محمدحسین بنـکدارتهرانی > Recent Status Updates

تا این جا چند پاره بوده و روایت‌ها نیمه کاره لنگ در هوا رها شده اما در مجموع شیرین بوده ... شبیه قصه‌های پیرزنان کولی

نسبتا سرگرم کننده است اما تا این جا که خیلی شعاری بوده اگر خوش خیال باشیم پیدا ست نویسنده سیاست و اجرا نمی فهمد و اگر واقع بین باشیم شاید باید گمان کنیم سیاست به او آموخته به فسقل دیکتاتور لگد بزن تا دیکتاتور اعظم استخوانی پیش رویت پرتاب کند!

فارغ از غلط و درستهای تاریخی و نوع برداشتهایی که نویسنده کرده ... از منظر تجاری و سیاست مداری که اهل سبک سنگین کردن و محاسبه قیمت تمام شده است و مذاکره کننده ای قهار به سیره پیامبر صلی الله علیه و آله نگاه کردن؛ دریافت های جدیدی به انسان می دهد. مهم این است با دانسته‌های تاریخی خود بتوانی بازنمایی و خوانش تازه ای برای خودت به دست بیاوری

دست به عصا می خوانم چون نسبت به صحت منابع و قضاوتهای نویسنده سخت تردید دارم اما اصل بحث، فارغ از گفته های نویسنده قابل تامل و جدی گرفتنی است

در فصل هشتم از انسجام داستانهای شاهنامه می گوید و با تفسیر مستدل و استوار از تناسب زال و دیو سفید و جایگاه رستم در پایان داستان رزم مازندران و رزم هاماوران سخن می گوید ... خواندن این خطوط شعف انگیز است

حالا که بعد سالها دوباره خواندن یکجای آثار بیضایی را دست گرفته ام می بینم نقاط قوت و ضعف آثار او، در سنینی که کمتر انسان اثرپذیر از احساساتش هست؛ در نظر دستخوش دگرگونی شده

همچنان می خوانم و پیش می روم و حظ می برم ... در دو فصل بعد نویسنده انواع شاهنامه هایی که قبل از فردوسی بوده را بررسی می کند و شرح مستوفایی ارائه می کند شاهنامه فردوسی عینا برگردان شاهنامه بزرگ ابومنصوری به نظم است و حکیم توانسته با چه دقتی جزبه‌جز شاهنامه ابومنصوری را به دیبای شعر بی مثال خود بیاراید

دقت و جدیت مثال زدنی دکتر امیدسالار در واکاوی مسئله و وسواس در استدلالهایش پیرامون مسائل شاهنامه چشمگیر است. تا اینجا که خواندم او اثبات می کند که خدای نامه نویسی، در عصر ساسانیان، ژانری ادبی سیاسی اجتماعی تاریخی بوده و موارد متعدد از مکتوب بودن و نه لزوما شفاهی بودن؛ خدای نامه ها را در سه سطح محلی، خاندانهای اشرافی و سلطنتی نشان میدهد.
اینها مربوط به فصل دوم بود که نوشتم در فصل اول هم سروقت مطالعات شاهنامه میان غرب

ضمن محترم شمردن تلاشهای ارزشمند مرحوم دکترمحمدجعفر محجوب به نظر میاد این مقدمه ارزشمند بیشتر بر تلاش دکتر مصطفی جواد شاعر، نویسنده، محقق، مصحح، تاریخ‌دان، زبان‌شناس عراقی استوار است.
چرا این جور چیزها را می خوانم؟ چون سالها ست به دنبال نظریه دولت و سازوکار سر پا ایستادن حکومتها از عصر ساسانی تا پایان سلطنت قاجار در ایرانم و بیهقی و شاهنامه ها و فتوت نامه ها و ... مصادیق خوبی برای پیدا کردن این قسم خط و ربط ها هستند

از عجایب این کتاب پرداختن به موضوعات اختلافی است نظیر سکوت بعضی از مراجع یا مخالف برخی از آخوندهای رده بالا یا میان مایه و ابراز تاسف یا انزجار نسبت به امام در سال های ۴۲ و ۴۳ و همین طور نام بردن از افرادی که مثلا مخبر یا منبع ساواک بوده اند و با شخص امام خمینی در ارتباط بوده اند.

اراده ...پشتکار ... او می دانسته چه میخواهد و برنامه صبر و استمرار هم داشته. آیت الله خمینی با سایر هم قطارانش زمین تا آسمان فرق داشته. هنوز هم فرق دارد. امام آن قدر بر خواسته اش اصرار ورزیده تا حرفش را به کرسی نشانده است. روایتی که از دین داشته را همان سال ۱۳۴۲ به اجرا گذاشته.

تفاوت نظر و منظر امام با آیت‌الله کاشانی شایان توجه است. امام برای حرکت و کارهایهایش فکر و مبنا داشته و با کفشهای خودش راه میرفته و پا در کفش دیگران نمیکرده و ادابازی هم در نمی آورده. هر چه بوده خودش بوده.