Ramazan Atlen > Recent Status Updates

Hayatın hammaddesi olan zaman. Öncelik ve sonralığı belirleyen, buradan hareketle nedensellik ilkesinin var olmak için gereksinim duyduğu zaman. Sebepleri, sonuçları, amaçları ve bunlara bağlı olan başarı ve başarısızlığı, insanın değerini ve değersizliğini, varlığı ve yokluğu, yani her şeyi kuran, biçimlendiren zaman. Bazen hızla akan, bazen donup kalan, varlığını kimi zaman tümden unutturan, şu anlaşılmaz zaman...

Mutluluğun ve anlamın yolları aynı değildir. Mutluluğu bulmak için kişinin sadece anda yaşaması gerekir. Ama eğer hayatının, sırlarının, hayallerinin anlamını bulmak istiyorsa, ne kadar karanlık olursa olsun geçmişte, ne kadar belirsiz olursa olsun gelecek için yaşamalıdır. Böylece doğa mutluluk ve anlamı bizim için karıştırır ve bizden aralarında bir seçim yapmamızı bekler.

Mutlu insan arkasına dönüp bakmaz. İleriye de bakmaz. Böyle bir kişi anda yaşar. Ama bunun da bir kusuru var. "An" asla bir şeyi vermez: anlamı.

Başkomiser Le Mur, ağaca çıkmış bir kediyi yere indirmek için onu vuracak kadar mantıksız, kediyi kaçırdığı için sahibini cezalandıracak kadar hukuksuz ve kedi bir daha çıkmasın diye ağacı kökünden kesecek kadar acımasız bir polistir.

Hapishanede, daha nice katiller arasında bir katil olmak o kadar korkunç bir şey değildi... Fakat burada yeniden girdiği bu dünyada, adam öldürmemiş bütün bu insanlar arasında kendisinin bir katil olduğunu düşünmesi tahammül edilir bir işkence değildi...

Dışarıda arayanı, seveni olan bir mahpus hiç bir zaman tam mahpus değildir.

Romanın bitmesine 60 sayfa kaldı, Miss Marple hala ortada yok :)

Yirmiden kırka kadarki yıllar nedir? Elin ayağın bağlı, insanlara, duygusal ilişkilere esir olarak geçirilen yıllar. Ama sonra yeni bir aşamaya geçilir. Düşünürsünüz, yaşamı gözlemlersiniz, insanlar hakkında yeni şeyler keşfedersiniz ve en önemlisi kendinizi tanırsınız. Her şeye bütün olarak bakmaya başlarsınız. Hiçbir kadın ya da erkek kırk beş yaşına gelene dek kendisi değildir. İşte bu kişiliğin ortaya çıkışıdır.

Çeviri fena gitmiyor ama arada feci cümleler de var. Mesela:
"Mösyönün benim katil olma olasılığım olduğunu düşünmediğini umarım."

Oysa şöyle denebilir:
"Umarım mösyö cinayeti benim işlediğimi düşünmüyordur."

Bu dünya böyle işler, evlat. Biraz kötüysen cezalandırırlar. Ama muazzam kötüysen o zaman korku ve hayranlıkla geri çekilirler. Çalma konusunda da aynı şey geçerlidir. Çalacaksan büyük çal. Çocukları için ekmek çalan bir adam soluğu hapiste alır. Ama Rocfeller ve Carnegie gibi büyük çalarsan övülürsün. Çünkü onlar yasayı ihlal etmez, yasa yaparlar. Konu kötü olma oldu mu, saygı duyulmak için büyük olman gerekir.

"Sana biraz nasihat verebilir miyim?"
"Evet, efendim."
"Bu hayatta kolayca çarçur edilen ve son pişmanlığın fayda etmediği iki şey vardır: zaman ve arkadaşlar. Akıllı bir insan ya zamanını iyi harcar ya da güzel bir şekilde geçirir. Ama asla, asla arkadaşlıkların ilgi yokluğundan ölmesine izin vermez. Arkadaşlıklar çok değerlidir. Çok nadir bulunur. Çok kırılgandır."

... Atasözü der ki, "Bir kitaptan başkasını tanımayan adamdan korkun." Bu söz özellikle kitap 'kutsal'sa geçerlidir. Tek kitaplı insan bir an bile duraksamadan ya da pişmanlık duymadan boğazına sarılabilir, bu dünyada iyilerin hizmetinde olduğuna ve öbür dünyada ödüllendirileceğine inanır.

