mim T > Recent Status Updates

چقدر صدای پارس سگ آبادی خوب است، چقدر جیغ‌وواغ اهالی خوب است وقتی که گرگ بزند به گاش رمه، چقدر خانواده داشتن نعمت بزرگی است، دیدن مرغ‌ها و خروس‌ها که به قفس نمی‌روند، شیون روباه در دوردست شب دهگاه، بوی علوفه و کاه، عطر یونجه‌ی تازه و صدای غاره‌ی گاو. چرا به این همه نعمت فکر نمی‌کردم، چرا قدر آن همه آرامش را نمی‌دانستم و مدام گله می‌کردم از زمین و زمان. بی دلیل نیست که گفته‌اند گرگ از آبادی سیر است.

گل جوانی‌اش رو به پژمردگی می‌رفت، اما چشمه‌ی شباب را خشک ناشدنی می‌پنداشت. دریغا که از تیزپیمایی زمان هیچ نمی‌دانست. حتی اگر جوانی‌اش همچون خدایان صدها و صدها سال می‌پایید، سهمش از آن به همین ناچیزی می‌بود. اما او انسان بود و عمری کوتاه و معمولی داشت که هیچ نبود جز شهابی پرشتاب و بی‌دوام.نعمتی ناچیز که با تنگ چشمی به او داده شده بود و آدمی می‌توانست سال‌هایش را با انگشتان دست بشمرد و هنوز به دست نیامده از دست می‌رفت

دیروز و امروزش یکسان بود و او دیگر نمی‌توانست آن‌ها را از هم بازشناسد. دو رویداد که سه روز یا بیست روز از آن‌ها گذشته بود به یک اندازه در نظرش کهنه می‌نمودند. بدین سان عمر گذران بود و زمان گریزان و او از این گریز بی‌خبر.

چه بسا همین حالا به مقصد رسیده باشی. این درخت‌ها، این مرغزارها و این خانه‌ی سفید همان‌هایی نیستند که می‌جستی؟ چند لحظه‌ای می‌پنداری چنین است و عزم ایستادن می‌کنی. بعد می‌شنوی که دورترک بهتر از این‌ها انتظارت را می‌کشد و باز به راه می‌افتی، بی‌تشویش!

آیا ترونک هنوز به یاد داشت که بیرون از قلعه هم دنیایی در کار است و میلیون‌ها آدم دیگر شبیه او هستند که یونیفرم به تن ندارند و در شهرها آزادند و شب را به میل خود به بستر یا به تئاتر یا به کاباره می‌روند؟ نه، کافی بود به او نگاه کنی تا دریابی که هیچ چیز از زندگی انسان‌های دیگر به یاد ندارد. به آسانی می‌شد فهمید که دنیای او هیچ نیست جز همین قلعه و مقررات مضحک آن.

اسکات هر روز به نوازش سپید‌دندان ادامه می‌داد و حیوان بیش از پیش از آن لذت می‌برد و محظوظ می‌شد. وقتی دست صاحب به بدنش می‌خورد باز می‌غرید؛ ولی حیوان به جز این غرش، صدای دیگری از گلویش بیرون نمی‌آمد و زبان دیگری برای تشکر نداشت.

دیوانه‌شان می‌کنند، مانند ونسان ون‌گوگ. و بعد، زمانی در آینده، آن‌ها را «مفاخر ملی» می‌خوانند.

هنرمندان بزرگ را به زیر می‌کشند و خرد می‌کنند ، مانند کاری که با رمبراند کردند.آن‌ها را هنگام تهیدستی به‌نوانخانه می‌فرستند مانند فرانتس هالس و رویسدال.در قبرهای بی‌نشان دفن‌شان می‌کنند، مانند موتسارت.

شاید برخلاف آنچه یرخی از صاحبان قدرت دوست دارند بگویند، کشتن گذشته چندان هم آسان نباشد. شمع پنهان وجود مردان و‌زنانی که برای آنچه باور داشتند جانشان را دادند، نمی‌تواند کاملا خاموش شود.

چیزهای روزمره رو اگه تا ته خط ادامه بدی می‌تونن مرگبار باشن. دوستی دارم که می‌گه مردم برای همینه که می‌رن تعطیلات. نه برای استراحت و خوش گذروندن و دیدن جاهای جدید. می‌خوان از مرگی فرار کنن که تو چیزهای روزمره وجود داره.

چه‌قدر عجیبه. هر دوِ ما این ترس عمیق و دایمی رو نسبت به خودمون و عزیزان‌مون داریم. ولی با این حال راه می‌ریم، با بقیه حرف می‌زنیم و می‌خوریم و می‌نوشیم. می‌تونیم به زندگی‌مون ادامه بدیم.

شاید زنده بودن یعنی همین: دنبال کردن لحظه‌هایی که می‌میرند.

