Jualari > Recent Status Updates

Nieswojo mi, jak bardzo Bjørn przypomina mi moją mamę, zwłaszcza w scenie mierzenia się z własnym kompulsywnym kupowaniem ubrań.

Proszę, niech w końcu ktoś nie traktuje Pawła (technobrosa na miarę lat 30 XXw, łącznie z tekstami zdradzającymi faszystowskie zapędy) jako ubermenscha (sic!) i wcielonego znawcy biznesu. Lubię historie o oszustach i conmanach, ale jemu po prostu za dobrze idzie by ta powieść była faktycznie ciekawa.

jednak trochę mnie męczy gdy ta książka roztkliwia się przez całe akapity o machinacjach biznesowych głównego bohatera, a ja nie mam dość wiedzy o dwudziestoleciu by oszacować, czy to legitne spekulacje i przewidywania rynkowe, czy fantastyka finansowa na pełnej

Pojawił się opis jednego z przypadków z oddziału oparzeń, na którym pracowała autorka, i wjechał taki body horror że trochę mniej się dzieje że tę książkę wydało wydawnictwo które kojarzę z horrorem

Wypożyczone z biblioteki przez zaskoczenie, że Vesper wydaje też literaturę podróżniczą. Pierwsze wrażenia: dobre zdjęcia i opisana rzetelnie, choć bez większego drygu literackiego (jednak drugorzędnego w tym gatunku) przeżycia dziewczyny, która nie była gotowa opuścić realiów europejskich i w szpitalu w Kirtipur przeżywa kilka kryzysów egzystencjalnych naraz (zresztą nie ona jedna, kolega z Mali znosi to gorzej).

Cóż, to życzliwa książka dla wszystkich, którzy shipowali kanoniczne pary - dostają przynajmniej jedną noc by się sobą nacieszyć zanim zacznie się dziać. Good for them. Inna sprawa że chyba nie żartowano w opiniach na tej witrynie i finał jest bardzo skondensowany.

Huh. No to zaczynamy.

Oh, I LOVE the moon party intellectuals banter, what a way to include lore-dump about society structure and dynamics.

1/5

Jakoś mi się zatęskniło do pisania Sabeli i już otwierający książkę opis postaci podrapał mnie w odpowiednie miejsce.

Ej, to fajniejsze niż początkowo zakładałam na podstawie okładki i zgrubnego osądu "o, steampunk o detektywach". Fajny motyw rewolucji demokratycznej w postaci zbrojnego wystąpienia przeciwko szczytowi braku demokracji - magii.

(...) a może po prostu upapraliśmy się historiami tak, że już siebie od cudzego nie odróżniamy (...)

Na tym etapie to ja po prostu chcę być wolna od tej książki, bo i jest dość gęsta by siadać do niej tylko gdy ma się do tego głowę, i dość lepka, by nie móc zrobić porządnego dnf. Takie bezśmiertelne podziemne trzęsawisko.

Na podstawie 1,5h które przegrałam w Arcanum - tak sobie wyobrażam kryminał osadzony w takim (a przynajmniej podobnym) settingu.

Ok, nie spodziewałam się, że narracja formalnie będzie wyglądać... Tak i mam nadzieję, że jednak nie będzie aż tak polifonicznie przez wszystkie 520 stron.

Chciałam zrobić dnf ale za duży klin mi wbiła w mózg by ją odłożyć i nie wrócić.

A teraz doszłam do pięknych akapitów zachwalających rolę pisania i książek jako najlepszego buntu przeciw ideologiom, w których to autor wyraźnie pokazuje, że nie słyszał o instytucji cenzury jako urzędu.

No i wpadłam na scenę która jest w tej całkiem poważnej książce (choć nieco naiwnej, w końcu to był wczesny debiut) była tak absurdalna, że chyba gwiazdka z całkowitej oceny odpadnie.

Utknęłam musisz tereny na 21/77, wyzwanie dla danej siebie: dokończyć w tym roku.

Dziwnie się słucha książki odkrywając, jak mocno wpłynęła na mój "główny" pomysł na cyklowy setting i +/- jego ducha.

Nie wiem czemu się spodziewałam, że ta książka będzie się znacząco różnić od innych polskich powieści fantastycznych z przełomu wieków. Serio, skąd ci autorzy miski takie skrzywienie militarne/na tematy wojskowe? Wpływ stanu wojennego w trakcie dorastania?

Bardzo silny czytelniczy przypadek "it's not you, it's me": przez ostatnie okoliczności książki papierowe są o wiele mniej poręczne niż telefon i czytnik i jest to irytujące, bo wciąga mnie ta książka nawet pomimo narracji skaczącej w jednej scenie między różnymi pov i toposami które przez kilkanaście lat kiepsko się zestarzały.

Jakby ktoś się zastanawiał - to po prostu fantastyka. Ma nawet opowiadanie, które przy innym stylu, przesunięciu punktów ciężkości byłoby opowieścią heroiczną w stylu Conana albo przypowieścią o tych, co odchodzą z Omelas, ale podchodzi do tematu inaczej. I dla samych Blizn warto imho sięgnąć po ten niegruby zbiór.

No to zaczynamy nadrabianie serii, którą miałam obczaić od...14 lat?
Póki co bohaterka bez skrupułów ukatrupiła wampira na balu, stawiając mnie w kropce jak mają wyglądać konwenanse względem przemocy w przedstawionym społeczeństwie.

Dawno nie miałam takiej ochoty pominąć całego rozdziału/opowiadania/części książki jak części 4: dramatycznego flashbacku.

W porównaniu z pierwszą częścią fabuła gna (a ja utknęłam w MMO na kilka godzin bo za bardzo się zasłuchałam)

Po latach powtarzania sobie "pierwszy tom był fajny, kiedyś nadrobię całą serię, jedną część mam w papierze a drugą w ebooku" znalazłam audiobooki, więc najwyższa pora nadrobić. Powtórka I tomu skończona, pora na ten, który przerwałam w trakcie sesji i jakoś nigdy nie skończyłam.

warto było poczekać, aż książka się rozkręci w 2/5, szkoda tylko, że to oznaczało ok. 200 stron. Poza tym coraz bardziej doceniam specyfikę poszczególnych PoV, zwłaszcza tej arogancji i pogardy przenikającej Jorika albo kontrastu pomiędzy postrzeganiem tych samych spraw przez Katię i Sarę.

Po całej masie miesięcy znowu mam abonament na platformie, na której znajduje się ta książka i mogę ją dokończyć, jestem tym nieproporcjonalnie ucieszona!

Póki co czuć, że opis z tyłu okładki robi książce poważną krzywdę, opowiadając nie początek intrygi, tylko CAŁĄ eskalację intrygi, litościwie darując finał. Bo akcja rozwija się niespiesznie. Bardzo niespiesznie.