Nicha’s Reviews > พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา > Status Update

อย่าเพิ่งจบได้มั้ยอะ นานๆทีจะอินนิยายรักขนาดนี้ เรื่องแรกเลยที่อินจนเก็บไปฝัน (ก็เพราะรีเลทมากแหละ) คิดไม่ออกเลยว่าถ้าจบแล้วจะมูฟออนไงอ้ะ T^T

ตอนเริ่มอ่านแกะดินสอใหม่มาใช้แต่ตอนนี้ดินสอหมดไปครึ่งแท่งละ เป็นวรรณกรรมที่ขีดเขียนและแปะtagไว้เยอะสุด ละ ล่าสุดลามไปยันสร้างเพลย์ลิสเพลงแล้ว5555

คนเขียนไม่ท้อ คนอ่านไม่ทิ้ง ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าปามุกใช้พลังงานอย่างมหาศาลในการเขียนอะ ขอยกพลังงานในการอ่านของเดือนนี้ให้เล่มนี้ไปเต็มๆเลย

ชอบบท ‘เวลา’ มากๆ ลึกซึ้งและล้ำลึกเกินนิยายรักไปแล้วอะ ยังอ่านไม่ทันจบแต่ตอนนี้ก้ยกให้ปามุกขึ้นแท่นนักเขียนในดวงใจอีกคนไปเรียบร้อยละ :)

นิยามคนนิสัยไม่ดีของคนตุรกี
คนที่สร้างความเดือดร้อนหรือทำร้ายจิตใจคนอื่น ❌
คนที่ไม่ชอบแมว ✅

ปามุกบรรยายอารมณ์ตลค.ได้ละเอียดเกินจนสงสัยแล้วนะว่าเขียนเคมาลขึ้นมาจากตัวเองปะ5555 ใดๆโคตรสะใจตอนเคมาลเจอบทเรียนfeminism101เข้าไป แต่ก้สงสารสิเบลจังเห้อ

เห้อ เคมาลแกก้หลอกตัวเองไปวันๆ แกไม่เคยเข้าใจความรู้สึกฟูซุนเลย ไม่เคยแคร์สิเบลเลย ผช.ในสังคมมุสลิมนี่แม่งนะ ปามุกเขียนตลค.ผชทุกคนได้ชวนอ้วกมาก5555

วันนี้เพิ่งขายของตุรกีชิ้นสุดท้ายที่มีอยู่ในร้านไปพอดี ขอถ่ายโอนความทรงจำและความรู้สึกดีๆที่มีต่อคนและประเทศตุรกีมาไว้ในหนังสือเล่มนี้ละกัน :)

วรรณกรรมสำหรับคนหมกมุ่นกับความทรงจำและข้าวของโดยแท้ ปามุกบรรยายได้กลมกล่อมมาก ว่าจะหยุดแต่ก็หยิบโซจูมากระดกละอ่านต่ออีกนิด เคลิบเคลิ้มดีเจรงๆ

โคตรรรชอบเลยย 1ในท้อป5ของปีนี้มาแน่ รอเขียนรีวิวหลังอ่านจบไม่ไหวละ ความเอาความทรงจำไปผูกกับสิ่งของรอบอะ รีเลทจนขนลุก 😭