La Rayo > Recent Status Updates

یه ویژگی خیلی پررنگ توی این کتاب هست که به‌شدتتتت نفرت‌برانگیزه. اون هم اینکه صرفا و صرررفا چونکه کسی "پول داره" ادم بدیه.
شما ادم خوب پولدار تو طرز تفکر اینها نمیبینید. کلا فی‌الذات تا یه کرکتری دوقرون پول داره -> شرور
از جلد اول تاحالا هم برای شرور نشون دادن یسری از کرکترها صرفا وصرررفا ویژگی "پول داشتن" نمایش داده شده.
قشنگ محتوای کتاب اینه که: فقر و بدبختی و بیسوادی آیین ماست و ما باید فرهنگمونو حفظ کنیم.

چقد همشون حقیر و چندشن
هم غدیر هم عباسجان(جان و کوفت. جان و زهرمار.) هم کربلایی خداداد.

به‌نظر نویسنده صرفا چونکه کسی لباس محلی نپوشیده، ادم خیانتکار و پستیه.
یادم به یه استادی(حیف کلمه استاد) که داشتم افتاد. طرف چندین سال تو دانشگاه رتبه ۴ دنیا درس خونده بود بعد برگشته بود ایران میگفت ایرانی‌های اونجا ادمای خوبی نیستن و غرب‌زده هستن. ناراحت بود که چرا طرف با لباس سنتی کردی نمیره تو دانشگاه.
اینم همون حکایته. بابا خب طرف نظامیه معلومه که لباس نظامی میپوشه.

چقد کتاب خوبیه. موضوعش برام دغدغه‌ست. امیدوارم به پروسه تراپی خودم کمک کنه.
یه نفس تازه‌ای بگیرم وسط این کتاب شر و وری که دارم میخونم(اره کلیدر رو میگم)

واسه سر گل‌محمد ۶۰هزار تومن جایزه گذاشتن.
من دیروز تو خیابون گشنم شد از دکه کیک وانیلی نظری رو خریدم ۸۵ هزار تومن

بچه که بودم تو کتاب مطالعات اجتماعی مدرسه خونده بودم که ساختار عدالت ایران اینه که اول میبرن پیش پیر محله، اگر کارشون راه نیفتاد میرن شورای حل اختلاف روستا مثلا و اگر بازم حل نشد میرفت مراحل بالاتر. اون موقع خیلی برام عجیب بود اینجور بودم که این چه بساط مسخره‌ایه.
الان توی کلیدر دارم ریشه اون رو میبینم. گل‌محمد مثلا میگه که من میخوام عدالت خودمو اجرا کنم
و الان اون ساختار خداروشکر دیگه وجود نداره. یا حداقل من ندیدم.

گل‌محمد کاملا عدالتِ انتخابیه. فقط اونایی که گل‌محمد قبول داره باید عدالت براشون اجرا شه.
ولی خودمونیما. این خیلی چیزا نشون میده که برای مردم اون زمان دقیقا اون حس بی‌عدالتی کجا بوده. چه اتفاقی افتاده بوده که معتقد بودن که بابت این مسئله بهشون ظلم شده. و حس کردن باید از بیخ و بن بکوبن از نو بسازن.(خاک تو سرشون)

جلد هفت تمام شد.
پایان جلد هفت زیبا نوشته شده بود. کاری به عقاید و مفهوم و محتوا ندارم. اونا همون گند قبلیه. صرفا ذات نگارش و توصیفات واقعا خوب بود.

بلقیس نمادی از اینه که یه مادر تو ذهن تیپیکال مرد سنتی چطوره.
فقط وجود داره که همینطوری صرفا چونکه زاییده قلبش اب بشه و دلش بسوزه و "فقط" به موقعش شیون کنه. ۶تا کتاب رو خوندم کسی دلش به حال شیرو نسوخت. الان محمود احساس نیاز کرد مادر رو یکم مقدس نشون بده، گفت خب این چپتر رو میذارم بلقیس شیون کنه. پیوستگی و ساختار هم کشک.

