Olga > Recent Status Updates

Sajetan: Nie mogę uwierzyć, żeby raka straszna siła, jak nasza, zgniła bezwładnie.
II Czeladnik: A iluż tak wierzyło i zgniło. Życie jest straszne.
Sajetan: Mówisz banały, kochanie...
II Czeladnik: Banały i banały. Prawdy największe są też banalne. Już nic na pokaz dla samych siebie z wątpiów naszych nie wydostaniemy.

– Kapłanie – powiedział, a teraz w jego głosie pobrzmiewała cicha, wzburzona nuta z trudem powstrzymywanego gniewu. – Nie myśl sobie, że skoro pozwoliłem ci żyć tak długo, nie zmienię zdania. Wypadki się zdarzają. Nawet ludziom wiary.
– Wybacz mi, Wasza Wysokość, ale... nie można ufać tej kreaturze.
– Mów dalej – odezwała się Zoya. – Chciałabym przekonać się, czy nadmiar ironii może zabić człowieka.

– Nigdy nie miałem talentu do usychania z tęsknoty. Chociaż lubię popisywać się swoim profilem, popatrując żałośnie z okna.

– Nie mów, że nadal opłakujesz naszą małą Słoneczną Świętą.
Oczywiście, że nadal ją opłakiwał. Lubił Alinę, może nawet zaczynał ją kochać. Może jakaś arogancka część jego osoby spodziewała się, że dziewczyna zwyczajnie się zgodzi. Był w końcu królem i całkiem nieźle tańczył. Ale ona znała Zmrocza lepiej niż ktokolwiek inny. Może wyczuła, co się w nim jątrzy. Minęły lata, ale jej odmowa nadal bolała.

– Ma dopiero szesnaście lat!
– Pochodzi z jednej z najpotężniejszych rodzin w Kerchu. Poza tym Alina była raptem kilka lat starsza, kiedy odrzuciłeś dla niej szmaragd Lancovów.
– Ja wtedy też byłem młodszy.
Myśl o Alinie zawsze bolała. Wiedział, że był głupcem, kiedy jej się oświadczał. Wtedy jednak bardziej potrzebował przyjaciela niż politycznego sojusznika. A przynajmniej tak to odczuwał.

– Urządzimy przyjęcie.
– Rozumiem – powiedziała Zoya. – Jak bardzo muszę się upić, żeby ta sytuacja zaczęła wyglądać lepiej?
– Obawiam się, że nawet w całej piwnicy Kirigina nie ma dość wina – zgodził się Nikołaj. – I z przykrością mówię, że będziemy musieli pozostać trzeźwi.

– Potrzebujemy Nowoziemców i potrzebujemy Kerchenów. Nie możemy jednak wybrać obu partnerów do tego tańca.
– W porządku – powiedziała Zoya. – Z kim chcemy iść do domu, kiedy muzyka zamilknie?
Tamar popukała pietą o ścianę.
– To musi być Kerch.
– Nie podejmujmy pochopnych decyzji – zasugerował Nikołaj. – Jeśli wybierzemy niewłaściwego partnera, możemy być rozczarowani przez resztę wieczoru.

– Spóźniłeś się – powiedziała Zoya.
– Jestem królem – odpowiedział Nikołaj – co znaczy, że to wy jesteście za wcześnie.

— Czy Wielki Brat istnieje?
— Oczywiście, że istnieje. Partia istnieje, a Wielki Brat to ucieleśnienie Partii.
— Czy istnieje w ten sam sposób co ja?
— Ty nie istniejesz.

Pociąga mnie twój umysł. Jest podobny do mojego, z tą różnicą, że ty jesteś szalony.

- Ale ja cię kocham.
- W kółko to powtarzasz, a nawet mnie nie znasz!
- Oczywiście, że cię znam - powiedział. - Od kiedy cię pierwszy raz zobaczyłem, wiedziałem, że masz piękna duszę.
- Tak po prostu? - powątpiewała Chris.
- Jasne, że tak po prostu! To jest tak, że w jednej chwili, na podstawie pierwszego wrażenia poznajesz prawdę o człowieku.
- A nie przyszło ci do głowy, że to wrażenie mogło być zwodnicze?

– Korona nie powinna być kojarzona z takimi pokazami.
– Być może – zgodził się Nikołaj – ale Ravkańczycy lubią przywódców, którzy są odrobinę niestosowni. Nie ufają zbyt cnotliwym ludziom.

– Ona zjadłaby cię na śniadanie.
– To nie taka znowuż najgorsza śmierć, co?
– Kirigin, stary przyjacielu – powiedział Nikołaj – dobry z ciebie człowiek. Czemu nie znajdziesz sobie miłej dziewczyny, która lubi polowania i ma słabość do utracjuszy?
– Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że lodowate zachowanie generał Nazyalensky skrywa czułe wnętrze.
Tolya parsknął.
– Ubiłaby twoje serce na miazgę i wypiła.

– Nie spij mi tylko całego gabinetu – powiedział. – Potrzebuję paru mówiących do rzeczy ministrów.

