Shahryar > Recent Status Updates

بعد از سالها خاک خوردن تو کتابخونه‌ام، شروعش کردم بالاخره.
میخوام با سانتیاگو سفر کنم.

مغز آدمیزاد گاهی قاطی می‌کند. آن تو ماده‌هایی هست که گاهی بیخود کم‌وزیاد می‌شود.
هیس!

آیا تا این اندازه دشوار است، آیا تا این اندازه شرم آور است که نظراتی را که فردا معتبر نخواهند بود، از هم اکنون آنها را رها کنیم؟

کاش سازو کاری تو آموزش و پرورش بود که حتی بخشی از این کتاب رو در طول ۱۲ سال تحصیلی قبل از دانشگاه، یا حتی در سالهای دانشگاه به دانشجو آموزش می‌داد.
خیلی مطالب و نکات مفیدی داره و ای کای می‌شد بنویسمشون.

کتاب شروع خیلی جذابی داشت. بطوری ذهن مخاطب رو درگیر سوالها و موضوعاتی میکنه که مطرح کرده. و در عین حال که جواب ها رو به خواننده میده در پس متن ترغیب به ادامه دادن و پیش رفتن میکنه تا هنر (خواندن) رو یاد بگیره.

شروع قوی ای داشت و انگیزه ای که بهم داده رو دارم حس میکنم.
خوشحالم که پیداش کردم.

به تفسیر کتاب، کارما درست سر دوراهی بند و رهایی راه رو سد می‌کنه. و اونجا انسانه که راه رو باید تشخیص بده.
پس برداشت من اینطوریه که هرچی که اینجا باشیم، اونجا میتونه تعیین کننده باشه !

این صفحه های کتاب من رو یاد تلقین هایی که مسلمان ها به متوفا میگن می‌اندازه.
اما بودیسم به اهمیت لحظه‌ی مرگ و اقدامات و کلام های به جا اشاره داره که انتقال رو هدایت می‌کنند.

شروع قوی...

قطعا تغییراتی که این کتاب در من بوجود آورده و حرفهایی که سعی داشته منتقل کنه رو هیچوقت فرامونش نمی‌کنم. چرا که همین حالا هم آثارش و تغییری که بوجود آورده رو میبینمو حس میکنم.

امیدوارم این چیزایی که بعد از خوندنش دارم حس میکنم همینقدر واقعی و قوی بمونه.

عشق همه جا راهش رو به عمیق ترین نقاط و لایه های آدم پیدا میکنه.
حتی تو جنگ.
وقتی که مرگ رو نزدیک به خودت میبینی، دیگه آینده و گذشته برات معنی نداره. فقط حال رو داری. شاید فردا یا ساعتی بعد یکیتون نباشه. فقط الان رو دارید !

جبهه‌ی اول رو هممون میشناسیم.اما جنگ فقط به تفنگ دست گرفتن نیست.زیر بمبارون نون پختن. دیگ های غذا رو گرم نگه داشتن. تو رختشور خونه لباسای نصفه نیمه با سوراخ‌های قرمز شستن. نامه ها رو به مقصدهای ویران رسوندن.
همه‌ی اینا جزئی از جنگه...

با تلفن که نمیشه شلیک کرد.
وقتی خانواده‌ت رو توی جنگ از دست دادی، دیگه خدمت کردن تو مخابرات راضیت نمیکنه. باید بکشی، باید تیراندازی کنی!

گذشته رو نمیشه فراموش کرد. جنگ فراموش نمیشه.
نمیشه کلمات رو از ادبیات گرفت!

وقتی سایه‌ی مرگ رو نزدیکت حس کنی، آدم جدیدی میشی.
چیزی که هیچوقت تصورش رو هم نمیکردی.