Nicha > Recent Status Updates

เป็นงานที่บรรยากาศอึดอัดแต่ก็ชวนค้นหา ประเด็นเยอะมากแต่ก็ย่อยไม่ยาก อ่านเพลินมากๆอะ ชอบบ

จบฟูโกต์ก็ต้องอ่าน fiction แบบนี้ปะมันถึงจะสมน้ำสมเนื้อกัน555 ใดๆตัวอักษรเล็กมากเลยอะ (หรือจริงๆเราแก่แล้ว?) พักก่อนเดะหลับ

ตอนแรกกะจะอ่านให้จบตอนครบ100ปีชาตกาล แต่ก้เพิ่งได้มีเวลามาอ่านต่อเห้อๆ เวลาอ่านเกี่ยวกับฟูโกต์ทีไรมันเหมือนเข้าไปอยู่ในอีกโลกนึง ทั้งที่งานของเค้ามันก้ไม่ใช่fictionเลยด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะมันทำให้เรามองโลกมองสิ่งต่างๆพลิกไปอีกแบบล่ะมั้ง ละก้ลืมนักคิดคนอื่นไปชั่วขณะตลอดเรยนะโดยเฉพาะสายอภิปรัชญา555 ฟูโกต์ทำให้คนอย่างเราที่ขมวดคิ้วบ่มพึมพำทุกครั้งที่อ่านเพลโตรู้สึกเหมือนมีที่พึ่ง5555

หวังว่าอ่านจบแล้วจะเป็นใบเบิกทางให้ไปตามอ่านงานฟูโกต์ต่อนะ :) อยากอ่านรวดเดียวแต่ตอนนี้ควรนอนก่อนละ555 ใดๆสมัยเรียนนี่ชื่อฟูโกต์นี่น่าจะเป็นชื่อที่ถูกพวกอจ.เมนชั่นบ่อยที่สุดละมั้ง แทบจะแทรกอยุ่ในทุกแขนงวิชาเลยด้วยซ้ำ แต่ก้ไม่เคยสนใจอ่านจิงจังเลยแม้ว่าจะเอาชื่อเค้าไปอ้างบ่อยๆเวลาเขียนงานก้ตาม5555 ล่าสุดเพิ่งอ่านงานแนวโพสต์โมเดินจบบวกกับเมนก็สมาทานแนวคิดฟูโกต์ค่ตๆ คือมาขนาดนี้แล้วจะไม่สนใจอีกก้ไม่ได้ละปะะ

จบละะะ ทำไมท้ายๆเรื่องมันแอบตลกอะ ปามุกจงใจหรือว่าไง5555 4.5/5 เดะไว้ว่างแล้วค่อยมาเขียนรีวิว ไม่ได้ชอบเท่ามิวเซียม แต่ก็เป็นนส.ที่ดีมากๆเล่มนึงเลยย

เป็นวรรณกรรมที่มีเรื่องย่อยในเรื่องเยอะมากกกก อ่านมาถึงนี่ก็น่าจะ30-40เรื่องได้ละมะ อ่านจบเมื่อไรคงได้ไปหาตำราpostmodernมาอ่านต่อ รู้สึกเหมือนสมองตอนนี้กลายเป็นใยแมงมุมไปละให้ตายเห้อะะ

บทข้าคือซาตานคือทรงพลังมาก เหมือนเอาแก่นปรัชญาหลักๆของเรื่องมาใส่ไว้เลยนะ หลังๆนี่บทบางบทสั้นแต่ก็ใช้เวลาเยอะมาก คือเป็นงานที่อ่านยาก ต้องใช้พลังในการตีความสูงมาก รู้สึกว่าอ่านแล้วเหมือนได้นั่งสมาธิอะ สมาธิหลุดเมื่อไรก็งงเมื่อนั้นแหละ เหนื่อยแต่ก้ชอบ ช่วงครึ่งหลังนี่รู้สึกเล่นกับประเด็นตัวตน/อัตลักษณ์เยอะดี ไอเลิ้ปป

ยิ่งอ่านยิ่งเริ่มเขวละ รู้สึกว่าทั้งสาม(+1)มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นฆาตกรพอๆกันเลย จากตอนแรกที่คิดว่าเดาได้ แต่พอดีเทลเริ่มเยอะก็เดายากขึ้นเรื่อยๆ พาร์ทสืบสวนนี่สนุกอะ ความสืบจากรูปใดๆ คืออ่านเพลิน แอบให้ฟีลเหมือนตอนอ่านป้าอกาธาอยู่นะ

