnonfiction seizes upon it (as it will). There can never be enough negative ontology, because what being is not exceeds it.

Horror anticipates philosophy, spawns it automatically, and provides its ultimate object – abstraction (in itself). It comes from the same non-place to which philosophy tends. If skepticism teaches philosophy what it need not think, horror persuades it that it cannot. In this way, the pact between abstraction and horror – the thing – surpasses anything philosophy could ever be, or know.

Here’s the thing. What you think is behind, and beneath, isn’t so. That’s an image. You spun it for the sense of protection it brings. It disguises a hole, because if you saw what was missing, you’d never sleep. You don’t know what’s there, at all. You can be shown that you don’t know what’s there. It isn’t hard, to show that. A simple trick is enough to do it. There’s a gap in you - a massive missingness.

"Bolton (ignoring Zodh): You remember it?
 
Scruggs: That ancient joke? Of course. Because seven eight nine. Is this about fear, or devourings? Terror of successors, of disappearance, of being out-sized, and out-numbered, of hidden meanings. Dread of death, of primacy, of God’s lightning bolt, of divine order, of the End."

"That seemed like a good place to end it. I turned away, expecting him to wink out of phenomenality. When I glanced back, to check, he was still there."

مغزم با بخش مربوط به هندسه‌ تو فصل هفت خسته شد 🐈‍⬛ فقط در این حد بگم که اقلیدس رو نقد می‌کرد 🤸‍♂️

In game theory, there is a scenario called “Tragedy of the Commons”, which is stating that a good is produced in lower quantities than the public desires, or consumed in greater quantities than desired.

“There’s no such state as ‘understanding’,” Bolton said. “Not really. Von Neuman put it best: In mathematics, you don’t understand things. You just get used to them. You ‘understand’ at the point you’re permitted to stop thinking.”

“Did you ever read anything about ontology?” Bolton asked me. I was familiar with the word, just a little, but enough to recognize it as a tangential response to my question.
              “Whatology?”
              “Ontology,” he repeated, missing the deflective intent of my query. “It’s the science of being. An investigation into the thingness of things, or perhaps not that – not exactly.”

حتی دو دین دیگری که در کنار آیین بودایی در چین وجود دارند، یعنی دین لائوتسه و کنفوسیوس نیز به همان اندازه الحادی‌اند.

نقد عقل محض كانت جدی ترین حمله‌ای است که تاکنون به خداپرستی صورت گرفته، و به همین سبب است که اساتید فلسفه دست پاچه شده‌اند و فوراً کتاب را سر جایش گذاشته‌اند . اگر این کتاب در ممالک بودایی منتشر شده بود، به گواهی نقل قول‌های بالا در آن چیزی نمی‌دیدند جز رسال‌های عالی در رد جامع‌تر کافران، و تأیید نتیجه بخش تر آموزه‌ی سنتی ایدئالیسم، یعنی تأیید هستی صرفاً ظاهری این جهانی که به حواس ما عرضه می‌شود.

"اگر آن دینی را که بیشترین شمار پیروان را در جهان دارد و اکثریت نوع بشر هواخواه آن‌اند ، و از این حیث می‌توان آن را بزرگ‌ترین دین قلمداد کرد، یعنی آیین بودایی را بررسی کنیم، دیگر نمی‌توانیم این واقعیت را پنهان کنیم که قطعاً این دین همانقدر که آرمان گرایانه و زاهدانه است، الحادی نیز هست. درواقع به حدی الحادی است که، وقتی آموزه‌ی خداشناسی لاهوتی به گوش روحانیونش رسید، به صراحت و به کلی آن را رد کردند."

هیچ‌کس به اندازه کسی که خودش نخواهد بشنود کر نیست؛ یعنی اگر قوه‌ی تعقل برای متافیزیک طراحی شده بود، و اگر قوه‌ای بود که ماده و محتوا فراهم میآورد و بنابراین اطلاعاتی ورای امکان تجربه به دست میداد، آنگاه در مورد موضوعات متافیزیکی و دینی ـچون اینها یک چیزندـ نیز مانند مسائل ریاضی لزوماً بین انسانها توافق وجود میداشت. و هرکس که از حیث نظراتش درباره چنین موضوعاتی با دیگران فرق میکرد، لاجرم فاقد سلامت عقلی کامل تلقی میشد.

schadenfreude: It’s “an emotion typically born out of inferiority rather than superiority.” I would add that it doesn’t always have to be about inferiority; schadenfreude is also born out of fear, powerlessness, and/or a sense of deservedness.