Olga’s Reviews > Król z bliznami > Status Update

– Kapłanie – powiedział, a teraz w jego głosie pobrzmiewała cicha, wzburzona nuta z trudem powstrzymywanego gniewu. – Nie myśl sobie, że skoro pozwoliłem ci żyć tak długo, nie zmienię zdania. Wypadki się zdarzają. Nawet ludziom wiary.
– Wybacz mi, Wasza Wysokość, ale... nie można ufać tej kreaturze.
– Mów dalej – odezwała się Zoya. – Chciałabym przekonać się, czy nadmiar ironii może zabić człowieka.

– Nigdy nie miałem talentu do usychania z tęsknoty. Chociaż lubię popisywać się swoim profilem, popatrując żałośnie z okna.

– Nie mów, że nadal opłakujesz naszą małą Słoneczną Świętą.
Oczywiście, że nadal ją opłakiwał. Lubił Alinę, może nawet zaczynał ją kochać. Może jakaś arogancka część jego osoby spodziewała się, że dziewczyna zwyczajnie się zgodzi. Był w końcu królem i całkiem nieźle tańczył. Ale ona znała Zmrocza lepiej niż ktokolwiek inny. Może wyczuła, co się w nim jątrzy. Minęły lata, ale jej odmowa nadal bolała.

– Ma dopiero szesnaście lat!
– Pochodzi z jednej z najpotężniejszych rodzin w Kerchu. Poza tym Alina była raptem kilka lat starsza, kiedy odrzuciłeś dla niej szmaragd Lancovów.
– Ja wtedy też byłem młodszy.
Myśl o Alinie zawsze bolała. Wiedział, że był głupcem, kiedy jej się oświadczał. Wtedy jednak bardziej potrzebował przyjaciela niż politycznego sojusznika. A przynajmniej tak to odczuwał.

– Potrzebujemy Nowoziemców i potrzebujemy Kerchenów. Nie możemy jednak wybrać obu partnerów do tego tańca.
– W porządku – powiedziała Zoya. – Z kim chcemy iść do domu, kiedy muzyka zamilknie?
Tamar popukała pietą o ścianę.
– To musi być Kerch.
– Nie podejmujmy pochopnych decyzji – zasugerował Nikołaj. – Jeśli wybierzemy niewłaściwego partnera, możemy być rozczarowani przez resztę wieczoru.

– Spóźniłeś się – powiedziała Zoya.
– Jestem królem – odpowiedział Nikołaj – co znaczy, że to wy jesteście za wcześnie.

– Korona nie powinna być kojarzona z takimi pokazami.
– Być może – zgodził się Nikołaj – ale Ravkańczycy lubią przywódców, którzy są odrobinę niestosowni. Nie ufają zbyt cnotliwym ludziom.

– Ona zjadłaby cię na śniadanie.
– To nie taka znowuż najgorsza śmierć, co?
– Kirigin, stary przyjacielu – powiedział Nikołaj – dobry z ciebie człowiek. Czemu nie znajdziesz sobie miłej dziewczyny, która lubi polowania i ma słabość do utracjuszy?
– Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że lodowate zachowanie generał Nazyalensky skrywa czułe wnętrze.
Tolya parsknął.
– Ubiłaby twoje serce na miazgę i wypiła.

– Nie spij mi tylko całego gabinetu – powiedział. – Potrzebuję paru mówiących do rzeczy ministrów.

– Nie nazywaj tego w ten sposób – warknęła Zoya.
– Chórem?
– Cudem.
– A jak nazwałabyś most z kości, który pojawia się we właściwej chwili, żeby uratować całe miasteczko przed śmiercią? – zapytał Nikołaj.
– To nie było całe miasteczko.
– Połowa miasteczka – poprawił się.
– Niespodziewanym zdarzeniem.
– Ludzie mogą uznać, że opis tego zdarzenia niemal doskonale pasuje do opisu dziwu.