"Savaş nasıl bir şeydir, Bay Coots? Gerçek bir macera olmalı."
"Savaş mı? Savaş çoğunlukla sıkıcıdır. Her zaman üşür ve ıslanırsın. Ve yorulursun. Böcekler kaşındırır. Sonra damdan düşer gibi birileri ateş eder, bağırır, koşuşur, sen de o kadar korkarsın ki yutkunamazsın. Sonra her şey biter, bir kısmınız ölü ya da yaralıdır, geriye kalanlar da sırtüstü yatıp canları sıkılır. Savaş budur."

"Çerokilerin yanında iki tür Zenci vardı. Yerlilerin satın aldığı ve tıpkı beyazlar gibi kullandığı tarla köleleri vardı. Bir de kaçıp yerlilerle yaşamaya gelen siyahlar vardı... çoğunlukla çünkü bir beyaza bir şey yapmışlardı ve yakalandıkları zaman ne olacağını bilmiyorlardı."

... heyecanın sönmesi bilgeliğin başlangıcıdır.

...İnancımızı ille özetlemek gerekirse bizlerin orta yola inandığımızı söyleyebilirim... Bizler her türlü aşırılığın, hatta aşırı faziletin bile insanlar için zararlı olduğuna inanırız... Yönetimimiz orta sıkılıktadır. Karşılığında orta karar bir disiplin sağlamakla yetiniyoruz. Vadi ahalisinin orta karar çalışkan, orta karar namuslu, orta yollu dürüst olduğunu ileri sürebilirim.

Bu savaşta şaşırtıcı olan küstahlığın işitilmemiş başarısıdır... dünya blöfe teslim olur. En ağırbaşlı, en bildiğinden şaşmaz dünya bile adaletin icabına asla teslim olmasa da, halkın isyanı karşısında asla eğilmese bile blöf karşısında eğilir.

... hapse tıkılmakta müthiş bir gizem bulunuyor. Bir insan kendisinden başka yararlanacak kaynağı olmadığı zaman yaşamını nasıl sürdürebilir?

Düşündüğüm için var olmuyorum ya da var olduğum için düşünmüyorum. Aslolan düşüncedir. Varoluşsa bir masal, bir söylencedir. hayat dediğimiz şey düşünmeyenler içindir yalnızca. Onlar, düşünceye dalanlar, yaşamıyorlar. Adaletsizlik bu, gün gibi ortada. Düşünmek, intihar için yeterlidir. Hayır Sayın Descartes: Yaşıyorum demek ki düşünmüyorum, düşünürsem yaşayamam (var olamam).

Doğrusu, bunun ortaya çıkacağına inanmıyordum. Evet, en iyi dostumdu. Kuşkusuz. Ben de onun en iyi dostuydum. Ama son zamanlarda ona tahammül edemiyordum. Aklımdan geçen her şeyi önceden biliyor, tahmin ediyordu. Kaçmak olanaksızdı. Aklımda henüz şekillenmek üzere olan düşüncelerimi bile önceden biliyordu. Çırılçıplak yaşıyor gibiydim. İyi hazırladım ölümünü. Belki cesedi anayolun fazla yakınına bıraktım.

Horluyordu. Horultusu duvarları delip geçiyordu.Bir gürültüye bekçilik etmenin ne demek olduğunu bilemezsiniz. Bir çağlayan. Dev bir hava akımı. Köşeye kıstırılmış vahşi bir hayvan. Yüzlerce insanın ölüm döşeklerinde verdiği son nefesler içimi parçalayıp, kulaklarımı zehirliyordu artık. Uyumak imkânsızdı!Evden taşınmaya da hiç niyetim yoktu. Bu kadar uygun kira ile nerede ev bulurdum? Yeğenimin tüfeğiyle vurdum onu.

Yolun kıyısında, karşı kaldırıma geçmek için bekliyorduk. Işıkla zincirlenmiş arabalar, birbiri ardından hızla geçiyordu. Yapmam gereken, biraz itmekti onu. On iki yıldır evliydik. Önemi yok.

Üç yıldır düşlüyordum bunu: Yeni elbisemin ilk günü. Tiril tiril, beyaz bir elbiseydi, tam istediğim gibi. Kuruş kuruş para biriktirip almıştım sonunda. Yepyeni yakalar, bıçak gibi ütülenmiş pantolon, paçalar mükemmel teyellenmiş. Bu herif, bu sağır, iğrenç herif belki istemeden sigarasının külünü düşürüp elbisemi yaktı. Korkunç bir delik! Siyah! Etrafı kahverengi. Bir çatalla deldim onu. Ölmesi uzun sürdü.

Onu önce düşümde öldürdüm. Sonra, bunu gerçekleştirmek zorundaydım. Başka yolu yoktu.