Shira > Recent Status Updates

'Nee, u heeft geen Turks gesproken. Wij, u en ik, hebben dezelfde taal, dezelfde woorden gebruikt. Maar wat hebben wij, u en ik, voor schuld als woorden op zichzelf leeg zijn? Leeg, mijn beste. U vult ze, als u ze tegen mij zegt, met uw betekenis; en als ik ze in mij opneem, vul ik ze onvermijdelijk met mijn betekenis. We hebben geloofd elkaar te begrijpen; we hebben elkaar helemaal niet begrepen.'

Ehm, yes, to all this so far.

'...Then some one went out to start a car. The owner of it naturally. It did not start. Then some one else went out to start another car. Once more naturally the owner of that one. The car did not start.'

... ging ik regelrecht naar Francoise. Aangezien ik de spot had gedreven met haar tranen bij een vertrek dat mij niets deed, hield zij zich koel tegenover mijn treurnis - omdat zij die deelde. Met de vermeende gevoeligheid der nerveuzen neemt hun egoïsme toe; vertoon van ongemak waaraan ze bij zichzelf hoe langer hoe meer aandacht besteden, kunnen zij van een ander niet velen.

Audioboek, dus gegiste interpunctie.

'...en het hotel dan op zondagen, ter gelenheid van de wekelijkse garden party die hij en zijn vrouw gaven, beroofde van een deel van de gasten. Een aantal van hen werd voor die tuinfeesten uitgenodigd en de rest wilde niet de indruk wekken over geslagen te worden, zodat ze de bewuste dag kozen voor een uitstapje naar een of andere ver afgelegen bezienswaardigheid.'

Uit context getrokken fragment maar passend bij mijn gemoed. Gegokte interpunctie en positie in boek, want ik luister in plaats van te lezen:

'Ik leek totaal niet op die mensen en dat was jammer voor mijn innerlijke rust; met velen van hen was ik constant bezig.'

'Plichtsgetrouw maar onwillig gaan we na wat we fout deden. Ik hield eeuwig mijn adem in. Als onze partners (zo we die hebben) slaperig naar ons tasten en vragen wat ons dwarszit, zeggen we: ‘Niets,’ of: ‘Is het morgen oudpapierdag?’ of: ‘Waarom zijn die dinosauriërs volgens jou écht verdwenen?’ Maar we zeggen nooit: ‘Het zwembad.’ Want het zwembad is van ons en van ons alleen.'

'Wat een melancholieke verzaliging te horen dat Swann, die middag, zijn bovenaardse gestalte oprijzend in de menigte, een paraplu was gaan kopen.'

'Iedere avond hield ik me onledig met het fantaseren van die brief. Het was of ik hem las, zin voor zin. Oppeens hield ik er geschrokken mee op; ik begreep dat als ik al een brief van Gilleberte zou krijgen, het in ieder geval niet deze zou zijn, aangezien ik degeen was die hem had opgesteld'

(Ergens op een pagina maar dit is een audiotranscriptie dus geen idee welke pagina.)

[...] hij bevalt mij maar half, dat heerschap, ik vind hem een gewichtigdoener. Madame Verdurain verstarde, keek inert voor zich uit als was ze een standbeeld geworden, een kunstgreep waardoor zij kon worden geacht, dat onverdraaglijke woord, gewichtdoener, niet te hebben gehoord, dat immers leek te impliceren dat je tegenover hen gewichtig kon doen, dus meer was dan zij.

Ergens in het boek (audio, terwijl ik een sjaal brei zie ik nu (nog) een nog korte groene strook voor me, terwijl ik luister en probeer niet aan andere dingen te denken).

Leestekens onbekend:

en trouwens uzelf, had hij tegen haar gezegd, ik weet wel hoe vrouwen zijn, u zult ook een massa dingen te doen hebben, weinig vrij zijn, ik? ik heb nooit iets te doen, ik ben altijd vrij, voor u zal ik altijd tijd hebben.(..)

Old women are sitting at their windows gazing at the dusk through net curtains, their hearts contracting at the sight of faces fleeing beneath the eaves outside, their faces full of such wrongs and sorrows that not even the steaming cookies baked in hot ceramic stoves can banish them.

I'll stop quoting now, but this is the next sentence after last passage:

'A glance into the next room revealed little more than a nose, prominent above the sheets.'

'She knelt in prayer, and then lay down in bed, tucking the blankets confortably about her, and in a few minutes her breathing showed that she was asleep. With its profoundly peaceful sighs and hesitations it resembled that of a cow standing up to its knees all night through in the grass.'