تا اینجا که من خوندم فهمیدم مردم اونجا تمام چیزی که میخواستن تو زندگیشون یه دیکتاتور بود. یه خدا. یه ناجی. حتی اگر ناجیه عن باشه. ولی میخواستن اون ناجی عن جلوی چشماشون باشه. اینا گل‌محمد رو به عنوان ناجی خودشون گذاشتن اونجا و میخوان بهشون زور بگه و زور گفتنش رو بپرستن. از خودشون تفکر ندارن. وگرنه که گل‌محمد هنوز یه زورگوئه که واسه مجازات کردن یه بدبختی، نامزد اون بدبخت رو به عقد داداش خودش دراورد.
یه کثافتِ چندش‌آور.

من دارم نسخه‌ی صوتی فیدیبو رو گوش میدم.
یه تیگه از این جلد شیش، یه کرکتری داره حرف میزنه میگه ما مردم بدردبخور زیاد داریم. مثلا دکتر فلانی که بقیه هم خوش ندارن اسمش رو بشنون.
حالا دکتر فلانی کیه؟ منم نمیدونم! چون توی نسخه صوتی روی اسمش بوق گذاشتن :)))))
دیگه من هیچی نگم بهتره. همین روایت عمق بحران ماجرا رو نشون میده =)

جلد شیشم تو یه لیگ جدیدی اشغاله.
نصفشو خوندم الان و فقط دیالوگ‌های تکراری. دیالوگ‌های بیخود. بی‌معنا. کرکتر‌ها هیچ فرقی با هم ندارن. دست رو دیالوگ رندوم بذاری هر کرکتر رندومی تو داستان اون حرفو زده باشه مشکلی پیش نمیاد.همه هم دارن میگن افرین به گل‌محمد. حالا گل محمد تاحالا چکار کرده که افرین داره؟ الله اعلم.
با ۳۶۸۲۹۲۹۱۲۷۳۷بار گفتن "گل‌محمدِ قهرمان" تو ذهن خواننده یه کرکتر قهرمان نخواهی ساخت. بیسیک‌ترین اصل نویسندگی.

کتاب پنجم تمام شد
تازه یه‌ذره بحث‌ها داره جدی میشه
البته سوتفاهم نشه. تمام ایرادات پیشین که گفتم هنوز به کتاب وارده.

من تو اپدیت قبلی گفتم به‌نظرم غدیر و نادلی باید از کمدشون بیان بیرون و با هم ازدواج کنن.

حالا ملت میان میگن: "ببین محمود حتی سختی‌های همجنسگراهای ایلیاتی رو هم توی این کتاب به تصویر کشیده که چون نمیتونن با دوست‌پسرشون باشن سرکوب‌شدنشون به صورت خشم خودش رو نشون میده😞"
نه اقا جان. محمود کاری نکرده‌. کتاب، کتابِ بیخودیه.

به‌نظرم غدیر و نادلی باید از کمدشون بیان بیرون و با هم ازدواج کنن.
وگرنه اینکه نادلی میگه من از زنها متنفرم و من باید زنی رو به تمکین خود دربیارم و شلاقش بزنم و دلم میخواست با غدیر تا اخر عمرم زندگی میکردم، هیچ توجیه دیگری نداره.

یه ادم علائمی از عقل نشون داد همونم کمونسیت از اب دراومد.
یکی از یکی بدتر.

کتاب چهارم هم تمام شد.
گل‌محمد هیچی جز یه قاتل عقده‌ای نیست.
یه جو اخلاق خوب تو وجودش من نمیبینم. حتی نمیتونم بگم شاید بدبخت اختلال دوقطبی چیزی داره‌، چونکه هیچ علائمیشو نداره‌. فقط خیلی شرخرانه میره پسرخاله‌شو میکشه و بعدشم میگه اخی، خاله‌مو ناراحت کردم.
خو تو گوه خوردی مرتیکه.
اهالی محل هم که به شیروی بدبخت سر فرارش بیشتر واکنش بد نشون دادن نسبت به الان که گل‌محمد جلوی چشماشون ادم کشت. حالم به هم خورد.

بدجور از دعوای شیرو و ماه‌درویش شرم نیابتی گرفتم.

همه خان‌محمد و بیگ‌محمد و گل‌محمد و ...
به قول ترامپ ممد سامتینگ.
البته در این کتاب سامتینگ ممد.

کتاب سوم تمام شد
واقعا هیچ پوینتی نداشت کتاب سوم
من یه تسبیح بگیرم دستم وایسم سر یه کوچه تو یه محله نزدیک بازار همین دراماها رو خواهم شنید. نه کرکتر جالبی و نه پلات خوبی.

