R0ghaye’s Reviews > سووشون > Status Update

"گریه نکن خواهرم. در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت. و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی!"

امروز به این نتیجه رسیدم که در زندگی و برای زنده ها باید شجاع بود.

در این دنیا، همه چیزدست خود آدم است،
حتی عشق، حتی جنون، حتی ترس...
آدمیزاد می تواند اگر بخواهد کوه ها را جا به جا کند... می تواند آب ها را بخشکاند... می تواند چرخ و فلک را به هم بریزد... آدمیزاد حکایتی است، می تواند همه جور حکایتی باشد؛ حکایت شیرین، حکایت تلخ، حکایت زشت... و حکایت پهلوانی!
بدن آدمیزاد شکننده است، اما هیچ نیرویی در این دنیا، به قدرت نیروی روحی او نمی رسد، به شرطی که اراده و وقوف داشته باشد!

دنیا مثل اتاق تاریکی است که ما را با چشمهای بسته وارد آن کرده اند . یک نفر از ما ممکن است چشمش باز باشد . ممکن است یک عده بخواهند با کوشش چشمهای خود را باز کنند و یا ممکن است بخت کسی بخواند و یک نوری از یک روزن ناگهان بتابد و آن آدم یک آن بتواند ببیند و بفهمد.

راستی اسم نعره هایی که آدم از ته دل برمی آورد چه بود؟ کلمه ای بود که به این جور فریاد می خورد... باید لغتی باشد که معنای سوراخ کردن بدهد. یعنی آدم اگر نتواند در برابر سیل و صاعقه و سیلی زندگی آن جور فریاد را بزند دلش سوراخ می شود و آن وقت آدمهایی که دلشان سوراخ سوراخ شده، به جان هم می افتند و همدیگر را درب و داغون می کنند و بعد می روند زندان. و یا به سرشان ی زند و دیوانه می شوند"

می اندیشید:"خدایا این مردها چه جور آدمهایی هستند؟خودشان میدانند فایده ندارد,اما برای آنکه ثابت کنند وجود دارند و مردی و مردانگی در وجودشان نمرده و بعدها بچه هایشان به روی گورشان تف نیندازند با دستهای آزاد خود گور...زبانم لال...خدانکند"بیخ گلویش از اشکی که می خواست بیاید میسوخت...و زنها چه وقتها یاد چه چیزها میفتند. بی خودی یادش افتاده بود به یک شب که یوسف در خواب آه کشیده بود و او بیدار شده بود و چراغ رومیزی را...

"کاش دنیا دست زن ها بود
زن ها که زاییده اند ، یعنی خلق کرده اند
و قدر مخلوق خودشان را می دانند
قدر تحمل و حوصله و یکنواختی و برای خود هیچ کاری نتوانستن را
شاید مردها چون هیچ وقت عملا خالق نبوده اند
آنقدر خود را به آب و آتش می زنند تا چیزی بیافرینند
اگر دنیا دست زن ها بود، جنگ کجا بود؟"

«... آدم برای کارهایی که بوی خطر از آنها می آید، باید آمادگی روحی و جسمی داشته باشد و آمادگی او درست برخلاف جهت هر گونه خطری بود. می دانست نه جرأتش را دارد و نه طاقتش را. اگر این همه وابسته ی بچه ها و شوهرش نبود، باز حرفی. نوبرها و لمس ها و گفت و گوها و چشم در چشم دوختن ها از یک طرف و شاهد شکفتن ها بودن از طرف دیگر… و چنین آدمی نمی تواند دل به دریا بزند.»
...

" آدميزاد چيست؟يك اميد كوچك،يك واقعه ي خوش چه زود مي تواند از نو دست و دلش را به زندگي بخواند؟اما وقتي همه اش تو دهني و نوميدي است،آدم احساس مي كند كه مثل تفاله شده،لاشه اي،مرداري است كه در لجن افتاده."

دیگر بزرگ شده اید. بچه وقتی خاطره پیدا کرد و توانست گذشته را بیاد بیاورد، دیگر بچه نیست. هر چند این گذشته فقط چند ساعت پیش باشد.