Maedeh Dabiri > Recent Status Updates

واقعا شخصیتی رومخ‌تر از سوفی ندیدم. درسته که کتاب بیشتر درباره‌ی تاریخ فلسفه‌ست و نویسنده می‌خواد برای کشش، یک داستانی هم این وسط قرار بده اما باید بهتر عمل کنه. واقعا سوفی غیرقابل‌ تحمله.
دو صفحه تاریخ فلسفه می‌خونه بعد فکر کرده خیلی آدم بزرگیه و برای مادرش سخنرانی هم می‌کنه. اصلا تو خوبی!! تو فیلسوف!!

واقعا دوست دارم از بخش‌های داستانی بزنم و صرفا تاریخ فلسفه بخونم.

از فرط غم‌انگیز بودن این کتاب فقط باید به دو پاراگراف اشاره کرد:
۱. اما ژاک هنوز سنی نداشت و نمی‌توانست بدبختی‌هایمان را درک کند. او از سر نیاز و برای لذت خودش می‌گریست.
۲. ژاک کنونی دیگر نمی‌گرید؛ به قول خودش سردابش خشکیده است. هرچه پیش آید او دیگر نخواهد گریست.

تا این‌جای کتاب، من دنبال نشانی از روانشناسی زرد بودم.
کار روانشناسی زرد دادن راهکارهای آسون و رویایی برای کارهای دشوار زندگیه که پایه علمی هم نداره. این کتاب هیچ راهکاری نمی‌ده و بیشتر طرح مسئله می‌کنه. به نظرم برای خودیاری کتاب مناسبی نیست اما برای شناخت بیشتر آدم‌ها به نظرم چندان بد نمیاد.ش

دومین کتابی که از آگاتا کریستی می‌خونم.
به‌نظرم شروع خیلی خوبی داره و اگه درس و... اجازه بدن، مشتاقم هرچه سریع‌تر بخونمش.
خیلی برای حرف زدن درباره‌ش زوده.

هر موقع که می‌خونمش، یک لبخند کوچولو گوشه‌ی لبم جا خوش می‌کنه...
طنزش رو دوست دارم.
(صرفاً کمدی نیست و یک طنز عمیقی درش نهفته)

دوست دارم این کتاب رو با ترجمه‌ی ابراهیم یونسی با ۶۳۵ صفحه بخونم.
نه از انتشارات قدیانی ونسخه‌ی کوتاه شده‌‌ی صد صفحه‌ای که انگار داری کتاب های سطح بندی شده‌ی انگلیسی، از جنس فارسی رو می‌خونی.
اتفاقاً چند روز پیش به یک‌نفر گفتم که خوبه که یک انتشارات نسخه کامل رو منتشر کرد وگرنه ابهت چارلز دیکنز نابود می‌شد...
به هرحال برای شروع کتابخوانی مناسبه. (البته جای بحث داره این موضوع )

اسم نادنکا مصغر مهرآمیز نادیا و نادیا هم مصغر نادژدا.
اسم وانیوشکا مصغر مهرآمیز وانکا و وانکا هم مصغر ایوان.

و این است ادبیات روسیه...
((چخوف عزیزم، تو همیشه من رو لبریز می‌کنی...))

برای قضاوت زوده، امّا شیوه‌ی روایتش به هیچ‌وجه به دلم نمی‌شینه. درسته یک حالت نامه‌نگاریِ یک پسر نوجوان رو داره، امّا اصولاً باید نویسنده هم از خودش یک استعداد و توانایی‌ای نشون بده. منظورم این نیست که یک پسر نوجوان بیاد حرف‌های به قول معروف بزرگانه بزنه، منظورم اینه که حداقل یک‌سری خصوصیات‌ها رو نیاد بگه، نشون بده.
به جای گفتن مامانم آدم صادقیه بیاد همون اول با شرح یک سری اتفاقات به ما نشون بده...

به گوستاو فلوبر (از طرف ژرژ ساند):
دلم آرامشی را طلب می‌کند که در آن به سیاحت رود‌خانه‌ی خروشانت، رویاپردازی در باغ و بوستان وجودت و به آرامش رسیدن برفراز صخره‌ها بپردازم.
...
من آنقدر زیاد رویا بافته‌ام و کمتر زیسته‌ام، که گاهی تنها سه‌ساله‌ام، اما روز بعد، اگر خوابی که دیده‌ام محزون باشد و تاز، سیصد ساله‌ام.

