Saba > Recent Status Updates

و اکنون تو در چنبره‌ی شهربند این هزار و یک تنی، که به کین‌خواهی کشتگان خود می‌آیند...

و جز این چه چاره، تا ایرانشهر، خود، خویش را چاره‌ای کند؛ به اینهمه مردِ مردانه که در خود پرورید!

بیش از هیچم امید نیست.

روزگاری باید تا بیدادِ این و دادشناسیِ آن بر جهان پدیدار شود. از نیک تا بد برزخی‌ست و ما در آنیم!

مرگ من آن ارابه‌ای نیست که شباهنگام با هیاهویی فزاینده بر سنگ‌فرش خیابان می‌تازد و فراز می‌آید، نه، مرگ من همین‌جاست، گِرد سرم پر می‌کشد، چونان شبحی که مو بر تن پیامبران راست می‌کند...
من می‌میرم... آی زنده‌ها، زندگی کنید!

چگونه باور کنم که این قلب برای همیشه خاموش خواهد شد بی‌ آنکه حتی برای یک بار، طعم سعادت را چشیده باشد و از حس شیرین شادی، تا بی‌کرانه‌ها فراخ شده باشد؟

تصاویر تجمع ایرانی‌های مونیخ رو در ۱۴ فوریه‌ی ۲۰۲۶ می‌بینم و جمله‌ی این کتاب رو بارها مرور می‌کنم:
او آدمی فوق‌العاده محزون و مفلوک بود و در حرمانی سنگین و بی‌ثمر در فراق میهنش می‌سوخت...

ناگفته نماند که به خوشبختی گوشه‌ی چشمی هم دارم و حتی تلاش کرده‌ام از راست و چپ خودم را نزدیکش کنم...

با بدگمانی بر تلاش خودم برای بودنْ چون همه، می‌خندیدم و ناگهان در حین خنده، اندوه وجودم را می‌انباشت، دچار یاسی مضحک می‌شدم و آنگاه باز به خانه‌ی نخست باز می‌گشتم.

ظاهراً طبیعت برنامه‌ای برای حیات من نداشته و با من مثل میهمانی سرزده و ناخوانده رفتار کرده است.

سخنان پراحساس مانند ریشه‌ی شیرین‌بیان‌اند؛ با اولین مکیدن‌ها گوارا می‌نمایند، اما سپس، طعم زننده‌اش دهان آدمی را پر می‌کند.

سیاه: خورشید... خورشید...

- هیهات از بخت سیاه ما.

سبز: من به خدا پناه می‌برم.
زرد: چند دفعه؟ هیچ نمی‌گین خدا از دست شما کجا پناه ببره؟

- مگه وظیفه‌ی شما نجات مردم نیست؟
+ بله، از دست شما. نه با کمک شما.