Sara⋆ฺ࿐ > Recent Status Updates

در جستار سفر با کتاب‌ها، خیلی به الخاندرو سامبرا احساس نزدیکی کردم. من هم همیشه سه الی چهار جلد کتاب با خودم به سفر می‌برم و با کوهی کتاب برمی‌گردم و بیشتر از مکان‌های دیدنی، کتابفروشی‌های شهری که بهش سفر کرده‌ام رو می‌بینم.

داشتم به این فکر می‌کردم که توصیف‌های هومر از مرگ چقدر درخشانند. مثلا در سرود یازده ایلیاد، دو تا توصیف زیبا داره که می‌گه:
« ...پس از آنکه روز‌هایی را که سرنوشت مقدر کرده بود به پایان رساندند...»
« ...در شب تیره‌ی مرگ فروروند...»

زئوس هم کولی‌ و رو اعصابه. خودت گفتی خدایان دخالت نکنن بعد خودت هی با آذرخش می‌زنی به مردم یونان؟ :))
و اولیس چه همون اول سرود هشتم فرار کرد.

هکتور رو دوست دارم.

توی سرود پنجم ایلیاد، جنگ به اوج خودش می‌رسه و خدایان مستقیم در جنگ شرکت می‌کنند و هر کدام جنگجویان آخایی یا مردم تروا رو تحریک می‌کنند به دیگری حمله کنن.
توصیفات بی‌پرده هومر از مرگ از چیز‌های عجیب این سروده. دوست دارم با هر مرگ گریه کنم. منتظرم آشیل بیاد :( بیا دیگه.

چقدر توصیفات هومری سینماتیک هستن. قشنگ مثل فیلم میان جلو چشمم صحنه‌های جنگ.

برام این مسئله تقدیر و اراده انسان که هومر بهش پرداخته خیلی جالبه. مخصوصا تو این کتاب و در دنیای اساطیر.

من اینجا آپدیت می‌کنم که بگم زنده هستم.

انسان در غربت، حتی در آغوش فرزندش، آب می‌شود

وقتی موراکامی میخونم زندگی مثل یک نسیم بهاری میمونه.

تجربه‌ی تحصیل در هاروارد چیزی بود که نیاز داشتم

🫩

واقعا شخصی که دچار جذام میشه خیلی گناه داره

تا اینجا کلی لذت بردم. من عاشق ژاپن هستم و این سفرنامه خوراک خودمه 🍓🌸

اصلا دوستش ندارم
اگه برنامه نداشتم کارهای کارسون مکالرز رو بخونم تمومش نمیکردم

این کتاب عالیه عالی

هووم. جالب شد

یک جایی یوسا میگه:

مطالعات ادبیات خوب بی‌گمان لذت‌بخش است، اما در عین حال به ما می‌آموزد که چیستیم و چگونه‌ایم، با وحدت انسانی‌مان و با نقص‌های انسانی‌مان، با اعمال‌مان، رویاهایمان و اوهام‌مان، به تنهایی و با روابطی که ما را به به هم می‌پیوندد، در تصویر اجتماعی‌مان و در خلوت وجدانمان.

و همچنین میگه:

ما سخن گفتن درست، پرمغز، سنجیده، زیرکانه را از ادبیات و تنها از ادبیات خوب می‌آموزیم

سالهاست بدون آگاه بودن، دوست هایی از هنر برای خودم برگزیدم. و همین باعث می‌شد اندوهم رو کامل تر درک کنم و احساس تنهایی گریبانم رو نگیره هر چند در اجتماع آدم تنهایی به حساب میام

این کتاب رو فقط به عاشقان موراکامی پیشنهاد میکنم

جلد اول رو تموم کردم. واقعا لذت میبرم از خوندن روزمرگی ها و تجربیات انسانی که موراکامی می‌نویسه.

قلم موراکامی رو خیلی دوست دارم مخصوصا که اینقدر با جزئیات از تجربه های انسانی حرف میزنه

بسیار بسیار بسیار لطیف و زیبا

واقعا اون چیزی که انتظار داشتم نیست ولی جالبه.

دارم تقریبا تو یک نشست می‌خونمش و خیلی لذت بخشه و میتونم بگم یکی از بهترین های آگاتا کریستی