Nicha’s Reviews > พิพิธภัณฑ์แห่งความไร้เดียงสา > Status Update

ยิ่งวันนี้ไปเจอภาพสมุดบันทึกของเค้ามาด้วยแล้วยิ่งโคตรปลื้มเลย ผู้ชายอะไรทำไมเป็นคนละเอียดละอ่อนละเมียดละไมได้ขนาดนี้ ตั้งแต่อ่านหนังสือมาเรายังไม่เคยเจอนักเขียนคนไหนที่ให้ความสำคัญกับรายละเอียดของอารมณ์ สังคม สภาพแวดล้อม สิ่งเล็กๆน้อยๆรอบตัว ได้มากเท่ากับปามุกแล้ว ที่สำคัญอีกอย่างคือเค้าผนวกเข้ากับการเขียนสไตล์โพสต์โมเดิร์นได้โคตรลงตัวเลย เป็นเสน่ห์ของงานเค้าที่หาตัวจับยากจริงๆ คือถูกจริตสุดๆ โคตรประทับใจ เวลาอ่านงานเค้านี่ต้องค่อยๆละเมียดอ่านช้าๆอะ ฟีลเหมือนเวลาค่อยๆเอาปากแตะฟองนมให้ได้สัมผัสที่นุ่มลิ้นอะ แอบเสียดายที่มาเจองานเค้าช้า ถ้าเจอในวัยขบเผาะหน่อยนี่คงดี แต่ก็ยังดีที่ได้เจอ (กราบเบญจางคประดิษฐ์เมนงามๆ) ใดๆก็เป็นโชคดีของเราด้วย พออยากได้เล่มมิวเซียม สักพักก็ไปเจอคนขายเหมาเซตปามุกในราคาที่น้อยกว่าปกนิดนึงพอดี (ขอบคุณโชคชะตานำพา เกือบกดมิวเซียมเล่มละพันในแอพส้มมาละไง แรร์เกิ้น) ก็กลายเป็นว่าตอนนี้มีปามุกในครอบครองรวดเดียวห้าเล่มเลย ถ้ามีเวลาก็อยากอ่านทั้งหมดให้จบก่อนสิ้นปีนี้เลยนะ <3

ปล.แอบแปลกใจว่าทำไมตอนเรียนเหมือนไม่มีอจ.คนไหนพูดถึงปามุกเลย ทั้งที่งานเค้านี่กลิ่นมานุษยวิทยาหนักมาก อจ.สังวิททำไรกันอยู่ค้า แต่ก็แอบคุ้นปกเล่มหัวใจไม่สามัญอยู่ เหมือนเห็นตอนช่วงเรียนอะ ถ้าไม่ในสไลด์ก็ในห้องสมุดมั้ง