Samira > Recent Status Updates

سفرم رو امروز با این کتاب شروع می‌کنم؛
هم‌سفرِ مسیرهای این روزهامه.
امیدوارم جذابیتش در حدی باشه که فقط گاهی سهمِ جاده و توی ماشین بودنم باشه، نه بیشتر! :)

‏”جانش می‌جوشید، اما احساس‌های درهم‌ آمیخته؛ احساسی یگانه به روشنی سر برنمی‌کرد، به عکس، هر احساسی احساس دیگر را در چرخشی آهسته و دمادم بیرون می‌راند.”

چقدر پدر زوسیما من رو به یاد «پدر سرگی» تولستوی می‌ندازه!

این روزها شاید چون تمرکزم پایینه، به نظرم رسید شروع راحتی نداره؛ اینطوریه که باید خودمو هل بدم که برم سمت کارامازوف‌ها، ولی دلم می‌خواد زودتر برسه به جایی که این برادرا منو بکشونن سمت خودشون.

بد نیست گاهی انسان همچنان که ترب را مثلا از زمین بیرون میکشد، خویشتن را هم از محلی که به آن اُنس گرفته است دور سازد.

من صوتیش رو گوش دادم و دوسش داشتم،
البته برای من داستان زندگی نیکلای استپانوویچ کهنسال
بیشتر از اینکه ملال‌انگیز باشه، تامل‌‌ برانگیز بود و من رو به یاد “مرگ ایوان ایلیچ” انداخت.

“پادشاهی که طرح ظلم افکند
پای دیوار مُلک خویش بکند”

“امروز من خیلی حرف زدم. حالا دوست دارم ربع ساعتی مردم را تماشا کنم و‌ ببینم آنها چگونه در این زندگی، «زندگی» می‌کنند. اگر شما هم این تماشا را دوست دارید، می‌توانید با من بیایید.”
هنوز زوده بگم از «لرد هنری» خوشم اومده؟!

و به راستی که حیف!
آدم می‌بایست با توجه بیشتری به زندگی، زندگی کند، چون عمر چندان دراز نیست.

آدم با چیزهایی که مایه‌ی حیاتش هستند خو می‌گیرد، چندان که با آن‌ها خودمانی می‌شود و آنها را جزو حتمیات می‌انگارد.
و این درست نیست؛
هیچ چیز را برای همیشه نمی‌دهند و همه‌چیز زوال‌پذیر است.

تا اینجا “اشلی” من رو به یاد فرهاد توی سریال شهرزاد می‌ندازه، و “رت باتلر” یاد قباد! 🤭

همینکه رت باتلرِ جذاب و بامزه گفته:

همیشه این را از من به خاطر داشته باش:”
هر وقت فرصت یک تجربه‌ی تازه به میان آمد به سراغش برو!
این تجربه‌ها فکر آدم را باز می‌کند.”

از خوندن این زن
اگه بخوام مثل خودش ساده بگم،
واقعا کیف می‌کنم.✨

تقریبا همه آدم بزرگا پر از حسرت خداحافظی‌هایی‌اند که آرزو می‌کنن کاش می‌تونستن برگردن عقب و بهتر اداش کنن.

When people talk about loss, they always say you'll never be the same, that it will change you, leave a hole in your life…. But when you lose somebody you love, you don't lose everything they gave you. They leave something with you.

‏ Sometimes a switch is exactly what you need.

«ما در چه بی‌نظمی‌ای زندگی می‌کردیم، چقدر تکه‌پاره‌های وجودمان پخش ‌و‌ پلا شده بودند، انگار زندگی منفجر شدن و‌ تبدیل شدن به تکه‌های ریز بود.»

نمی‌دونم به ونسان بخندم یا براش گریه کنم!
آخه دیوانه چو دیوانه ببیند، خوشش آید.

سعادت حقیقی بدون گوشه‌گیری و تنهایی امکان‌پذیر نیست.

حتی کوچک‌ترین لحظه‌ی این زندگی را دوست می‌داشت. ✨

« در دنیا مردمی لامذهب‌تر، سنگدل‌تر و دنیاپرست‌تر از کشیش‌ها یافت نمی‌شوند.»

آه، قلبم برای عاشقانه‌‌های ونسان به کِی 💓

‎“عشق نمک زندگی بود. عشق باید باشد تا بتوان طعم عمر را چشید…”

چقدر این صفحاتش من رو یاد ژرمینال می‌ندازه…😥

گاهی فکر می‌کنم دارم کتاب تاریخ و تعلیمات اجتماعی مدرسه رو می‌خونم! 🙃

از اسپویل‌های زیاد که بگذریم این سوال برام پیش میاد که دقیقا کدوم قسمت کتاب رو خودش نوشته؟!

دلِ آدمی حتی در نشاط احساس غم می‌کند…

حالا چرا اینقدر رمان‌های دیگه رو اسپویل می‌کنه! 🫤