Amir > Recent Status Updates

"پیوند انسان‌های کره زمین را وقتی که همگی آنها با مرگ روبه‌رو هستند چه چیزی می‌تواند از هم بگسلد."

only those capable of intellect can become insane.

“Das ganze Leben ist eine tolle Geschichte, John! Einige Menschen erkennen bloß nicht, dass sie selbst die Autoren sind und die Geschichte so schreiben können, wie sie es möchten.”

تا الان که فاز اگزیستانسیالیستی آبکی. داستان هم که باید در یک "کافه" رخ دهد: دقیقا همان جایی که مناسب بحث برای دغدغه های وجودیست.
"آمدنم بهر چه بود؟"
مسخره ترین پرسشی که بشر سرگرمش شده.
دقیق ترین برخورد (می‌گویم برخورد، نه پاسخ) با چنین پرسشی را هم تقریبا یک قرن پیش ویتگنتشاین داشت:
"بهترین راه حل برای پرسش از معنای زندگی همانا پاک کردن صورت مسئله است."

مقاله اول رو خوندم. ایده مقایسه دکارت و ایوب و پیدا کردن مشابهت ها جالب بود‌. هر دو رو می تونیم ذیل مقوله خوداثباتی انسان در برابر مطلق العنانی الهیاتی تعریف کنیم. ایده‌ی جذاب دیگه‌ی نویسنده زمینه ساز بودن ایده‌ی ایوب و پرسش گری اش در برابر خداوند برای ظهور عیسی است:
انسانی که رنج می کشد بدل به خدایی می شود که رنج می کشد

"الهیات از آنجا که می خواست از علاقه مطلق خداوند دفاع کند، امکان داد و سبب شد که علاقه انسان به خود و اهمیت او به خود مطلق شود"

"شما که زنده اید باور کنید، در این دنیا هیچ چیز به وسعت بی اعتنایی ما مرده ها نیست."

پ.ن: چه قدر این کتاب لطیفه، چه قدر صادقانه، چه قدر بی آلایش، چه قدر بی اعتنا...چه کار بزرگی کرده آقای کوثری در ترجمه
تا این لحظه، در دو کلمه‌توصیفش می کنم:
حظ وافر

"Und ich weiß, daß, wenn es ganz dunkel ist, daß es dann immer noch nicht dunkel genug ist."

فقط اقلیتی از خوانندگان خواهند پذیرفت که اگر نویسنده ای درباب موضوعی سخنان متناقض بگوید، آن سخنانی که کمتر از همه مطرح می شوند یا حتی فقط یکبار مطرح می شوند نظر حقیقی نویسنده را بیان می کنند در حالی که سخنان متناقضی که بیشتر از همه یا در همه موارد مطرح می شوند نظر نویسنده را می پوشانند. زیرا بسیاری از خوانندگان متوجه نیستند که جدیت یک گزاره به واسطه افزایش تعداد دفعات تکرارش افزایش نمی یابد

داستان های عجیبی داره. تا الان که شگفت زده شدم.

‏کتبی وجود دارند که جملات آن ها شبیه راه های پیچ در پیچی است که از کنار پرتگاه هایی که با بیشه ها پوشانده شده اند یا حتی از کنار غارهای فراخی که به خوبی پنهان شده اند می گذرد. کارگران پر مشغله ای که عجله دارند به محل کار یا مزارع خود برسند متوجه این اعماق و غارها نمی شوند.

خیلی با خودم کلنجار رفتم که آیا ادامش بدم یا نه
اما تصمیم گرفتم تا پایانش برم به دو علت:
یک اینکه کوتاه است.
دو اینکه تا مغز استخوان از زبان شلخته و پلشت طیف چپِ لاکان زده‌ی فوکوخوانده‌ی مارکسیسم جویده متنفر بشم.

اگر تاریخ اصلا چیزی درباره علل انقلاب بیاموزد این است که فروپاشی نظام های سیاسی مقدم بر انقلاب هاست

دست مرده دست نیست.

خدایا این عرفا چرا انقدر روده درازی می کنند؟
پس این جمله چی می گفت که "عارف نمی نویسد چون خدا خواندن نمی داند"؟

آگاهی از زنده بودن خویش حقیقتا دردناک است.

خدایا اگر آن کاری که اشتراوس انجام می دهد "خواندن" است پس‌ من دقیقا دارم چه کار می کنم؟

امر سیاسی را اصلا نمی‌توان ارزیابی کرد، نمی توان آن را با نوعی آرمان سنجید؛ تمامی آرمان ها اگر برای امر سیاسی به کار برده شوند چیزی غیر از "انتزاعات" نیستند و تمام تجویز های هنجاری چیزی غیر از "دروغ" نیستند.

یک هفتست تمام شده و می‌خواهم رویوی خوبی به جهت ابراز ارادت به مقام متعالی حضرت عالیجناب فئودور داستایوفسکی بنویسم و قسمتی از بدن همراه نمی شود و نمی کشد.
هر چند که آن بزرگوار به ارادت بنده کوچکی چون من چه نیازی دارد؟

وقتی می خونمش ادامه پاراگراف هر بند رو حدس می زنم یا می دونم احتمالا پاراگراف بعدی می خواد درباره چی حرف بزنه. و با توجه به اینکه نویسندش یه بمبگذار بوده این موضوع یکم ترسناکه:))

The leftist is anti-individualistic, pro-collectivist. He wants society to solve everyone’s problems for them, satisfy everyone’s needs for them, take care of them. He is not the sort of person who has an inner sense of confidence in his ability to solve his own problems and satisfy his own needs. The leftist is antagonistic to the concept of competition because, deep inside, he feels like a loser.

ویراستاری کتاب خیلی ناامید کنندست. خیلی خیلی ناامید کننده

بله، عاقبت متوجه شدم که به طور کلی هوا که روشن شد ایمان از دل می رود

همراه کتاب صوتی می خونم و همین که دیگه از شنیدن زبانشون سردرد نمی‌گیرم پیشرفت بزرگیه

مترجم و ویراستار و ناشر ایرانی عملا مرتکب عمل دستشویی کردن شدند تا چاپ یک کتاب

What is true within each man’s psyche is true in the panorama of history and cultures as well.


اینجا رو بهش می‌گم خط زرد. استفاده از شواهد تاریخی که‌ مربوط به زندگی جمعی انسان هاست برای تقویت استدلالهایی درباره‌ی روان فردی انسان ها همون چیزیه که یه کتاب روانشناسی رو تبدیل به یه اثر زرد می کنه. و اتفاقا اکثرشون میل عجیبی به گذشتن از این خط دارن.