Saba’s Reviews > یادداشت‌های آدم زیادی > Status Update

تصاویر تجمع ایرانی‌های مونیخ رو در ۱۴ فوریه‌ی ۲۰۲۶ می‌بینم و جمله‌ی این کتاب رو بارها مرور می‌کنم:
او آدمی فوق‌العاده محزون و مفلوک بود و در حرمانی سنگین و بی‌ثمر در فراق میهنش می‌سوخت...

ناگفته نماند که به خوشبختی گوشه‌ی چشمی هم دارم و حتی تلاش کرده‌ام از راست و چپ خودم را نزدیکش کنم...

با بدگمانی بر تلاش خودم برای بودنْ چون همه، می‌خندیدم و ناگهان در حین خنده، اندوه وجودم را می‌انباشت، دچار یاسی مضحک می‌شدم و آنگاه باز به خانه‌ی نخست باز می‌گشتم.

ظاهراً طبیعت برنامه‌ای برای حیات من نداشته و با من مثل میهمانی سرزده و ناخوانده رفتار کرده است.

سخنان پراحساس مانند ریشه‌ی شیرین‌بیان‌اند؛ با اولین مکیدن‌ها گوارا می‌نمایند، اما سپس، طعم زننده‌اش دهان آدمی را پر می‌کند.