MaSuMeH > Recent Status Updates

دوباره دارم میخوانمش و متوجه میشوم بار قبل که خواندمش بسیار جوان و تا حدودی نادان بودم و هیچ چیز از این کتاب را نفهمیده ام!

زندگی من هر چه باشد،همین است که می بینی و من نمیخواهم چیزی را به رخ تو بکشم...میدانی ...من فقط زندگی میکنم،بدون اینکه قصد آزار کسی را داشته باشم،البته خودم را اذیت کرده ام،اما فکر می کنم حق دارم آنطوری که دلم میخواهد زندگی کنم.

زندگی من هر چه باشد،همین است که می بینی و من نمیخواهم چیزی را به رخ تو بکشم...میدانی ...من فقط زندگی میکنم،بدون اینکه قصد آزار کسی را داشته باشم،البته خودم را اذیت کرده ام،اما فکر می کنم حق دارم آنطوری که دلم میخواهد زندگی کنم.

بعد از هزار سال تصمیم گرفتم با شکسپیر صلح کنم و بدون پیش داوری برم سراغ هملت. اما از بد روزگار فک کنم یکی از مسخره ترین ترجمه های هملتو برای این کار انتخاب کردم!

خود فروید در اواخر عمرش اعتراف می کند که هرگز چیزی از زنها درک نکرده است. او از محیط و دوران خود این پیشداوری را داشت که او را ناگزیر می کرد زن را به عنوان مردی کامل نشده در نظر بگیرد. این فکر که بسیاری از روانکاوان امروز آن را رد می کنند از طرف فرویدی های سالهای متاخر بشدت مورد بهره برداری قرار گرفته: آنها به هر زنی که ((سر جای خود)) نمی مانده بلافاصله برچسب ((عقده مردانگی)) می زده اند

واقعیت این است که من نویسنده ام:زن اهل قلم،زنی خانه دار نیست که در ضمن نویسندگی هم بکند،بلکه کسی است که نوشتن بر تمام زندگی اش حکم می راند. این زندگی مانند هر زندگی دیگری دارای ارزش است. این زندگی دلایل خود،نظم خود و هدف های خود را دارد و انسان باید از این ها چیزی درک نکرده باشد تا این زندگی را غیر عادی بخواند.

یک زن بر اثر اعدام ناگی متحیر مانده است و از زندگی خود شکوه می کند; قادر به انجام هیچ کاری نیست و بر هیچ چیز نمی تواند اثر بگذارد. چه بسیار زنهایی که برایم نامه می نویسند و برایم تکرار می کنند:((زن بودن امری هولناک است!)) نه،هنگام نوشتن جنس دوم اشتباه نمی کرده ام،حتی اکنون بیشتر حق دارم که این طور فکر کنم. بریده های نامه هایی که پس از آن دریافت داشته ام می تواند اسناری دلخراش پدید بیاورد.

پیرمرد و دریا)) اثر همینگوی تازه به فرانسه چاپ شده بود و تمام ناقدان زبان به مدح و ستایش آن گشوده بودند. دوستان من و خود من،از آن خوشمان نیامد‌همینگوی بلد بود که دستانی را تعریف کند؛اما این داستان را پر از سمبل کرده بود؛خود را به ماهیگیری تشبیه می کرد که در پس سیمای به ظاهر ساده یک ماهی،صلیب مسیح را به دوش می کشد:این نارسیسیم مربوط به دوران پیری به نظرم غیظ آور می رسید.

موفقیت های سارتر ابدا او را عوض نکرده بودند؛اما این موفقیت ها،موقعیتی فراهم آورده بودند که ضمن این که کم و بیش او را از دنیا جدا می کردند. بعضی رشته های ما را نیز از هم می گسستند؛دیگر به کافه هایی که در گذشته آن قدر دوستشان داشتیم قدم نمی گذاشت؛یار ناشناخته زندگی ما بر اثر اجبار شخصیت عمومی شده بود. احساس میکردم سارتر را از من ربوده اند. اغلب به او می گفتم;آه!چرا شما شاعری گمنام نیستید

