R0ghaye > Recent Status Updates

"گریه نکن خواهرم. در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت. و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی!"

امروز به این نتیجه رسیدم که در زندگی و برای زنده ها باید شجاع بود.

در این دنیا، همه چیزدست خود آدم است،
حتی عشق، حتی جنون، حتی ترس...
آدمیزاد می تواند اگر بخواهد کوه ها را جا به جا کند... می تواند آب ها را بخشکاند... می تواند چرخ و فلک را به هم بریزد... آدمیزاد حکایتی است، می تواند همه جور حکایتی باشد؛ حکایت شیرین، حکایت تلخ، حکایت زشت... و حکایت پهلوانی!
بدن آدمیزاد شکننده است، اما هیچ نیرویی در این دنیا، به قدرت نیروی روحی او نمی رسد، به شرطی که اراده و وقوف داشته باشد!

دنیا مثل اتاق تاریکی است که ما را با چشمهای بسته وارد آن کرده اند . یک نفر از ما ممکن است چشمش باز باشد . ممکن است یک عده بخواهند با کوشش چشمهای خود را باز کنند و یا ممکن است بخت کسی بخواند و یک نوری از یک روزن ناگهان بتابد و آن آدم یک آن بتواند ببیند و بفهمد.

راستی اسم نعره هایی که آدم از ته دل برمی آورد چه بود؟ کلمه ای بود که به این جور فریاد می خورد... باید لغتی باشد که معنای سوراخ کردن بدهد. یعنی آدم اگر نتواند در برابر سیل و صاعقه و سیلی زندگی آن جور فریاد را بزند دلش سوراخ می شود و آن وقت آدمهایی که دلشان سوراخ سوراخ شده، به جان هم می افتند و همدیگر را درب و داغون می کنند و بعد می روند زندان. و یا به سرشان ی زند و دیوانه می شوند"

می اندیشید:"خدایا این مردها چه جور آدمهایی هستند؟خودشان میدانند فایده ندارد,اما برای آنکه ثابت کنند وجود دارند و مردی و مردانگی در وجودشان نمرده و بعدها بچه هایشان به روی گورشان تف نیندازند با دستهای آزاد خود گور...زبانم لال...خدانکند"بیخ گلویش از اشکی که می خواست بیاید میسوخت...و زنها چه وقتها یاد چه چیزها میفتند. بی خودی یادش افتاده بود به یک شب که یوسف در خواب آه کشیده بود و او بیدار شده بود و چراغ رومیزی را...

"کاش دنیا دست زن ها بود
زن ها که زاییده اند ، یعنی خلق کرده اند
و قدر مخلوق خودشان را می دانند
قدر تحمل و حوصله و یکنواختی و برای خود هیچ کاری نتوانستن را
شاید مردها چون هیچ وقت عملا خالق نبوده اند
آنقدر خود را به آب و آتش می زنند تا چیزی بیافرینند
اگر دنیا دست زن ها بود، جنگ کجا بود؟"

«... آدم برای کارهایی که بوی خطر از آنها می آید، باید آمادگی روحی و جسمی داشته باشد و آمادگی او درست برخلاف جهت هر گونه خطری بود. می دانست نه جرأتش را دارد و نه طاقتش را. اگر این همه وابسته ی بچه ها و شوهرش نبود، باز حرفی. نوبرها و لمس ها و گفت و گوها و چشم در چشم دوختن ها از یک طرف و شاهد شکفتن ها بودن از طرف دیگر… و چنین آدمی نمی تواند دل به دریا بزند.»
...

" آدميزاد چيست؟يك اميد كوچك،يك واقعه ي خوش چه زود مي تواند از نو دست و دلش را به زندگي بخواند؟اما وقتي همه اش تو دهني و نوميدي است،آدم احساس مي كند كه مثل تفاله شده،لاشه اي،مرداري است كه در لجن افتاده."