„Magnus Bane told me about you. No mark on you at all, they say.”
Tessa swallowed and looked him straight in the eye. They were discordantly human eyes, ordinary in his extraordinary face. “No. No mark.”
He grinned around his fork. “I do suppose they’ve looked everywhere?”
“I’m sure Will’s tried,” said Jessamine in a bored tone.

She was so caught up in this mixture of feelings—missing Jem, and a sense of passionate protectiveness over Sophie—that her next throw went wide by several feet, flying by Gideon’s head and bouncing off the windowsill.
Gideon looked calmly from the fallen knife to his brother. Nothing seemed to bother him, not even his own near decapitation. “Gabriel, what is the problem, exactly?”

„I have learned good lessons in how to be hateful over all these years. But I feel myself losing myself—” He groped for words. “I feel myself diminished, parts of me spiraling away into the darkness, that which is good and honest and true—If you hold it away from yourself long enough, do you lose it entirely? If no one cares for you at all, do you even really exist?”

„You think you’re the only person who’s ever lost anyone?”
Will’s face twisted. “Don’t make it sound like that. Like some ordinary sort of grief. It’s not like that. They say time heals all wounds, but that presumes the source of the grief is finite. Over. This is a fresh wound every day.”

„If your definition of ‘help’ involves dropping you into the demon realms like a rat into a pit full of terriers, then no, I won’t help you,” said Magnus. “This is madness, you know. Go home. Sleep it off.”
“I’m not drunk.”
“You might as well be.”

In the glow of the leaping flames, the warlock could see more of the details of Will—the dark hair curling close at the nape of his neck, the delicate cheekbones and strong jaw, the shadow cast by his lashes. He reminded Magnus of someone; the memory tickled at the back of his mind, refusing to come clear. After so many years, it was hard sometimes to pick out individual memories, even of those you had loved.

Jej uczuć nic nie mogło zmienić. Matce nigdy nie przyszłoby do głowy, że każde bezskuteczne działanie jest zbędne. Uważała, że jeśli się kogoś kocha, to się go kocha, a gdy nie ma już nic, co można by mu ofiarować, wciąż daje się miłość.

– Nie nazywaj tego w ten sposób – warknęła Zoya.
– Chórem?
– Cudem.
– A jak nazwałabyś most z kości, który pojawia się we właściwej chwili, żeby uratować całe miasteczko przed śmiercią? – zapytał Nikołaj.
– To nie było całe miasteczko.
– Połowa miasteczka – poprawił się.
– Niespodziewanym zdarzeniem.
– Ludzie mogą uznać, że opis tego zdarzenia niemal doskonale pasuje do opisu dziwu.

– Król nie może pozostać zamknięty we własnym zamku – oznajmił, kiedy postanowił wrócić do podróżowania. – Ryzykuje wtedy, że będzie sprawiał wrażenie nie tyle monarchy, co zakładnika.
– Od tego masz emisariuszy, żeby zajmowali się kwestiami państwowymi – zaoponowała Zoya. – Ambasadorów, podwładnych.
– Lud mógłby zapomnieć, jaki jestem przystojny.
– Wątpię. Twoja twarz jest na pieniądzach.

– Zima przychodzi za wcześnie i za długo zostaje.
– Hmm – mruknął papa – zupełnie jak twoja matka.
Mama go kopnęła.

Potem stopniowo się uspokajasz, nabierasz pewności... I kiedy już to
napięcie i ta radość całkiem z ciebie opadną - wtedy, dopiero wtedy
uprzytamniasz sobie, jaka to jest proporcja: jeden do czterystu tysięcy.
l: 400 000.
Po prostu śmieszne.
Ale każde życie stanowi dla każdego całe sto procent, więc może ma to
jakiś sens.

- To był bardzo miły i dzielny człowiek - mówi pan Woliński - tylko miał
okropny zwyczaj: zawsze nosił ze sobą torbę granatów. Trochę mnie to w
rozmowie peszyło, bo bałem się, że wybuchną.

- Napisałem do niego, do getta, list - mówi „Wacław", mecenas Woliński.
- Nie pamiętam już, co pisałem, ale były to czułe słowa. Takie, które się tak
trudno pisze.
Bolałem nad jego śmiercią bardzo. Bolałem nad śmiercią każdego z tych ludzi.
Takich szanownych.
Takich bohaterskich.
Takich polskich.

No i to jest właśnie chronologia wydarzeń.
Porządek historyczny okazuje się tylko porządkiem umierania.
Historia powstaje po drugiej stronie murów, tam gdzie pisze się raporty,
wysyła w świat meldunki radiowe i żąda się od świata pomocy, Każdy
specjalista zna dzisiaj teksty depesz i noty rządów. Ale kto wie o chłopcu,
którego trzeba było zasypać, bo do piwnicy przedostawał się czad? Kto
dzisiaj wie o chłopcu?

- Chcesz może zapytać, czy czuję wyrzuty sumienia, że im pozwoliłem
zostać?
- Nie chcę.
- Nie czuję, nie. Ale jest mi przez cały czas przykro.

- Wszystkie historie o ludziach, które opowiadasz - prawie wszystkie -
kończą się śmiercią
- Tak. Bo to są tamte historie. Te, które ci opowiadam o pacjentach, kończą się przecież życiem.