La Rayo’s Reviews > کلیدر: دوره ۱۰ جلدی > Status Update

الان یه سکانس طولانی از قمار زدن اینا خوندم.
چیزی که بهم یاد داد این بود که واقعا چقد اون دوران سر چیزای بیخودی کسونه‌واویلا بازی درمیوردن.
محمود یه جوووری زور زده این تیکه رو بد نشون بده که سرسوزن این زحمت رو برای بد نشون دادن دزدی‌های قبیله کل‌میشی میکشید کتابش انقد بد نمیشد.

نادعلی یجوری میگه رفتن سوقی بخشی از روشنایی رو با خودش برده بود، انگار نه انگار خودش کسی بود که سوقی رو طناب‌پیچ کرد و کتک زد و از چاه اویزون کرد. :|
لاقل بابت کارت ادای پشیمونی هم دربیار یذره!

کتاب دوم تمام شد
تیکه وسطش پر از دیالوگ‌های تکراری و بیخودی بود که هیچی به داستان اضافه نمیکرد. خیلی خیلی راحت میتونست حذف بشه.
کتاب اول توصیفات بهتری داشت.
چقدر گل‌محمد موجود پستیه و چقدر رفتار این و بلقیس و مارال با زیور زننده و حال به هم زنه. بدبخت زیور.

این گل‌محمد رو بلقیس دوتا کشیده آبدار تاحالا نزده که همچین پررویی بار اومده که دست مارال رو بگیره ببره خونه جلوی زیور بدبخت بگه: "از این به بعد این زن من است. مثل اون یکی!" ؟!

درضمن محمود داشت غم‌های دل بلقیس رو میشمرد و تا بقال سرکوچه رو هم اسم برد ولی شیرو رو اسم نبرد :)))))))

یه جوری هر کرکتر یه مجموعه اخلاق گوه داره که از تک‌ به تک شخصیت‌ها نفرت دارم.(نه قرار نیست سانسور کنم. خود محمود راحت برمیگرده مینویسه دنیا را گاییدم بعد من توی ریویو نوشتن سانسور کنم؟)
یه یارویی الان اومده چغلی میکنه که در ازاش یه پیاله روغن(!) بگیره. و هشت تا بچه داره. و خیلی جدی میگه خدا خودش روزیشو میده. داداش فعلا که تو داری با حراج کردن شرافتت روزیشونو میدی. انگار مجبورش کردن وقتی نداره بزاد.

الان خیلی جدی یه عالمه صفحه درمورد این خوندم که این موجود وحشی خواهر خودش رو چقدر وحشتناک شلاق زد و بعد سر تا پا بست و با طناب تو چاه اویزون کرد تا ازش اعتراف بگیره. دریغ از اینکه محمود حتی یک جمله در سرزنش این رفتار بگه!
از اول تا اخر این کتاب تریگر وارنینگه!
من دیگه فقط و فقط دارم این رو ادامه میدم که تمام شده باشه. واقعا نفرت‌برانگیزه این جلد. عمیقا نفرت‌برانگیز.

فکر کن عزیز کسی کشته شه بعد تو درموردش برگردی بگی "پس چه؟ میخواستی بشیند گریه کند؟ اشک مرد ارزشمندتر از این حرفهاست" !؟!؟!؟!؟!؟!؟
تاکسیک af.
برا دزدی‌های مکرر طایفه‌ات هم باید گریه میکردی کل‌میشی. چه برسه به مرگ عزیز‌.

توی ریویوهای بقیه زیاد دیدم که میگن محمود بلد نیست احساسات ایجاد کنه.
الان رسیدم به اولین مرگ. مدیار کشته شده و من واقعا هیچ اهمیتی نمیدم. کرکترها هم هیچ اهمیتی نمیدن. بعد محمود یهو رندوم برای من نوحه مینویسه.
اسب مدیار بیشتر اهمیت داد تا قوم و قبیله‌ی مدیار :|
هیچ سوگی ناراحتی غمی از کرکترها دریافت نکردم
کاش بقیه مرگ‌های کتاب اینجوری نباشه!

این چرا داره دزدی قوم و قبیله گل‌محمد رو گلوریفای میکنه؟ حالم به هم خورد. یعنی چی که "اینان این گروه مردمان بیابان، دلاوران ناداری بودند که نمیتوانستند چشم بر دارایی‌های بی‌حساب ببندند، سر در لاک خود فرو برند و روزگار با نومیدی و ادوار بگذرانند" ؟!؟!؟!؟!؟!؟؟!؟!؟!؟!
خو شماها گوه خوردید دزدی کردید! عجبا!
فقط هم همین جمله نیست. چند بار حوالی همین تیکه داشت دزدی رو ماست‌مالی میکرد انگار حالا پیش میاد دیگه :||||||

بای د وی ادبیات محمود بی‌نظیره. دقیقا همون چیزیه که دلم میخواد بیشتر ببینم مشابهش رو. لحن بیانی که وقتی کسی پشت تریبون می‌ایسته برای سخنرانی، دوست دارم ازش بشنوم.
همون لحنیه که متاسفانه سالهاست مرده‌.