''They'll get someone else to take my place,' she said cheerfully. But she was wrong. No attempt was made to find another player, and after the young man had built three storeys of a card-house, which fell down, the players strolled off in different directions.'

'In conditions of digital recall, loss is itself lost.'

(But the digital recall-option can be lost, I'd like to add, even though maybe; recalling it from a memory is not a loss either, íf you can recall the memory, that is. - this is a little out of context for Fisher refers to publicly released recordings of a series, in this case. (but still, it can be lost, eventually, if all goes dark or blank or?))

'De woorden borrelden omhoog en waren niet te stuiten. Maar de oude man luisterde al niet meer en er was niemand om hem aan te horen.'

'Mr Pepper with all his learning had been mistaken for a cormorant, and then, as unjustly, transformed into a cow.'

'From a distance the Euphrosyne looked very small. Glasses were turned upon her from the decks of great liners, and she was pronounced a tramp, a cargo-boat or one of those wretched little passenger steamers where people rolled about among the cattle on deck.'

(How did she make almost every sentence brim with, joy? beauty? internalized external observation and/or imagination? something else?)

'; het kan ook een voorwerp zijn, een boek bij voorbeeld, waar de ander in verdiept is (dan ben ik jaloers op het boek).'

"('In een Beiers restaurant zag L... met verbijstering dat A..., bij het bestellen van zijn schnitzel, de dienster bezag met diezelfde tedere blik, diezelfde engelachtige oogopslag die hem zo diep bewogen als ze voor hem bedoeld waren.')"

('In een Beiers restaurant zat L... met verbijstering dat A..., bij het bestellen van zijn schnitzel, de dienster bezag met diezelfde tedere blik, diezelfde engelachtige oogopslag die hem zo diep bewogen als ze voor hem bedoeld waren.')

(Redelijke opinie: alles komt terecht - maar niets duurt eeuwig.
Verliefde opinie: niets komt terecht - en toch komt er geen eind aan.)

'[...]; en dat het systeem standhoudt (waardoor het inderdaad bewoonbaar wordt), kan mij zelfs op perverse wijze vergenoegen: Daniël de Pilaarheilige had het op zijn pilaar best naar zijn zin: hoewel dat toch bepaald niet makkelijk geweest kan zijn, had hij er een structuur van gemaakt.'

''[...] Dus ging hij er mee door, waarbij hij, aan dit lieflijke ritueel (de nieuwe kaars bij een brandende kaars houden, beide kaarsepitten zachtjes tegen elkaar wrijven, blij de pit zien ontvlammen, zich de ogen uitkijken naar dat intieme klare licht) steeds vager wensen verbond, die - uit angst om een keus te maken - ten slotte "alles wat er mis was in de wereld" omspannen.''

'Waren wij maar in staat om hoofden in het gips te doen, net als benen! Maar ik kan het mijzelf niet beletten te denken, te praten; er is geen regisseur aanwezig om de film te onderbreken waar ik in mijn binnenste steeds aan bezig ben, en om Halt! tegen mij te roepen. [...]'

Ik neem een boek en een slaaptablet, ik blijf 'kalm', want zo hoort het. De stilte van zo een groot hotel is als een klankbord, maar onverschillig, stompzinnig (je hoort in de verte het gorgelen van badkuipen die leeglopen); [...]

"In die mythe blijft elke scherf licht heimwee houden naar het vat waarin alles bij elkaar was. Dus ontstaat elke ontmoeting tussen scherven uit verlangen van licht naar nog meer licht, of die scherven nu mensen, dieren, planten of letters zijn.
De gebroken wereld is een verlangende wereld.

[...}

Volgens die joodse scheppingsmythe is dat precies onze opdracht: [...] - alles verknopen tot het weer samenhangt."

'Ik dacht dat hij misschien erg verliefd op me was. 'De stakker,' dacht ik en ik fantaseerde wat hij tegen me zou zeggen als hij me ten huwelijk vroeg. Dan zou ik nee zeggen en hij zou vragen of we vrienden konden blijven en samen zouden we weer naar de schouwburg gaan en op een avond zou hij me aan een jongere vriend voorstellen die smoorverliefd op me werd en met die vriend zou ik dan trouwen. [...]'
:(

Transcribed from the audiobook (again (just a note for myself)):

'From thinking a crap office job was hardly the end of the world, Rachel was finely forced to the conclusion that the end of the world would, in fact, be preferable.'