นอกจากพวกประเด็นปรัชญาแล้วก็ยังแทรกธรรมะสัจธรรมมาอีกนะเออ ร้อยพันเรื่องในเล่มเดียวสุดๆ ชอบตอนที่เอนิชเตจะตุยแล้วยังพล่ามนู่นนี่ละเอียดยิบ คือยอมเลย ปามุกเปลี่ยนชื่อตัวเองเปนนายละเอียดเหอะ5555 แล้วตอนเอาเรื่องความทรงจำไปโยงกับพื้นที่/ข้าวของนี่ก็ครส.แบบตอนอ่านมิวเซียมฯมาเลยอะ ชอบความเขียนให้สีกลายเป็น narrator ด้วย สิ่งที่เป็นนามธรรมนี่มีชีวิตได้หมดเลยนะในโลกของปามุก ชอบบ รส.ว่าเล่มนี้มีความเป็นงานpost modernสูงเลยอะ

พาร์ทสืบสวนพาร์ทฆาตกรนี่สนุกเร้าใจขึ้นเรื่อยๆเลย แต่แอบไม่ค่อยชอบพาร์ทโรแมนติกเรื่องนี้เท่ามิวเซียมฯแฮะ อาจเพราะมันเป็นความรักของคนโบรานด้วยมั้ง ความยืดเยื้อใดๆนี้ แต่ปามุกเขียนฉากอิโรติกแซ่บตลอดเรยนะะ

“When you are not aware of what gives you pleasure, many hidden conflicts arise.
Enjoyment is the secret of happiness. And when you get to know yourself, to evaluate your taste in people, clothes, creative expression and philosophy, you become a well-adjusted individual."

ในวันที่หมดแรงสุดๆก็ยังมีชา โลคุม และปามุก ช่วยฮีลกายและวิญญาณ (แต่ใดๆคือควรจะนอนได้ละอะ555) คนแบบยัยป้าเอสฯนี่มันมีอยุ่ทุกที่ทุกสมัยจริงๆแฮะ555 ตอนนี้คิดว่าพอเดาได้ละว่าใครเปนฆาตกร ชอบการหลอกสอบปากคำผู้ต้องสงสัยผ่านมุมมองทางศาสนากับศิลปะอะ แหวกแนวดี

โคตรพ่อโคตรแม่ซับซ้อนเลย พลังงานในการอ่านของเดือนนี้ยกให้ปามุกไปเต็มๆเลยอีกเดือน5555 ชอบบ ไม่คิดมาก่อนเลยว่านิยายที่อยุ่ในธีมสืบสวนจะมีคำถามเชิงปรัชญาซ้อนอยู่หลายชั้นนาดนี้อะ โดยเฉพาะปรัชญาทางศิลปะกับศาสนานี่ถูกยิงมาเรื่อยๆเลอ คืออ่านค่อนข้างยาก แต่ก้ชอบนะ สนุกดีได้ตีความ แล้วเนื้อหาทางปวศ.ก้จัดเต็มมาก ออตโตมัน เปอร์เซีย ลามไปยันเวนิส แล้วไม่ใช่แค่เนื้อหาอย่างเดียวที่อ่านยากแต่ชื่อทางเปอร์เซียนี่ก็เช่นกันแหละ555

ชอบจังเลยอะ ปามุกเล่นกับรูปแบบการเล่าได้เจ๋งมาก ความเอาศพเอาหมามาเล่าเรื่อง แล้วมุมมองต่อโลกก็เปลี่ยนไปตามผู้เล่างี้ ชอบความให้หมาวิพากษ์ศาสนามาก5555 นึกถึงสิ่งที่เคยทำตอนเรียนอีกละ ปามุกนี่เขียนงานด้วยเลนส์นักมานุษฯเลยอะ รักว่ะะ

เขียนความรู้สึกถึงมิวเซียมยังไม่จบสักทีแต่หาต่อปามุกอีกเรื่องละ555 แค่ขึ้นบทแรกมาก็ว้าวละ เรื่องที่แล้วขุดความรู้สึกส่วนเรื่องนี้ขุดศพใช่มั้ยนิ

กะว่าจะอ่านให้จบรวดเดียว แต่ตอนนี้รู้สึกได้ถึงแต่ความเป็นนิยายชายแท้ตามเสียงลือเสียงเล่าอ้างเลย จะไม่ตัดสินละกัน รออ่านให้จบ ตอนนี้ไปต่อไม่ไหวละ ง่วงมาก เมาคลื่น เมาปลา เมาเบสบอล เมาความเมกัน

อ่านบทรุสโซแบบอ่านไปเดินไป รู้สึกซึมซับอะไรได้มากกว่าตอนนั่งเฉยจิงๆแฮะ มาบทธอโรก้ยังไม่หยุดเดิน ต่อไปคงได้เดินอ่านทั้งเล่มจนจบ555

“บอกให้ทุกคนรู้ว่าผมมีชีวิตที่มีความสุขมาก”