اتاقک تنگ و تاریک من ناگهان در نظرم پناهگاهی گرم نرم و درخشان جلوه می‌کند.با به یادآوردن لئون، لم‌داده در برابر تلویزیون، وسیله‌ای سرگرم‌کننده‌ای که دیگر برایم نفرت‌آور نبود، موجی از حسرت از گذشته در من بیدار می‌شود.

من هم می‌دانم که چای نوشیدنی کوچکی نیست، چون وقتی به صورت آئین در می‌آید، هسته‌ی اصلی توانایی دیدن بزرگی در چیزهای کوچک را شکل می‌دهد. زیبایی کجاست؟

این بوئیدن عطر چای، نوشیدن آن، مزه‌مزه کردن، هر جند برای یک‌بار، باز هم برای ما تولد زندگی دیگری است.
این لحظه‌ها پرانتزهای سحرآمیزی در زندگی‌اند که قلب و روح را به هیجان می‌آورند.

" ما در دور باطل کدورت و غم گرفتار شده بودیم"

آدم‌هایی هستند که وقتی می‌شنوند ماه یا خورشید گرفته است فورا به ایوان یا بام خانه می‌روند تا با شیشه‌های دودی چیزی را که در واقع هیچ نیست ببینند، و حال آنکه همین آدم‌ها هر روز می‌توانند منظره زیبایی چون طلوع خورشید را تماشا کنند.

بعد از خواندن نیمی از کتاب ، هنوز دارم به این فکر می کنم که کتاب را با همه ی تکرارهای کلافه کننده اش رها کنم و یا امیدوار باشم و ادامه دهم؟

"حیوان درونش بیدار شده است.زیباست،این حیوان چابک و خستگی ناپذیر است.افسارش دست غریزه اش است.غریزه ای هزاران ساله.چه قوی است این حیوان.خودش را زمین می اندازد،سرش را می دزدد،شلیک می کند،برمی خیزد.چه شامه ی تیزی دارد این حیوان.اغلب از مرگ می گریزد،اما با قدرت تمام آن را بر سر دیگران نازل می کند"
اینستاگرامم رو دی اکتیو کردم به خوندنم سرعت بدم!

"حیوان درونش بیدار شده است.زیباست،این حیوان.چابک و خستگی ناپذیر است.افسارش دست غریزه اش است.غریزه ای هزاران ساله.چه قوی است،این حیوان.خودش را زمین می اندازد،سرش را می دزدد،شلیک می کند،بر می خیزد.چه شامه ی تیزی دارد،این حیوان.اغلب از مرگ می گریزد،اما با قدرت تمام آن را بر سر دیگران نازل می کند.با ضربه هایی تر و فرز و جانانه،
آری خوی انسانی او می میرد."
اینستاگرامم رو دی اکتیو کردم به خوندنم سرعت بدم!

چه مي شد اگر آكادمي هنر تصميم ديگري مي گرفت؟ چه اتفاقي براي او مي افتاد اگر در همان دقيقه ، شورا آدولف هيتلر را مي پذيرفت؟ اگر چه آن لحظه مسير زندگي يك نفر را تغيير مي داد، اما همزمان مسير جهان هم با آن تغيير مي كرد.

خودم را مجبور به مطالعه كردم، بيشتر طول شب اين كار را كردم.از ابتداي نوجواني ياد گرفتم كه خيلي منظم باشم. افكار را از ذهنم دور مي كنم ، درد و تحقيرها را مي خوابانم و اضطراب ها را در گوشه اي مي گذارم.

با توجه به شناختي كه از اشميت داشتم، اين كتاب رو خريدم ولي با خوندن ٤٠صفحه اول متوجه شدم اين اشميت اون اشميت خرده جنايت ها و يك روز قشنگ باراني نيست و حسابي خواننده اي مثل من رو دلزده و نا اميد كرد
كتاب رو بستم و گذاشتم تو ليست كتاب هايي كه ببخشم و يا عوض كنم!

به كتاب هاي نيمه رها شده پيوست

به كتاب هاي نيمه رها شده پيوست

آدم نمي تونه وانمود كنه داره كتاب ميخونه.چشم ها آدمو لو مي دن.نفس كشيدن آدمم همينطور.آدمي كه محو يه كتاب شده ،يادش مي ره نفس بكشه.صبح مي شه،خونه غرق نور و روشني مي شه و اون غرق كتابشه؛حتي سرشو بلند نمي كنه تا ببينه كه كاغذ ديواري ها از نور خورشيد انگار آتيش گرفتن.

بدون برق،همه چیز به طرز جبران ناپذیری از دست می رود.در عوض،وقتی که همه میراث های سمعی بصری‌مان از میان رفت،می توانیم روزها،و همچنین شب ها در نور شمع،کتاب بخوانیم.