Ahoura.7 > Recent Status Updates

زمین می‌گوید ای سرافکنده، بر من استوار بایست؛ که لرزشِ بندبندِ تو جانِ مرا می‌لرزانَد. او می‌گوید ای خمیده‌پشت، تو فرزندِ زمینی؛ مَهِل پیش از آن‌که به من بازگردی در دلِ خود، مرگ را دخمه‌ای باشی!

من یا دل‌آزرده‌ام و یا دلواپس
و گه‌گاه در معرض تندبادهای زندگی.

اکنون، شجاعت به معنای "میل به زندگی" است و این میل بیش از حد وجود دارد.

شاید حق با توست و ما نباید دربارهٔ مسائلی بزرگ‌تر از خودمان سؤال کنیم. باید مثل آن سنجابِ روی درخت دَم را غنیمت بشماریم و از زندگی لذت ببَریم. اما آن‌وقت اگر هم موفق هم بشویم، دیگر هنر، شعر و موسیقی را درنمی‌یابیم. مثل آدم‌های کوکی پیش می‌رویم؛ بدون خاطره، بدون امید، تأسف یا عذاب‌ِوجدان و دلتنگی. دیگر قلبِ ما احساسی در خود ندارد تا کمتر احساسِ تنهایی کنیم.

چه چیزِ عجیبی است خاطره: گاه مثل شعبده‌باز از کلاهْ عکس‌هایی فوری را بیرون می‌کشد که خیال می‌کردی تا ابد فراموششان کرده‌ای.

دریافته‌ایم که ناشناخته‌ها فراوان‌اند و پایانِ جست‌وجوی ما به این عمرها قد نمی‌دهد. ولی ما هم پایانی بر جست‌وجوی خود نمی‌خواهیم. آرزویی نداریم جز اینکه تنها باشیم و بیاموزیم و احساس کنیم هر روز که می‌گذرد دید ما تیزتر از شاهین و روشن‌تر از بلور می‌شود.

گوشه‌نشینی، علاقه و احترام را به دنبال می‌آورد. او فردی فرهیخته بود با قدرت حافظه‌ای خارق‌العاده، اما مردم‌گریز و دمدمی، گاه هیجانی و گاه افسرده.

قلبِ پر از خارم را از جا درمی‌آورم و بیرون می‌اندازمش،
تا حد ممکن در عمقِ تاریکی
و قهقهه می‌زنم.

تاوانم را پس داده‌ام
در تاریکی مشت‌های پی‌درپی خورده‌ام
رها شده‌ام، تا در کناری بپوسم
ژولیده
و خیس
به ستوه آمده‌ام

گاهی اوقات فکر می‌کنم خدایان به عمد مرا
درون آتش هُل می‌دهند
تنها برای اینکه صدای ضجه‌هایم را بشنوند
بشنوند که چند جمله‌ی خوب فریاد می‌زنم
آن‌ها قرار نیست به من اجازه‌ی بازنشستگی بدهند

هر صورتِ غریبه‌ای هر روز می‌بینم، زخمی به زخم‌های معده‌ام اضافه می‌شود.

خیره‌سریِ بدون هوش و ذکاوت حماقتی است که با جهل مرکب پیوند دارد و درواقع دنبالهٔ آن محسوب می‌شود،

در اطرافِ من همه‌چیز بند و زندان است و من زندان را به اَشکال مختلف، گاهی به‌صورت انسان و گاهی به‌شکل نرده‌های آهنین و زمانی نیز به‌صورت قفل‌وکلون در جوار خود می‌بینم.

کسی کتاب‌دار هست که بتونه کتابِ "توتالیتاریسم و طرفدارن آن" نشر پارسه رو اد کنه؟

انرژی خطرناکی درونمان را به هم ریخته بود. می‌خواستیم کسانی را که سرکوبمان می‌کردند دار بزنیم

همه‌چیز ممنوع بود. زندگیِ روزمره بدون فساد ممکن نبود. خودِ دولت فساد را یکی از اصول کسب‌وکار کرده بود و در مقابلش دست روی دست می‌گذاشت، مگر این‌که پلیس مخفی به دستاویزی برای اخاذی نیاز داشت. در هر صورت، تو مالِ دولت بودی. داراییِ بی‌چون‌وچرای دولت. هر کسی هم که زیر بار این وضعیت نمی‌رفت، دشمنِ دولت بود.

ایرانیانِ قدیم می‌گفتند:

"پُر کن قدح
تا بر دلِ غمگین و خسته‌ام
امید آرَد
آن پیاله‌ای که مستی زاید."

پ.ن مترجم: بنا بر ترجمهٔ انگلیسی، اشاره به بیت دوم رباعی ١٣ [خیام] دارد:

رو با خبرا تو آبِ انگور گُزین
کان بی‌خبران به غوره مِیْویز شدند

همه‌جا پر از جاسوس بود، پر از آدم‌هایی که ترس در دلِ دیگران می‌انداختند و مردمی که با پیش‌دستی‌شان در فرمانبرداری، دست‌آموزِ ترس شده بودند.

مدت‌ها بود می‌دانستم ترسی که حکومت از مرگ در دلت می‌اندازد چگونه زیرِ پوستت می‌خزد. مدت‌ها بود دشمن حکومت بودم، در معرضِ شکار. اما هیچ‌کدام از بستگانم یک‌بار هم از من نپرسید که آیا از فروپاشیدن می‌ترسم یا نه. با این‌که خودشان هم زخم‌هایی قدیمی داشتند، نمی‌دیدند که من هر روز ویرانی را بر پوستم حس می‌کنم.

بزدل‌ها حتی از خوشبختی هم می‌ترسند. از پنبه هم زخم می‌خورند. از خوشبختی هم جراحت می‌بینند. پس قبل از اینکه زخمی شوند، عجله می‌کنند تا زودتر از آن وضعیت بگریزند و خود را با دلقک‌بازیِ معمول استتار کنند.

گاهی فکر می‌کنم اگر انباشتِ مصیبت و بدبختی برای من ده‌تا باشد و یکی از این ده‌تا بر دوشِ یکی از همین آدم‌های دوروبَرم بیفتد، آیا همین یکی به اندازهٔ کافی زندگیِ آنها را تباه نخواهد کرد؟ نمی‌دانم. جنسِ درد و نوع و مقدارِ رنج و سختیِ دیگران چیزی است که نمی‌شود برآوردش کرد.

‌‌

یک شاعر در جایی گفته است: «درد هیچ‌گاه به درد اضافه نمی‌شود بلکه چند برابر می‌شود.»

«چرا شاعران بر این باورند
که جهان را می‌توانند عوض کنند؟
من اگر همت کنم
یک زندگی را فقط نجات خواهم داد
مال خودم را.» ص۱۲

«آدمی که قرار است وحشت‌زده شود باید تمامیِ حس‌هایش را نسبت به زمان و مکان از دست بدهد.» ص۱۷

«آدم وقتی آن‌همه مدت تنها باشد خواه‌ناخواه به تفکر می‌پردازد و وقتی هم که فکر کند، تئوری می‌بافد و نظریه‌پردازی می‌کند تا به حسابِ خودش جهان را تفسیر کند.» ص۲۶