Tylluan > Recent Status Updates

Noc spędzona w niezwykłej alpejskiej scenerii jest jedną z największych przyjemności jakie można przeżyć w górach.

W każdej kulturze ludzie razem śpiewają i tańczą i śmiało można sobie wyobrażać, że było tak już przed setkami tysięcy lat.
Dzisiaj ta pierwotna rola muzyki do pewnego stopnia zanika, gdyż powstała zawodowa grupa kompozytorów i wykonawców, resztę nas wskazując na pasywny odbiór. Trzeba udać się na koncert, do kościota czy na festiwal, aby znowu doświadczyć muzyki jako aktywności , aby poczuć kolektywną ekscytację.

To, co istotne przy artystycznym, twórczym
wykonaniu, w żadnej mierze nie jest już odruchowe, chociaż na automatyzmach się opiera.

Szczęśliwe te oczy które mnie potrzeba złudy, by dostrzec, że widowisko życia jest wielkie i wspaniałe.

Czasem też sama przyroda narusza inne
jeszcze swoje prawo w tym celu, by wydać
samce. Obserwowano wielokrotnie że robotnice w osieroconych ulach ogarnięte chęcią
podtrzymania bytu kolonii, wysilają się na
znoszenie jaj i mimo uwstecznionych jajników, pod wplywem tego pożądania rozszerzają, ile sił swe części rodne i dopoty nie stają, aż im się wreszcie uda znieść kilka.
Ale i z tych jaj wylegną się również samce.

Wszystkie jaja jakie zniesie królowa-dziewica, bez wzgledu na wielkość, czy kształt komórek, będą to zalążki trutniow, nie pracujących, żyjących kosztem robotnic.
...
Niemniej, fakty te zasługują na zaznaczenie.
Jakże wytłumaczyć sobie jasno cel natury, faworyzujacej w ten sposób tak szkodliwe samce na niekorzyść robotnic koniecznych dla istnienia rasy?

Ale stało się i teraz ul ma 1 królową, uznaną przez cały lud. Jest ona jeszcze dziewicą. Aby zostać taką, jaka była matka poprzedniczka, musi znaleźć kochanka w pierwszych 20
dn życia.Jesli z jakichkolwiek przyczyn
to spotkanie sie opoźni, królowa musi pozostać na zawsze i nieodwołalnie dziewicą.Jak
wiemy, mimo swego panieństwa nie jest niepłodna.Spotykamy tutaj ową wielka anomalię, przezorność natury - partenogenezę

Gdy się pewnego dnia dowiemy, że tajemnice nie istnieją, albo gdy odkryjemy, jak dalece są
straszne, wówczas staną przed nami nowe
zadania, na które dzisiaj nie ma jeszcze nazwy. Nim to nastąpi, niechże serce powtarza:
,,to smutne" ale rozum winien mówić: ,,to
rzeczywistość".

Odkrywając poza nami ślad prawdziwej inteligencji, doznajemy czegoś w rodzaju wzruszenia, jakie ogarnęło Robinsona,
kiedy znalazł odbicie ludzkiej stopy na piasku swej wyspy. Czujemy się mniej samotni
na Ziemi niż sądziliśmy. Starając się zdać
sobie sprawe z inteligencji pszczół - studiujemy na nich przejawy substancji najcenniejszej, jaką posiadamy sami.

Czyż my zachowalibyśmy więcej zimnej krwi, gdyby jakis potwór niesamowity atakował nas ciągle i mącił nam rozum? Czyż wolno potępiać pszczoly, które sami doprowadzamy do szaleństwa, a których inteligencja nie jest obliczona na przenikanie naszych zasadzek, podobnie jak nasza niezdolna jest do
odkrycia podobnych zakusów istoty wyższej, dotad nieznanej, nie mniej jednak możliwej?

Mózg robotnicy to najpiękniejszy, najbardziej skomplikowany i najsubtelniejszy mózg istoty organicznej, najdoskonalszy bez względu na gatunek i rasę, jakim prócz cztowieka wyposażone zostało żywe stworzenie na Ziemi.I tutaj, jak wszędzie w znanej nam dotąd gospodarce świata, władzę i autorytet ma ten,kto dysponuje sprawniejszym mózgiem, przy nim też pozostaje siła rzeczywista, jemu służy mądrość, on odnosi zwycięstwo

Wystarczy umieścić pod mikroskopem preparat mózgu robotnicy obok tego z pustej niemal czaszki królowej i trutnia.Jakąż ujrzymy różnicę między wspaniałą, wielką, ozdobioną 26k połyskliwych oczu głową przywódcy trutni, a małą, szarą, niepozorną główką dziewicy roboczej?
Ujrzymy niesłychaną moc zwojów, skrętów, materialny przybytek geniuszu.To najpiękniejszy, najbardziej skomplikowany i najsubtelniejszy mózg istoty org.