ماتیلد، این عقربه‌ی ذوب شده روی مدار ساکن و ابدی ثانیه ها، دیگر نه موجودی زنده که عکسی است رنگ پریده از زنی که گویی در آن روز مه گرفته و بارانی آوریل سال هزار و نهصد و چهل و سه، وقتی دریچه دوربین باز می‌شده تا او را ثبت کند، از وحشتی بزرگ شیهه می‌کشیده و سم به زمین می‌کوفته.

سریال این کتاب از هر نظر خیلی بهتره. فکر میکنم افرادی از این کتاب بیشتر لذت می‌برن که سریالش رو ندیده باشن.
الینا (النا) به شدت اعصاب آدم رو بهم می ریزه و از نظرم کتاب جوری از زیباییش میگه که کمی اغراق آمیز شده. یک کلیشه تکراری. توی سریال هم شخصیت ها خیلی زیبا و دیدنی بودن اما تعریف های کتاب درخصوص استیفن (استفان) و الینا واقعا دوست نداشتنیه.

در شروع کتاب
النا توی دفترچه خاطراتش ذکر می‌کنه که اینجا تخت خوابه اینجا صندلی و... است.
اینجا یعنی کجا؟ از نظر من این یک توصیف ناقص محسوب میشه
بعدش هم که ترفند قدیمیه توصیف شخصیت توی آینه.
خیلی قدیمی شده!! همچنین اینکه شخصیت پردازی رو دوش راوی باشه چندان برای من دلنشین نیست.

پنج سال پیش که من ۱۱ سال بیشتر نداشتم، فکر نمی‌کردم آدم بزرگی مثل آقای هوشنگ مرادی کرمانی رو دیدار کنم.
من حتی نمی‌دونستم ایشون کی هستن.
صحبت هایی کردند و من الان هیچ یادم نیست.
فقط شلوغ بود، مردم گوشی به دست و ما بچه ها روی صندلی ها در انتظار تمام شدن نشسته بودیم.
این کتاب هدیه ایشون با امضای خودشون بود، کتابی که من پنج سال نخوندمش!! و پنج سال بود که نمی‌دانستم نویسنده اش
این چنین مرد بزرگواری است.

هرروز کنار خانواده می‌شینم و کتاب می‌خونم براشون، پای ثابت این دورهمی کتاب خوانی مادرم هست.
می‌شینم کنارش و از روی پی‌دی‌اف براش با صدای بلند کتاب میخونم، از قصد هم طنز هاشون رو انتخاب می‌کنم که یک وقت غصه نخوره.
شاید اگه با خودم میخوندم کتاب این خنده ها و جذابیت ها رو نداشت، اما وقتی مادرم از صدای من درحال تقلید لهجه بجنوردی می‌خندد، نمی‌شه نخندید.
به نظرم کتاب های طنز با بلند خوندن جلوه پیدا می‌کنن.

یک جوری، بغض را گلوم رو بست، که هم‌درد زه‌زه شدم، زه‌زه نازنینم...

بسی عجیب...

بورخس‌ عجب نویسنده ایه. وای بر من.
تا کنون هیچکس قدر بورخس و چخوف و توماس مان و کافکا
من رو این چنین در این کتاب تحت تاثیر قرار نداده اند.
خوشحالم که دوران معاصر رو شروع کردم
احساس میکنم قراره لذت بیشتری ببرم

اشتیاق زیادی دارم. حدود دو سال پیش بود که آقای گودرزی استاد من در داستان نویسی بودند و همیشه خدا از نقد هایی که بر داستانم وارد می‌کردن
چنان ناراحت می شدم که نگو.
نقد شدن جنبه می‌خواست که اون موقع ازش بی نصیب بودم.
وقتی این کتاب رو تو برنامه فیدیبو دیدم گفتم چه اسم جالبی. و بعد دیدم بله، نویسنده اش... آقای گودرزی هستن.

امان از مترجم و این چنین لحن محاوره...