Hedie > Recent Status Updates

مخواه که هردو یک آواز را بپسندیم، یک ساز را، یک کتاب را ، یک طعم را، یک رنگ را، و یک شیوه نگاه کردن را.
مخواه که انتخابمان یکی باشد، سلیقه‌مان یکی، و رویامان یکی.
همسفر بودن و هم هدف بودن ابدا به معنای شبیه بودن و شبیه شدن نیست. و شبیه شدن دال بر کمال نیست، بل دلیل توقف است.

عصر ما عصری‌ست که عاشق‌ترین مردم، عاشقانه‌ترین آوازهایشان را در سنگر سیاست می‌خوانند...

صورتم را در دست‌هام گذاشتم و به این فکر کردم که نباید بیش‌ از حد دست و پا بزنم.دانستم که خیلی چیزها به اختیار آدم نیست، زندگی خواب‌های گذشته‌ است که تعبیر می‌شود. زندمی تاب خوردن خیال در روز هایی است که هرگز عمرمان به آن نمی‌رسد. زندگی آغاز ماجراست...

دلم می‌خواهد لای آدم‌ها، مثل ورق‌های بازی جوری بُر بخورم که کسی نفهمد چه خالی هستم.

توی دلم گفتم: عزیزدلم، با نگاهت مرا بدوز. به هرجا که دلت میخواهد بدوز. به زندگی، به مرگ، به عشق، به هرچه دوست داری...

مثل ستاره پخشمان کرده‌اند توی این صفحه سیاه که هرکداممان جایی برای خودمان سوسو بزنیم که مثلا هستیم. اما نمی‌دانیم در کدام منظومه می‌چرخیم، برای چی می‌چرخیم و چقدر می‌چرخیم.

ما فرزندان انقلاب نبودیم. ما نان بودیم. نان داغی که لقمه‌ی چپ سران حکومت شدیم. تکه‌پارمان کردند و خوردند و پاشیدند.
انگار که در این خلقت اضافه بودیم. ما را مصرف جامعه‌مان نکردند، ما را اسراف کردند. پخشمان کردند که بر سر سفره‌ی خودمان ننشسته باشیم، که هیچکداممان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم. شخصیت و هویتمان را به لجن کشیدند که حتی در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه‌ی مردم زندگی کنیم.

+ باباجان! چه کار کنم که تو غمگین نباشی؟

ای مرده‌شور این حال آدم را ببرد که فقط وقتی به زبان مادری حرف می‌زند همه‌ی هستی‌اش می‌آید بالا...

ميفهمي آقاي دكتر برنارد؟ تو حتا تخيل مرا برنميتابی، تو به‌خاطر خیالپردازی‌ام به من تهمت ميزنی كه مواد مخدر مصرف كرده‌ام، تو فقط بلدی بگویی دو ضرب در دو ميشود چهار،
هنوز نفهميده‌ای كه حاصل ضرب دو با خودش هميشه عدد ثابتي نيست، گاهي گوشه‌های عدد دو سابيده است، گاهی انحنای آن كمي متفاوت است، گاه يك عدد هر چه قد كشيده به دو نرسيده، و گاه از آن بر گذشته...میدانی؟

آدمهايي كه در خواب مي‌آيند و حرف ميزنند و هستند كجا ميروند؟ بقيه زندگيشان كجاست؟ آيا آنها زنده‌اند و
ما روياي آنها هستيم؟ يا ما زنده‌ايم و در رويای آنها گاهی حضور داريم؟

بی معرفت! چه‌جوری عواطف و خاطرات را قورت دادی؟ هسته‌ی آلبالو که نبود!

همه میخواستند چیزی را از بین ببرند. انقلاب نبود انفجار بود. چیزی منفجر شد که ملت ما را تکه پاره کرد. حالا یکی دنبال دستش می‌گردد، یکی چشمش، یکی دنبال پاهاش، و دیگری دنبال بچه‌اش.

