Olgamat > Recent Status Updates

"Ολένα τα χνάρια του κόσμου ξεμακραίνουν και σβήνουν. Κάποτε δε θα θυμόμαστε πια. Α, σίγουρα θα 'ρθει κι αυτό. Ας έρθει! Τότες πια δεν θα μένει παρά μονάχα η σκοτεινή αγάπη για τη ζωή. Θα υπάρχουμε επειδή θα υπάρχει. Τίποτα άλλο δεν θα θυμίζει πως δεν είμαστε μες στους νεκρούς. "

Δεν διαβάζω συχνά ποιήματα, εδώ όμως πρόκειται για τον Κάρβερ.
Αυτό που καταλαβαίνω ειναι ότι τα ποιήματά του είναι έξοχα, όπως τα διηγήματά του, μόνο πιο πυκνά, πιο λακωνικά και πιο προσωπικά. Μέσα σε λίγους στίχους, τα λέει όλα. Διαβάστε τα!

Μέχρι εδώ ήταν για μένα..
Next!

Η πείνα είναι μια καλή άσκηση πειθαρχίας και μαθαίνεις πολλά απ' αυτήν. Κι οσο οι άλλοι δεν το καταλαβαίνουν, εσύ βρίσκεσαι μπροστά.

Διάλειμμα από τα ποιήματα για να διαβάσω τις τρυφερές επιστολές της Έμιλι.

Έχω αρχίσει να κουράζομαι νομίζω.

Διαβάζω, διαβάζω κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο κι από τις σκληρές περιγραφές είναι το γιατί δεν παίρνει ψυχιατρική βοήθεια; Οι δικοί του, ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ;;

"Κάπου εκεί κοντά ήταν οι συγκάτοικοι του -οι φίλοι του- και είχε βγάλει άλλη μια μέρα χωρίς να φανερώσει κανένα μυστικό του, και είχε βάλει άλλη μία μέρα ανάμεσα στον άνθρωπο που ήταν κάποτε και στον άνθρωπο που ήταν τώρα."

"Ποτέ μου δεν ήθελα να τον σκοτώσω, τον είχα δει ένα λεπτό μόλις πριν τον πυροβολήσω. Γιατί, λοιπόν, η σκέψη μου γι' αυτόν εμπεριείχε τέτοια αγιάτρευτη λύπη, τέτοια ανυπέρβλητη θλίψη;"

Αγνοούσα την πηγή της διαφοράς μου και αυτή η άγνοια με πλήγωνε.

Κάθε τόσο σταματάω για να σκεφτώ, να αηδιάσω, να στεναχωρηθώ. Και συνεχίζω.

"Η αλήθεια είναι πως θα μιλούσα ευχαρίστως στη Μόλι, αν μπορούσα, μόνο που δεν μπορώ πια: τώρα δεν είναι πια η Μόλι, είναι κάποια άλλη. Αλλά και τι να της πω; Κι εγώ κάποιος άλλος είμαι."

"Άλλα μου έλεγες κάποτε για την ευτυχία σου" σκέφτηκα. "Όσο μεγάλη κι αν ήταν αυτή, εσύ έλεγες πως ολοένα κάτι γυρευες. Και τώρα είσαι εσύ ήσυχος κι ευχαριστημένος, ενώ η δική μου ψυχή είναι βαριά από τη μετάνοια που δεν ομολόγησα και τα δάκρυα που δεν έχυσα".

Σε ο,τι αφορούσε τον Φέργκιουσον , αυτή ήταν επιτέλους, η μία-φορά-στη-ζωή-σου κοσμοϊστορική αγάπη, και τις επόμενες 256 ημέρες ζούσε σε μία άλλη χώρα, έναν τόπο που μήτε η Γαλλία μήτε η Αμερική μήτε οπουδήποτε αλλού ήταν, μία νέα χώρα που δεν είχε όνομα, σύνορα και πόλεις ή χωριά, μια χώρα με πληθυσμό δύο ανθρώπων.

Αν η αστυνομία τους επιτίθετο ή τους φερόταν βίαια κατά τη σύλληψη τους, το θέαμα της βαναυσότητας λευκών επί μαύρων θα εξόργιζε τους ανθρώπους του Χάρλεμ και θα τους έκανε να τρέξουν στην πανεπιστημιούπολη για αντίποινα...
...Αν τα σώματα ασφαλείας έκαναν τέτοια πράγματα όταν είχαν απέναντι τους λευκούς,που θα σταματούσαν απέναντι σε μαύρους;

...Και τι ωραία ενασχόληση που ήταν αυτή για να ξεπεράσει τους φόβους και τα τρέμουλα του νεαρού ταξιδιώτη που είχε μόλις φύγει από το σπίτι και βρισκόταν να στέκεται στο σύνορο μεταξύ του γραμμένου παρελθόντος και του άγραφου μέλλοντος.

- μα πως να είστε φίλοι με κάποιον που φαινόταν φίλος σου αλλά δεν ήταν;

Και καθώς το ασάλευτο σώμα του κείτονταν στο μουσκεμένο χώμα, η βροχή συνέχισε να πέφτει πάνω του κι οι βροντές συνέχισαν να μπουμπουνίζουν, και απ' άκρη σ' άκρη της γης, οι θεοί σώπαιναν.

Ακομη στην αρχή αλλα εχω βυθιστεί σ' αυτο το εξαιρετικό βιβλιο. Πολλες απαντήσεις στα κενά που εχω και άψογη σκιαγράφηση της εποχης.