20 สค. 2026 บันทึกไว้ว่าอ่านจบแล้ว ประโยคสุดท้ายทำน้ำตานองเรียบร้อย สักพักค่อยมาเขียนรีวิวละกัน ขอใช้เวลาเขียนสักหน่อย อยากเขียนเก็บไว้ให้ดีๆ คือเป็นวรรณกรรมที่อยากเขียนถึงแบบไม่รู้จบอะ รักมากกกกก (+ไม้ยมก 4213 ตัว เท่าจำนวนบุหรี่ของฟูซุน)

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอจริงๆแหละ เห้อ ไม่อยากอ่านบทต่อไปเลย แค่เห็นชื่อบทก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เดามาตลอดมันกำลังจะเกิดขึ้นละ อยากดอง แต่อีกใจก็อยากอ่านให้จบ อยากเขียนรีวิว อยากติดแท็กfavoritesจะแย่ละ 🥺 โห ละหน้า 555 พอดีด้วยนะ หัวเราะทั้งน้ำตาเลยปะ แงง เราคงจะคิดถึงคำว่า'คนสวยของผม'ไปอีกนาน 😭

กลับมาอ่านต่อให้จบหลังจากดองไว้6ปี รส.ว่าต่อติดเร็วกว่าตอนนั้น อ่านง่าย(เกินไปนิด)ไม่ซับซ้อน ถือว่าเป็นการพักใจพักสมองจากมิวเซียมซะวันนึงละกัน555

อย่าเพิ่งจบได้มั้ยอะ นานๆทีจะอินนิยายรักขนาดนี้ เรื่องแรกเลยที่อินจนเก็บไปฝัน (ก็เพราะรีเลทมากแหละ) คิดไม่ออกเลยว่าถ้าจบแล้วจะมูฟออนไงอ้ะ T^T

ตอนเริ่มอ่านแกะดินสอใหม่มาใช้แต่ตอนนี้ดินสอหมดไปครึ่งแท่งละ เป็นวรรณกรรมที่ขีดเขียนและแปะtagไว้เยอะสุด ละ ล่าสุดลามไปยันสร้างเพลย์ลิสเพลงแล้ว5555

คนเขียนไม่ท้อ คนอ่านไม่ทิ้ง ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าปามุกใช้พลังงานอย่างมหาศาลในการเขียนอะ ขอยกพลังงานในการอ่านของเดือนนี้ให้เล่มนี้ไปเต็มๆเลย

ชอบบท ‘เวลา’ มากๆ ลึกซึ้งและล้ำลึกเกินนิยายรักไปแล้วอะ ยังอ่านไม่ทันจบแต่ตอนนี้ก้ยกให้ปามุกขึ้นแท่นนักเขียนในดวงใจอีกคนไปเรียบร้อยละ :)

วันนี้เห็นข่าวเคโงะเสีย เมื่อคืนเพิ่งจัดงานเค้าขึ้นชั้นไปเอง มีงานเค้าดองอยู่หลายเล่ม มีเล่มนี้ที่อ่านไปได้ครึ่งทางแล้ว เดะจะรีบต่อให้เสร็จเลย

นิยามคนนิสัยไม่ดีของคนตุรกี
คนที่สร้างความเดือดร้อนหรือทำร้ายจิตใจคนอื่น ❌
คนที่ไม่ชอบแมว ✅

ปามุกบรรยายอารมณ์ตลค.ได้ละเอียดเกินจนสงสัยแล้วนะว่าเขียนเคมาลขึ้นมาจากตัวเองปะ5555 ใดๆโคตรสะใจตอนเคมาลเจอบทเรียนfeminism101เข้าไป แต่ก้สงสารสิเบลจังเห้อ

เห้อ เคมาลแกก้หลอกตัวเองไปวันๆ แกไม่เคยเข้าใจความรู้สึกฟูซุนเลย ไม่เคยแคร์สิเบลเลย ผช.ในสังคมมุสลิมนี่แม่งนะ ปามุกเขียนตลค.ผชทุกคนได้ชวนอ้วกมาก5555

วันนี้เพิ่งขายของตุรกีชิ้นสุดท้ายที่มีอยู่ในร้านไปพอดี ขอถ่ายโอนความทรงจำและความรู้สึกดีๆที่มีต่อคนและประเทศตุรกีมาไว้ในหนังสือเล่มนี้ละกัน :)

เหมือนถูกปลุกขึ้นมาให้คิดถึงช่วงเวลาอันแสนสุข(มั้ง)นั้นอีกครั้ง—วันคืนที่เรานั่งยิ้มให้กับทิชชู เศษโคนไอติม ถุง เหรียญ ใบไม้ ดอกไม้ และเศษหญ้า