MaSuMeH’s Reviews > خاطرات، جلد سوم: اجبار > Status Update

یک زن بر اثر اعدام ناگی متحیر مانده است و از زندگی خود شکوه می کند; قادر به انجام هیچ کاری نیست و بر هیچ چیز نمی تواند اثر بگذارد. چه بسیار زنهایی که برایم نامه می نویسند و برایم تکرار می کنند:((زن بودن امری هولناک است!)) نه،هنگام نوشتن جنس دوم اشتباه نمی کرده ام،حتی اکنون بیشتر حق دارم که این طور فکر کنم. بریده های نامه هایی که پس از آن دریافت داشته ام می تواند اسناری دلخراش پدید بیاورد.

پیرمرد و دریا)) اثر همینگوی تازه به فرانسه چاپ شده بود و تمام ناقدان زبان به مدح و ستایش آن گشوده بودند. دوستان من و خود من،از آن خوشمان نیامد‌همینگوی بلد بود که دستانی را تعریف کند؛اما این داستان را پر از سمبل کرده بود؛خود را به ماهیگیری تشبیه می کرد که در پس سیمای به ظاهر ساده یک ماهی،صلیب مسیح را به دوش می کشد:این نارسیسیم مربوط به دوران پیری به نظرم غیظ آور می رسید.

موفقیت های سارتر ابدا او را عوض نکرده بودند؛اما این موفقیت ها،موقعیتی فراهم آورده بودند که ضمن این که کم و بیش او را از دنیا جدا می کردند. بعضی رشته های ما را نیز از هم می گسستند؛دیگر به کافه هایی که در گذشته آن قدر دوستشان داشتیم قدم نمی گذاشت؛یار ناشناخته زندگی ما بر اثر اجبار شخصیت عمومی شده بود. احساس میکردم سارتر را از من ربوده اند. اغلب به او می گفتم;آه!چرا شما شاعری گمنام نیستید

سه مرد عرب در تونس به نوبت به یک دختر انگلیسی تجاوز کرده بودند. با خودم فکر می کردم که مسلما در اینجا تجاوز به زنها افسانه نیست:بسیاری از مردها با چنان محرومیتی سر می کنند که ازدواج و در نتیجه زن بر آنها ممنوع است:از اندامشان فریاد برمی خیزد؛از این گذشته،چون به حجاب و خویشتن داری زنان مسلمان عادت کرده اند،وقتی زنی تنها و نیمه عریان روی شنها دراز کشید،زنی است که به آنها عرضه شده است،زنی است که آنها باید تسخیرش کنند

به سارتر نوشتم:((پاریس سرد ویخ زده است،هتل گرم نیست،و به نظر می رسد که مطلقا چیزی برای خوردن پیدا نمیشود.زودتر از ساعت نه صبح هوا روشن نمیشود و برق وجود ندارد؛تمام بارها ساعت ده می بندند؛مردم اندوهگینند،ملالی تحمل ناپذیر است.))