Ben Koops > Recent Status Updates

Mooi als soort van compagnon boek na Nadja, de twee hebben ook erg veel gemeen.

Wat kan deze man heerlijk schrijven zeg.

Prachtig, vooral het titulaire gedicht. Sereen en sonoor.

Wonderlijke verhalen met een larmoyante, verhullende toon. Een soort sleur van toevalligheden en terloopse observaties leiden tot pareltjes van zinnen als deze: 'Ergens had zijn grootmoeder de limonade naar buiten gedragen, of hij herinnerde het zich.' De gesprekken zijn bruusk en worden op rare momenten afgebroken, soms is er alleen maar interpretatie of gedachteflarden. Doet wellicht aan Salinger denken in die zin.

Volle recensie volgt, nog mee bezig. Uiterst fascinerend dieptepsychologisch verslag.

Hard boiled katten crime fictie met een zeer geestige snappy humor en vol intelligente zinswendingen. Het plot is wat voorspelbaar bij nader inzien maar dit mag het vertelplezier zeker niet drukken. Erg leuk.

Verhaal 20 van de 100, Perseus was best leuk omdat ik dat verhaal nog wel grotendeels ken. Nu Hercules, wat een raar kind was Hercules.

We zijn inmiddels aangekomen bij hoofdstuk 17, sommige van die vervoegingen zijn echt gewoon raar. Fuit, wat is nou weer fuit, waar haal je dat vandaan? Ik zal bekennen dat ik bij sommige oefeningen gewoon heb gespiekt omdat ik het een beetje zat werd. Het meeste is wel te doen met een beetje speurwerk.

Die verdraaide perfectum! Hoc perfectum terriblum est, ik krijg je nog wel.

Begon me pas echt te pakken als ze het woud ingaan om de koningin te redden. Stoor me nog niet echt aan de clichématige romance tot zover maar het is nu nog te doen. De wereld doet ergens een beetje denken aan die van Leigh Bardugo, de bijzondere geprivilegieerde tovenaars enzo. De echte strijdscenes waren ook een stuk bloediger dan ik had gedacht. Alles bij elkaar valt dit me nog reuze mee, moest er wel inkomen.

Wat een oeverloos gewauwel. Die Yoshiro is een zwamneus. Ik hoop dat ik door de rest heen kan komen. Er zitten ook vrij veel kanji woordgrapjes en uitdrukkingen uit het Japans in die in het Nederlands totaal niet uitkomen. Sommigen slaan echt als een tang op een varken of gaan totaal over je hoofd als je niet weet waar het over gaat. De vertaler had wel iets van noten toe kunnen voegen, teveel leidt natuurlijk af.

Eerste indruk. Titel dekt de lading, na een kwart van het boek krijg je inderdaad een schurfthekel aan dat secreet Olivia. En die Max heeft absoluut geen ruggengraat. Als Safranko een pagina uit het boek van Bukowski en Miller heeft genomen is dat nauwelijks te merken. Hij had zijn voorbeelden beter moeten lezen, want hier is niks te halen behalve casual rascisme, plat seksisme en een soort flauwe galgenhumor.

Oh wat weet dit mens op onnavolgbare wijze het bloed onder mijn nagels vandaan te halen. Dat irritante zalvende toontje met al die new-age terminologie. Het is gewoon The secret maar dan met wat algemene schrijftips en een hoop advies wat nergens op slaat. En dan nog die idiote testimonials, zodat je zeker weet dat het uit het marktdenken komt. Nee als ik dit uit moet lezen dan als hate read.

Review alleen van deel 2. Nogal middelmatig.