دیگر بزرگ شده اید. بچه وقتی خاطره پیدا کرد و توانست گذشته را بیاد بیاورد، دیگر بچه نیست. هر چند این گذشته فقط چند ساعت پیش باشد.

خوب که فکرش را می کنم می بینم همه ی ما در تمام عمرمان بچه هایی هستیم که به اسباب بازی هایمان دل خوش کرده ایم و وای به روزی که دلخوشی هایمان را از ما می گیرند، یا نمی گذارند به دلخوشی هایمان برسیم. بچه هایمان، مادرهایمان، فلسفه هایمان... مذهبمان...

«دوست داشتن که عیب نیست بابا جان. دوست داشتن دل آدم را روشن می‌کند. اما کینه و نفرت دل آدم را سیاه می‌کند. اگر از حالا دلت به محبت انس گرفت، بزرگ هم که شدی آماده دوست داشتن چیزهای خوب و زیبای دنیا هستی. دل آدم عین یک باغچه پر از غنچه است، اگر با محبت غنچه‌ها را آب دادی باز می‌شوند، اگر نفرت ورزیدی غنچه‌ها پلاسیده می‌شوند …»

<<ادامه>>... ما از مرگ می ترسیم ولی ترس واقعی بیشترمان از این است که این شتر در خانه شخص دیگری بخوابد. همیشه بزرگ ترین ترسمان از این است که مرگ سراغمان نیاید و در این مدت دنیا تک و تنها بمانیم.
ما از مرگ می ترسیم ولی ترس واقعی بیشترمان از این است که این شتر در خانه شخص دیگری بخوابد. همیشه بزرگ ترین ترسمان از این است که مرگ سراغمان نیاید و در این مدت دنیا تک و تنها بمانیم. شاید خاطرات...

مرگ مسئله عجیبی است. آدم هادر کل عمرشان جوری زندگی می کنند که انگار مرگ اصلا وجود ندارد، در صورتی که بیشتر وقت ها مهم ترین دلیل زندگی است. بعضی ها آنقدر زود متوجه حضور مرگ می شوند که با شور و هیجان بیشتر، با لج بازی یا با دیوانه بازی بیشتر زندگی می کنند. بعضی ها باید حضور مداوم مرگ را حس کنند تا بفهمند نقطه مقابلش چیست. بعضی ها آن قدر درگیرش هستند که حتی قبل از اینکه اجلشان سر برسد، توی اتاق انتظار نشسته اند...
...

<<ادامه>>...آدم از همه سوراخ سنبه ها و چم و خم هایش خبر داره. آدم میدونه وقتی هوا سرد میشه، باید چیکار کنه که کلید توی قفل گیر نکنه، کدوم قطعه های کف پوش تاب میخوره وقتی آدم پا رویشان میگذاره و چه جوری باید در کمدهای لباس را باز کنه که صدا نده و همه اینا رازهای کوچکی هستن که دقیقا باعث میشن حس کنی توی خونه خودت هستی.

دوست داشتن یه نفرمثه این میمونه که آدم به یه خونه اسباب کشی کنه.اولش آدم عاشق همه چیزهای جدید میشه، هر روز صبح از چیزهای جدیدی شگفت زده میشه که یکهو مال خودش شده اند و مدام میترسه یکی بیاد توی خونه و بهش بگه که یه اشتباه بزرگ کرده و اصلا نمیتونسته پیش بینی کنه که یه روز خونه به این قشنگی داشته باشه، ولی بعداز چند سال نمای خونه خراب میشه، چوب هاش درهر گوشه و کناری ترک میخورن و آدم کم کم عاشق خرابی های خونه میشه...
...

آدم نمی تواند به راحتی بپذیرد که اشتباه می کند. خصوصا وقتی آن اشتباه را خیلی وقت پیش کرده باشد.