سه مرد عرب در تونس به نوبت به یک دختر انگلیسی تجاوز کرده بودند. با خودم فکر می کردم که مسلما در اینجا تجاوز به زنها افسانه نیست:بسیاری از مردها با چنان محرومیتی سر می کنند که ازدواج و در نتیجه زن بر آنها ممنوع است:از اندامشان فریاد برمی خیزد؛از این گذشته،چون به حجاب و خویشتن داری زنان مسلمان عادت کرده اند،وقتی زنی تنها و نیمه عریان روی شنها دراز کشید،زنی است که به آنها عرضه شده است،زنی است که آنها باید تسخیرش کنند

به سارتر نوشتم:((پاریس سرد ویخ زده است،هتل گرم نیست،و به نظر می رسد که مطلقا چیزی برای خوردن پیدا نمیشود.زودتر از ساعت نه صبح هوا روشن نمیشود و برق وجود ندارد؛تمام بارها ساعت ده می بندند؛مردم اندوهگینند،ملالی تحمل ناپذیر است.))

سلام به دووبوارو زندگی بی نظیرش

کتاب تموم شده اما من گیج تر از اونم که فعلن بتونم براش ریویو بنویسم

از من داشته باش که همگی(زنان) آماده اند زنده زنده پوستت را بکنند،تک تکشان،همین فرشته هایی که بدون آنها نمی توانیم زندگی کنیم،پسر جان
!

آه از تو داستایفسکی...امان از تو داستایفسکی....

هر که آدمیان را دوست می دارد،شادیشان راهم دوست می دارد.

پایان جلد اول

شگفت انگیزتر از اونی که فکرشو میکردم

بردگی حزن آلود آدم های بزرگ مرا می ترساند. هیچ اتفاق غیر منتظره ای برایشان نمی افتاد. آنها حسرت کشان زندگی را تحمل میکردند که در آن پیشاپیش در مورد همه چیز تصمیم گرفته شده بود بی آنکه هرگز کسی در مورد چیزی شخصا تصمیم بگیرد.

به من آموختند که راه حل آشتی با مسائل وجدانی را بیابم و بطور اساسی خدا را از سزار جدا کنم و به هر کدام چیزهایی که شایسته هر کدام است ببخشم. ولی حیرت انگیز بود که سزار پیوسته بر خدا غلبه میکرد!

خوندنش خیلی سخته. انگار که با هر صفحه جانت از بدنت کنده میشه.

پووووووووووووف،بالاخره تموم شد
:)

یک اشتباه فاحش طی همه ی این سالها؟ داروین عزیزم شما فقط یک غیر حرفه ای هستید.به سن شکوهمند من برسید تا ببینید چه تعداد اشتباه فاحش را باید اعتراف کنید. این جز جدانشدنی زندگی یک جهانگرد است.

به تغییر همسالانت امیدوار نباش داروین.نسل آینده تو را درک خواهد کرد

با خود گفت: وقتی کسی بزرگ میشود ظاهرا با طرح و نقشه ای همراه نیست. با این وجود،در نقطه ای معین تمامی درجات عقربه های دستگاههای کشتی با هم به کاپیتان نشان می دهند در کجای دریا قرار دارد و می تواند بی خطر به بندر مورد نظرش برسد.

آقای داروین! در مقایسه شیلی با دیگر کشورها احساس حقارت می کنم. بعضی ها با دو چشم می بینند و بعضی با یک چشم; ولی من فکر نمی کنم یک شیلیایی با هیچ یک از چشم هایش نگاه کند.

تنها دلیلی که برای ادامه داستان دارم اینه که شیفته داروینم.پس منم مث اون با دریا زدگی ها و ملال زندگی در دریا کنار میام و کتاب رو ادامه میدم
:)

بیشتر ملوانها مذهبی بودند. زیرا دریا جایی غیر طبیعی برای زندگی آدمی بود. خدا می توانست هر آن که اراده کند کشتی را به قعر دریا بفرستد.بنابراین داشتن رابطه ی خوب با خدا مهم بود.

به داروین جانم.از اون دانشمندا که من عاشقشونم.

به داروین جانم.از اون دانشمندا که من عاشقشونم.

به داروین جانم.از اون دانشمندا که من عاشقشونم.