تو بگو چه جوري ازش دل بكنم ميرزا؟ آخر آدم تا مرده‌اش
را خودش به خاك نسپارد هرگز مرگش را باور نميكند.

از همان اول با حضورش هزار پرسش در ذهنم روشن كرده بود، مثل هزار شمع كه وقتي ميخواستم يكيش را فوت كنم هزارتاي ديگر روشن ميشد. چرا اينقدر قشنگي؟ آنطور كه وقتي آدم نگاهت كند قلبش هري ميريزد. تابه‌حال كسي اين را بهت گفته؟

ميداني مامان؟ تقدير هميشه در راه است، مثل گلولهاي كه زندگي به سوي خودش شليك ميكند؛ آدم بي آنكه بداند حائـل مـيشـود. وقتـي تقـدير بـر سينه‌اش نشست، آرام ميگيرد. ولي من آرام نميگرفتم.

ميتوانست باشد، و يك عكس نباشد در قابي روي طاقچه. ميتوانست سنگ قبري بينام نباشد در سينه‌كش لعنت‌آباد كه مامان براي پيدا كردنش هر هفته چقدر چشم بگرداند، چقدر قدمهاش را بشمرد، چقدر نشانه بگذارد،
و آخرش هم دل‌چركين به خانه برگردد كه پيداش نميكنم هيچوقت...

نميدانستم اگر پري زنده است حالا كجاست. آيا او را كشته بودند و به خاك سپرده بودند كه اينقدر از بوي خاك مست ميشدم؟ دهنم بوي خاك ميداد.

تماما مخصوص

سپاهی سیاه و تشنه‌ی انتقام، در لابه‌لای شیارهای زمین به کندی در کار جوانه‌زدن بودند و برای قرن بعد رشد می‌کردند و به زودی خاک را می‌ترکاندند...

+میدونین بدی کار اون وقتی است که آدم تو دلش میگه اینه که هست و عوضم نمیشه... آدم وقتی جوونه خیال می‌کنه نوبت خوشبختی هم می‌رسه. دلش پرِ امیده. اما بعد بدبختی رو بدبختی می‌آد. آدم وسط مصیبت گیر میکنه.

چه توصیفات دقیقی...انگار تو تاریک ترین و مرطوب‌ترین قسمت معدن همراه با کارگرا خستگی ناپذیر جون میکنم...

بدیش اینه که عشق و هوس وقتی به سراغ آدم می‌آد که آدم باید خودشو بسازه. آدمهایی خوشبختند که عشق به موقع به سراغشون بیاد. یعنی وقتی بیاد که کاری برای خودشان در دنیا کرده باشند. کاش اختراعی می‌کردند که نیروی عشق با جوانی فلج نشه.

ای خدا این دنیای تو چقدر پر است از دخترکوچولوهای ترسیده‌ی بی‌کس و جوجه‌هایی که زیر دست و پای بزرگترها گم می‌شوند...

ادبیات گل خاکی است که در آن می‌روید. از خاک مولدش تغذیه می‌کند، از هوا و آفتاب پیرامونش مایه می‌گیرد، رشد می‌کند و می‌بالد. اما ادبیات دوران ما بیشترشان خارهایی بودند در چشم هیات حاکم.

همه‌ی ماها وقتی زیر یوغ شکنجه‌ی زندگی افتادیم، مجبور هستیم دست و پا بزنیم، فریاد کنیم و همین وسیله‌ی بروز احساسات ماست، همین لخته‌های خونی است که از جگر ما ریخته می‌شود، همین پاره‌هایی از روح ماست که به این شکل تجلی می‌کند.

+آیا می‌شود که مهر و محبت هم در دنیا اسباب دردسر آدم باشد؟

انگار کسی یا عده‌ای حس یقین را از ما آدم‌ها بیرون کشیده و برای خود نگه داشته‌اند...

هیچوقت به فکر رها کردن ادبیات نیفتادم. هیچوقت باور نکردم که چیزی مهم تر از ادبیات وجود دارد.