Amir Hossein > Recent Status Updates

من این کتاب رو سال ۹۴ خریدم(۱۰ سال پیش) ولی اینقدر همه‌جا بود و دست همه بود که بعد از خوندن ۲۰ صفحه گذاشتمش خاک بخوره.
گارد داشتم-کمی دارم-نسبت به چیزی که همه دستشونه. مثل بابای کسپر که میخواد خلاف جامعه باشه.

بامزه، توصیف‌های جالب، خوشخوان و روون. اما هنوز نتونسته به وجدم بیاره ولی به نظرم نمیخوام زیادی روش معطل بشم.
بیبی بی، لطفاً من رو ببخش که خیلی برام ملموس نیستی. :))

در این جا با صوتی مبالغه آمیز از معضلی فراگیر در روزگارمان روبه‌رو می‌شویم_ناتوانی ما در یاری دادن و محبت کردن به افراد دم مرگی که حین جدایی از دیگر آدمیان بیش از همیشه به چنین یاری و محبتی نیاز دارند؛ و لیل این چیزی نیست که مرگ دیگری یادآور مرگ خود ماست.

مشکل از ترجمه‌ست ظاهراً.

کیوت، رها، زیبا، تامل برانگیز.

من به آرامش خو گرفته‌ام. گیرم آرامشی ملامت‌بار و خواب‌آور، اما هرچه هست چیزی است که با آن آشنایم. من کجا مرد عرصه طوفانم؟

چقدر اینسکیوری تو مرد. البته میفهممت.

اما چه کسی میتواند بگوید نیازی به مرگ نداشت؟ چون وقت هایی هست که آدم کمی مرگ میخواهد اما خودش هم نمیداند.

راستی که دلم خیلی پر بود. از هم جدا شدیم، از هم جدا شدیم بدون آنکه حرف همدیگر را فهمیده باشیم، مثل بیشتر موارد، که آدم‌ها در فهم حرف هم مشکل دارند.

نمیدونم چرا منی که سیاست دوست ندارم، و منی که در بدترین زمان ممکن در بدترین خطه دنیا با بدترین مسائل دارم سر و کله میزنم، خودمو گیر داستان های سیاسی میندازم. فضا سیاسی خفقان آور، نفرت از سیستم، ترس در جامعه، ناامیدی و .... هوف چقدر آشنا.

زیبا. به خودم میگم چرا اینو اینقدر دیر خوندم؟

انسان به معجزه ایمان داره. حتی در غمگینانه‌ترین شرایط هم باور داره که می‌تونه از پسش بربیاد.

یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی.

تا اینجا که خیلی معمولی بوده‌. چرا اینقدر امتیازش بالاست؟

و زمان نیز نام دیگری از مرگ است و بهشت موقعیتی است که چیزهایی که درگذشته‌اند به آن میرسند.