Jualari > Recent Status Updates

Trzecia część książki, Fate'a, daje nadzieję - ale może dlatego, że póki co nie pojawiła się żadna istotniejsza postać żeńska ponad matkę (martwą) i jej żałobniczki.

Zostałam dziś uświadomiona, że istnieje serial z Kuną o tym samym tytule, co książka Kuny, którą ze 2 miesiące temu złapałam na półce wymiany książkowej w pracy, więc wyciągnęłam ją ze sterty wstydu i obczajam.

Wnioski po pierwszym rozdziale: jest koszmarnie.

Cześć pierwsza z pięciu skończona.

Jestem ciekawa, na ile ocena prowadzącej mój klub książki "to książka wymagająca, ale wynagradzająca starania" wynikała z tego, że "część pierwszą należy przecierpieć, by zarysowany został kontekst"

Doszłam do etapu gdzie nie jestem pewna, czy chce mi się dalej brnąć xD co gorsza zerknęłam na kalendarium z tyłu książki i już do końca przestałam cokolwiek rozumieć

Po finale części I: Niby człowiek od sposobu budowania narracji i napięcia wokół tego wątku przez cały cykl się spodziewał, że konkretna rzecz się stanie, ale sposób, w jaki to się stało, wywołał we mnie mdłości od emocji. A może innymi słowy: dobrze wykonane, dobrze napisane, chciałabym pójść płakać w kącie, ale mam jeszcze pół książki do przeczytania.

Aż musiałam sprawdzić datę publikacji powieści, bo internetowy wszechświat studenta wyglądał trochę zbyt podobnie do tego, którego doświadczyłam za swoich studenckich czasów. I nie zgadniecie - faktycznie to były moje uczelniane czasy.

Na tym etapie z każdym pojawieniem się osiedlowej rady wiedźm coraz mniej rozumiem, co ona właściwie robi. Jaki ma statut. Obowiązki. Cel. I jakie są obowiązki Anieli w jej ramach, skoro naraz nic nie może i ją ganią za 3 dni braku jakichś bieżących działań (których wcześniej też nie było).

Póki co są kolejną stroną gnębiącą Anielkę i jakoś z każdym rozdziałem coraz mniej im się dziwię.

Póki co bardzo ciekawe i przyjemne językowo-stylistycznie, ale trochę o niczym. Przynajmniej nie w sposób irytujący i jest krótko.

Nieswojo mi, jak bardzo Bjørn przypomina mi moją mamę, zwłaszcza w scenie mierzenia się z własnym kompulsywnym kupowaniem ubrań.

Proszę, niech w końcu ktoś nie traktuje Pawła (technobrosa na miarę lat 30 XXw, łącznie z tekstami zdradzającymi faszystowskie zapędy) jako ubermenscha (sic!) i wcielonego znawcy biznesu. Lubię historie o oszustach i conmanach, ale jemu po prostu za dobrze idzie by ta powieść była faktycznie ciekawa.

jednak trochę mnie męczy gdy ta książka roztkliwia się przez całe akapity o machinacjach biznesowych głównego bohatera, a ja nie mam dość wiedzy o dwudziestoleciu by oszacować, czy to legitne spekulacje i przewidywania rynkowe, czy fantastyka finansowa na pełnej

Pojawił się opis jednego z przypadków z oddziału oparzeń, na którym pracowała autorka, i wjechał taki body horror że trochę mniej się dzieje że tę książkę wydało wydawnictwo które kojarzę z horrorem

Wypożyczone z biblioteki przez zaskoczenie, że Vesper wydaje też literaturę podróżniczą. Pierwsze wrażenia: dobre zdjęcia i opisana rzetelnie, choć bez większego drygu literackiego (jednak drugorzędnego w tym gatunku) przeżycia dziewczyny, która nie była gotowa opuścić realiów europejskich i w szpitalu w Kirtipur przeżywa kilka kryzysów egzystencjalnych naraz (zresztą nie ona jedna, kolega z Mali znosi to gorzej).

Cóż, to życzliwa książka dla wszystkich, którzy shipowali kanoniczne pary - dostają przynajmniej jedną noc by się sobą nacieszyć zanim zacznie się dziać. Good for them. Inna sprawa że chyba nie żartowano w opiniach na tej witrynie i finał jest bardzo skondensowany.

Huh. No to zaczynamy.

Oh, I LOVE the moon party intellectuals banter, what a way to include lore-dump about society structure and dynamics.

1/5

Jakoś mi się zatęskniło do pisania Sabeli i już otwierający książkę opis postaci podrapał mnie w odpowiednie miejsce.

Ej, to fajniejsze niż początkowo zakładałam na podstawie okładki i zgrubnego osądu "o, steampunk o detektywach". Fajny motyw rewolucji demokratycznej w postaci zbrojnego wystąpienia przeciwko szczytowi braku demokracji - magii.

(...) a może po prostu upapraliśmy się historiami tak, że już siebie od cudzego nie odróżniamy (...)

Na tym etapie to ja po prostu chcę być wolna od tej książki, bo i jest dość gęsta by siadać do niej tylko gdy ma się do tego głowę, i dość lepka, by nie móc zrobić porządnego dnf. Takie bezśmiertelne podziemne trzęsawisko.

Na podstawie 1,5h które przegrałam w Arcanum - tak sobie wyobrażam kryminał osadzony w takim (a przynajmniej podobnym) settingu.

Ok, nie spodziewałam się, że narracja formalnie będzie wyglądać... Tak i mam nadzieję, że jednak nie będzie aż tak polifonicznie przez wszystkie 520 stron.

Chciałam zrobić dnf ale za duży klin mi wbiła w mózg by ją odłożyć i nie wrócić.

A teraz doszłam do pięknych akapitów zachwalających rolę pisania i książek jako najlepszego buntu przeciw ideologiom, w których to autor wyraźnie pokazuje, że nie słyszał o instytucji cenzury jako urzędu.

No i wpadłam na scenę która jest w tej całkiem poważnej książce (choć nieco naiwnej, w końcu to był wczesny debiut) była tak absurdalna, że chyba gwiazdka z całkowitej oceny odpadnie.

Utknęłam musisz tereny na 21/77, wyzwanie dla danej siebie: dokończyć w tym roku.

Dziwnie się słucha książki odkrywając, jak mocno wpłynęła na mój "główny" pomysł na cyklowy setting i +/- jego ducha.

Nie wiem czemu się spodziewałam, że ta książka będzie się znacząco różnić od innych polskich powieści fantastycznych z przełomu wieków. Serio, skąd ci autorzy miski takie skrzywienie militarne/na tematy wojskowe? Wpływ stanu wojennego w trakcie dorastania?