Shaghayegh > Recent Status Updates

من نمی‌خونمت، در واقع دارم باهات عشق می‌کنم. دلمم نمیاد تمومت کنم و از طرفی خوشحالم کلی کتاب نخونده ازت هست تا سراغشون برم و کیف کنم. چون یه بار زندگی می‌کنم و حیفه از قلم نابت چشم‌پوشی کنم.

در واقع شبم با تو داره به خیر می‌گذره.

حقیقتا ترجمه‌ی خوبیه. اگرچه هنوز مقایسه‌ای نکردم ولی صحنه‌ها رو تا جای ممکن تونسته دربیاره. قدرت قلم کوندرا هم که در کلام نمی‌گنجه. فکر کنم با همین کتاب، من رو نمک‌گیر خودش کرد.

بالاخره یه کتاب من رو صدا کرد و منم بهش گوش دادم و کم‌محلی نکردم. حالا دارم لذتی ازش می‌برم که عجیب دلچسبه. بنازم به این قلم.

عجب مانگای مریضی!

از دنیا و آدم‌هات نمی‌تونم دل بکنم و خوشحالم کلی مانگای مرتبطی که نخوندمشون هنوز در انتظار خونده شدن هستن.

نفسگیر شده.

به گمونم نویسنده‌ی موردعلاقه‌ی جدیدی پیدا کردم.

تا حدودی به فهم برخی از نکات دن کیشوت کمک می‌کنه منتهی خیلی جسته و گریخته تاریخ رو توضیح میده و رد میشه. مابقی راه رو باید خواننده طی کنه.

غم لابه‌لای جملات سرکشی می‌کنه. خرخره‌ی استر رو می‌جوه و به اشک تبدیل میشه. نمی‌دونه برای چی یهو گریه می‌کنه اما انگار تمام احساسات سرکوب شده‌ای که داره، در لحظه‌ای که ربطی به ویرانه‌های زندگیش نداره به اوج می‌رسه و استر می‌باره. حتی خودش هم واقف نیست برای چی اما با اینکه هنوز نمی‌شناسمش، دلیل گریه‌های شاید بی‌علت رو متوجه میشم. گریه‌هایی از سر استیصال، اندوه تلنبار شده و زبانی که در ابراز وجودش ناتوانه.

سلام پروست :)
با تأخیر فراوان بهت برگشتم. دیر اومدم اما بالأخره اومدم. این مدت شاید زندگی متوقف بود و البته، هنوز هم هست. باورت میشه تو روزگاری به سر می‌برم که یادداشت‌ها، جای خودشون رو دادن به هوش مصنوعی و بشر، داره گند این قضیه رو درمیاره؟ شاید دلم واسه اصالت لک زده. واسه اینکه قلم، رنگ و بویی بده و تفاوت، مشخص باشه. بفهمم این تویی و با تموم وجودم حست کنم...

به زمین گرم بخوری، ارن.

کشیش نگو، بلا بگو به روایت سروانتس.
واقعا سر تعظیم فرود میارم از این مغز و قلم عجیبت.

"I'm the type of person... who likes to save the best part of my meals for last. Because that way, I can really savor the taste."
منم همین‌طور، لیوای.

و ورق به زیبایی برمی‌گرده.

بالاخره برای سنگ قبرم، رباعی درخوری یافتم.

لبخند پت و پهن روزهام با ماجراهای تو شکل‌ می‌گیره‌.

"لذت گناه‌آلود در قالب کتاب، معنای ساده‌ای دارد: فراغت از عرق‌ریزان ذهن یا خواندنی‌های سنگین و ثقیل."
و خوبه اینو هر چند وقت یک بار به خودمون یادآوری کنیم.

میشه این یکی شخصیت رو نکشی؟ خواهش می‌کنم.

شما چه گوله‌ی نمکی بودی سروانتس جان.

از معدود محبت‌هایی به‌شمار میری که امسال با خوندنت به خودم کردم.

همزمانی خوانش‌ها وقتی ذهنم مشوش، بی‌طاقت و خسته‌ست جوری پیش میره که می‌خوام مثل اِرِن یِگار، دستم رو گاز بگیرم و تبدیل به تایتان شم. هدفم هم نابودی محافل پروسته.

این تابستون قراره با تایتان‌ها و جنگ جهانی دوم بگذره. لطافت روحم در عجیب‌ترین وضعیت ممکنه.

دیگه نمی‌تونم کند بخونم. به طرز دیوانه‌واری داره عالی پیش میره.

از نظر روحی نیاز دارم تبدیل به تایتان بشم...

یکی بعد از ۲۲ روز به آغوشت برگشته. خیلی برام سخته که با تمرکز بخونمت، شنوای شخصیت‌های اعصاب‌خردکن، محافل روح‌تراش و حرفای مزخرفشون باشم ولی این راهی نیست که جا بزنم :)

غم خوش پنهان آدم‌های این‌چنینی من رو به ورطه‌ی تلخی می‌کشونه. دوست دارم مخفی نباشن اما این تو سایه موندن حالت دفاعی امنی رو رقم می‌زنه. اگرچه دلخوشی‌های ساده‌ی یک زندگی معمولی رو هم‌ محروم می‌کنه. تا جامعه بخواد بپذیره که رنگ، هویت، ملیت و کوفت و زهرمار آدم‌ها بهشون ربطی نداره، خیلی دیر شده...