همه ی آدم ها در اصل به زمان خوش بین هستند .همیشه معتقدیم برای انجام کاری برای دیگران هنوز وقت داریم . معتقدیم برای گفتن حرفی به دیگران هنوز وقت داریم و سپس اتفاقی می افتد که ناگهان سر جایمان می ایستیم و با خود فکر میکنیم : کِی؟

در زندگی هر کس لحظه ای وجود دارد که در آن لحظه تصمیم می گیرد، می خواهد چه کسی باشد. کسی باشد که بگذارد دیگران بهش بدی کنند یا نگذارد. و وقتی آدم از این موضوع بی خبر باشد، اصلا آدم ها را هم نخواهد شناخت.

وقتی کسی را از دست می‌دهید، دلتان برای خاطرات عجیبش تنگ می‌شود. دلتان برای چیزهای کوچکش تنگ می‌شود، برای لبخندش، رفتارش، آنطور که توی تخت از این پهلو به آن پهلو می‌شد یا اینکه به خاطرش رنگ دیوارها را عوض می‌کردید.

از شروع خاکستری و طوفانی...

"پنه لوپه هایی" که سالهای زندگی خود را در انتظار اولیس به هدر دهند،دیگر وجود خارجی ندارند. من پنه لوپه ای خواهم شد که به جنگ می رود و همجو مردان می جنگد و قانون مردان را بی کم و کاست اجرا می کند: یا من یا تو، یا من یا تو، یا من..

قبیله ای که در آن زندگی می کنیم، کاری با قهرمانان یا قربیانیان ندارد. اگر نمیخواهی باعث ترس و وحشت دیگران شوی، باسد ساکت بمانی یا دروغ بگویی.

هیچ وقت دو انسان به موقع در برابر هم قرار نمی گیرند. درست است جوانا؟ همیشه این یافتنی ها یا خیلی دیر است یا خیلی زود.

بگذار در همين خيال باقي بمانند. درباره ي اين كه عوض شده اي، حرفي كند نزن. راجع به جنگي كه باعث عوض شدن تو شده است ، براي هيچ كس تعريف نكن.قبيله اي كه انسان در آن زندگي مي كند كاري به كار قربانيان يا قهرمانان ندارد.قربانيان و قهرمانان بر خلاف جريان آب شنا مي كنند.وجدان ساده دلان را مي آزارندو ديوانه هايي به شمار مي آيند كه در دنياي عاقلان زندگي مي كنند.
...

جنگ حقيقي هماني نيست كه دو احمق قدرتمند با فرو ريختن بمب ها آغازش مي كنند. جنگ واقعي مبارزه اي است كه در مقابل عشق يا تنفري كه از اراده ي تو خارج است ، انجام مي دهي. تو به خانه ات بر مي گردي جو، در حالي كه قلب و مغزت جراحت عميقي برداشته است. ولي ديگران متوجه اين موضوع نخواهند شد، چرا كه ظاهرا تو همان جواناي سابق هستي.
...

چه تفاوتی مابین توهم و حقیقت می تواند وجود داشته باشد، در حالیکه تو در هر دو مورد، به یک میزان درد و رنج می بری؟ تمام متظاهرانی که زمانی یک نفر را دوست داشته اند و حالا دیگر دوستش ندارند، به دفاع از خود می پردازند و اظهار می کنند عشقشان حقیقی نبوده است. درست مثل آنکه انکار احساسی که مرده است، افتخار آمیزتر از اعتراف به شکست باشد.

به همان نسبت که عشق ورزیدن انسان را سرشار و غنی میکند، دوست داشته شدن،‌باعث تهی شدن می شود. چرا که آنکه تو را دوست دارد، از تو تغذیه میکند،‌بهترین جنبه هایت را مثل زالو می مکد،روز به روز بیشتر از تو بهره برداری می کند و این تجاوز ظالمانه آنقدر ادامه می یابد تا دست آخر تبدیل به پوسته خالی و بی مصرفی می شوی که تمام اسرار، شیره وجود و زندگی ات مکیده شده است.