الان یه سکانس طولانی از قمار زدن اینا خوندم.
چیزی که بهم یاد داد این بود که واقعا چقد اون دوران سر چیزای بیخودی کسونه‌واویلا بازی درمیوردن.
محمود یه جوووری زور زده این تیکه رو بد نشون بده که سرسوزن این زحمت رو برای بد نشون دادن دزدی‌های قبیله کل‌میشی میکشید کتابش انقد بد نمیشد.

نادعلی یجوری میگه رفتن سوقی بخشی از روشنایی رو با خودش برده بود، انگار نه انگار خودش کسی بود که سوقی رو طناب‌پیچ کرد و کتک زد و از چاه اویزون کرد. :|
لاقل بابت کارت ادای پشیمونی هم دربیار یذره!

کتاب دوم تمام شد
تیکه وسطش پر از دیالوگ‌های تکراری و بیخودی بود که هیچی به داستان اضافه نمیکرد. خیلی خیلی راحت میتونست حذف بشه.
کتاب اول توصیفات بهتری داشت.
چقدر گل‌محمد موجود پستیه و چقدر رفتار این و بلقیس و مارال با زیور زننده و حال به هم زنه. بدبخت زیور.

کرکترهای رده دوم که دیگه از اصلی بودن فاصله گرفتن، همشون شبیه همدیگه هستن.
واقعا اونقدری تفاوت ندارن.

این گل‌محمد رو بلقیس دوتا کشیده آبدار تاحالا نزده که همچین پررویی بار اومده که دست مارال رو بگیره ببره خونه جلوی زیور بدبخت بگه: "از این به بعد این زن من است. مثل اون یکی!" ؟!

درضمن محمود داشت غم‌های دل بلقیس رو میشمرد و تا بقال سرکوچه رو هم اسم برد ولی شیرو رو اسم نبرد :)))))))

یه جوری هر کرکتر یه مجموعه اخلاق گوه داره که از تک‌ به تک شخصیت‌ها نفرت دارم.(نه قرار نیست سانسور کنم. خود محمود راحت برمیگرده مینویسه دنیا را گاییدم بعد من توی ریویو نوشتن سانسور کنم؟)
یه یارویی الان اومده چغلی میکنه که در ازاش یه پیاله روغن(!) بگیره. و هشت تا بچه داره. و خیلی جدی میگه خدا خودش روزیشو میده. داداش فعلا که تو داری با حراج کردن شرافتت روزیشونو میدی. انگار مجبورش کردن وقتی نداره بزاد.

الان خیلی جدی یه عالمه صفحه درمورد این خوندم که این موجود وحشی خواهر خودش رو چقدر وحشتناک شلاق زد و بعد سر تا پا بست و با طناب تو چاه اویزون کرد تا ازش اعتراف بگیره. دریغ از اینکه محمود حتی یک جمله در سرزنش این رفتار بگه!
از اول تا اخر این کتاب تریگر وارنینگه!
من دیگه فقط و فقط دارم این رو ادامه میدم که تمام شده باشه. واقعا نفرت‌برانگیزه این جلد. عمیقا نفرت‌برانگیز.

دو سال پیش خیلی سرش گریه کردم.

فکر کن عزیز کسی کشته شه بعد تو درموردش برگردی بگی "پس چه؟ میخواستی بشیند گریه کند؟ اشک مرد ارزشمندتر از این حرفهاست" !؟!؟!؟!؟!؟!؟
تاکسیک af.
برا دزدی‌های مکرر طایفه‌ات هم باید گریه میکردی کل‌میشی. چه برسه به مرگ عزیز‌.

توی ریویوهای بقیه زیاد دیدم که میگن محمود بلد نیست احساسات ایجاد کنه.
الان رسیدم به اولین مرگ. مدیار کشته شده و من واقعا هیچ اهمیتی نمیدم. کرکترها هم هیچ اهمیتی نمیدن. بعد محمود یهو رندوم برای من نوحه مینویسه.
اسب مدیار بیشتر اهمیت داد تا قوم و قبیله‌ی مدیار :|
هیچ سوگی ناراحتی غمی از کرکترها دریافت نکردم
کاش بقیه مرگ‌های کتاب اینجوری نباشه!