Shabnam > Recent Status Updates

می‌گویند انسان فقط تا زمانی می‌تواند گریه کند که اشک هایش خشک شوند، اما انگار برای ما اینطوری نبود. بیهوده امیدوار بودیم که اشک های مان بالاخره پایانی داشته باشند...

- اعترافات, p. 41

خودم به شخصه برای دانش‌آموزان جدی احترام بیشتری قائل هستم. حداقل آنها در مرحله ی اول دردسر درست نمی‌کنند، ولی این بچه ها هرگز، چه در فیلم و چه در واقعیت، نقش های درخشانی ایفا نخواهند کرد؛ بنابراین کافی است کاری کنی که دانش‌آموز خوش رفتار و مودب به ارزش تلاش هایش شک کند.

- اعترافات, p. 14

«...شماهم باید این را حس کرده باشید که وقتی می‌خواهم دیوانگی‌ام را ثابت کنم انگار عاقل می‌شوم و از این عقل برای اثبات آن دیوانگی کمک می‌گیرم؛ و برعکس وقتی تلاش می‌کنم که اثبات کنم عاقلم، درست شکل دیوانه ها می‌شوم.»

«اخلاقیات مرسوم چنان عمیق ریشه در آدمی دوانده که برای کاملا خارج شدن از زیر سایه ی آن، به انحرافی مفرط نیاز است. ولی امروزه با سنجه ی علم، هر نوع انحرافی از احکام کلی، دلیل بر انحطاط دانسته می شود.»

«تظاهری که همه بدانند تظاهر است که ارزشی ندارد.»

«وحشت‌آور ترین چیز برای قاتل و جنایتکار، پلیس نیست. دادگاه نیست. خودش است. خودش و عصب هایش و طغیان تک تک سلول های بدنش که تا قبل از قتل، دست‌آموز عرف و سنت های اشتباه بوده.»

«در مریخ جاذبه زیاد نیست. برای همین باید پاهای شخص را پایین بکشید تا گردنش بشکند. این کار را به عزیزان شخص می‌سپارند.»

"انسان عاقل می‌داند که نمی‌داند و انسان دوراندیش آن‌چه را که عنانش در اختیار او نیست، محترم می‌شمارد."

خب...
گفته بودم می‌رسونم به ۳۰ درصد و بعد تصمیم میگیرم؛ ولی همینطور که مشخصه، نتونستم. در واقع نکِشیدم. و خب قراره با رضایت تمام، این کتاب رو به لیست did not finish اضافه کنم.
دلیل؟
کاراکتر پردازی ها و motivation کاراکتر ها در ضعیف ترین و سطحی ترین حالت خودش بود. و plot؟ از انسجام و کیفیت plot همینقدر بگم که اگر شما پنج تا چپتر اول رو بخونید، و بعد برید چپتر آخر رو بخونید، هیچی از دست ندادید.

حقیقتا اصلا نمیدونم چرا شروعش کردم، ولی خب...
تا اینجا که عجیب بود (not in a good way)
و یه حس قوی بهم میگه قراره منو ناامید و نویسنده رو سرافکنده کنه.... ولی خب طبق معمول تا ۳۰ درصد بهش فرصت میدم... ایشالا که خیره.

قبلا احضار کطولهو رو با ترجمه ی آقای پیمان اسماعیلیان خونده بودم و معتقد بودم که ایشون با رفتن سراغ ترجمه ی آثار لاوکرفت، یکی از بزرگترین لطف ها رو حق طرفداران لاوکرفت کردن. تا اینکه با ترجمه ی آقای طهماسبی آشنا شدم؛ و باید بگم انقدر عالی ترجمه کردن و انقدر خوب لحن نویسنده و فضای داستان رو حفظ کردن، که الان ذکر روز و شبم اینه که «خدا سایه ی این دو عزیز رو از سر ترجمه ی آثار وحشت کم نکنه»🤌🏻