Osoby w zdrowych związkach starają się rozwiązywać konflikty zamiast je eskalować / ignorować.Wiedzą, że różnice zdań, emocji, poglądów, są naturalną częścią każdej relacji i iluzją jest oczekiwanie, że można zgadzać we wszystkim, a życie nie zawsze toczy się spokojnie i przewidywalnie.

To zresztą tęsknota z dzieciństwa-chęć bycia w fuzji z rodzicem, zawsze z nami zgodnym i wychodzącym naprzeciw naszym pragnieniom.

Warto uważać, by nie patrzeć na zachowania partnera zbyt pobłażliwie. Zaślepieni chęcią jego usprawiedliwienia, nie dostrzegamy lub nie chcemy dostrzec, że notorycznie – a nie incydentalnie – przekracza nasze granice. Dotyczy to z sytuacji przemocy: psychicznej, fizycznej, ekonomicznej.
Jeśli partnerka kolejny raz usprawiedliwia takie zachowanie partnera, tym, że „miał ciężki dzień" jest to sytuacja niepokojąca.

Wyjście z relacji z taką osobą jest trudne, bo osoby doświadczające przemocy mają zwykle obniżone poczucie własnej wartości, przez co nie wierzą w siebie ani w swoją sprawczość. Czują się w związku źle, ale obawiają się, że gdy z niego wyjdą, będzie jeszcze gorzej.
Sprawę utrudnia dodatkowo to, że osoby nadużywające swojej siły zazwyczaj nie są permanentnie „złe”. Bywają czarujące i miłe.

Z aktywnej formy przemocy (okazywania pogardy), przechodzą do biernej: traktują partnera jak powietrze. Dostaje on tylko chłód emocjonalny, podczas gdy inni otrzymują serdeczność i uwagę, co podkreśla kontrast między „dobrymi”, zasługującymi na życzliwość, a „złym”, ukaranym lekceważeniem.
Tu nie ma już nawet złości – zostaje obojętność, która wraz z pogardą unieważnia człowieka. Ich przeciwieństwem jest szacunek.

Bo nawet najlepszy partner nie ma szans, jeśli druga osoba snuje w głowie limitujące historie i skupia się na rozczarowaniu sobą lub nim.
Nieustanne krytykowanie i okazywanie pogardy świadczą o tym, że partnerzy już dokonali negatywnej oceny i noszą ten obraz w swojej głowie i myślach. Nie są zdolni do wysłuchania jakiejkolwiek uwagi czy skargi, którą kieruje druga strona, nawet jeżeli ta jest adekwatna.

A może, myśląc o „pięknej” relacji, myślimy o takiej, w której partner okazuje nam szacunek? Szanuje naszą autonomię, prawo do decydowania o sobie, nie obraża nas, nie deprecjonuje, nie zawstydza. Czy mamy prawo tego oczekiwać?
Tak, bo każdy zasługuje na szacunek. To niepodważalne i niepodlegające dyskusji ani negocjacjom prawo każdego człowieka.

Maurer Z McMaster University zauwaza iż obserwacja ich zachowań sugeruje, że "u noworodków zmysły nie są wyraźnie odgraniczone, lecz splecione w synestetyczną
mamę".

jedna z taoistycznych mądrości: „Jeżeli robisz coś dla siebie, nie rób tego kosztem innych. Jeżeli robisz coś dla innych, nie rób tego kosztem siebie”

Gdy więc partner zbyt się do nich zbliża, czyli istnieje ryzyko, że 2 kreski połączą się, szybko dorysowują 3, dzięki której mamy trójkąt. I już są między nimi codzienne intensywne treningi na siłowni, wyjątkowo angażująca praca, kochanka. To ostatnie stanowi „idealne” rozwiązanie dla osób bojących się bliskości – od partnera/partnerki można szybko uciec do kochanka/kochanki, a od kochanki/kochanka szybko do partnera

Osoby, których dziecięce lub nastoletnie granice były przekraczane, bo ktoś wchodził do ich przestrzeni jak do siebie, mogą w miłosnej relacji odpalić lęk przed powtórką tego przeżycia. Dlatego zwykle bezpieczniej czują się za murami, i będąc z kimś w związku, potrzebują odskoczni, w którą mogą dać nura, na przykład w: pracę, pasję, sport, nałóg, podróż.

Idealizowanie kogoś, z kim nie jesteśmy w związku, i nurzanie się w fantazjach o tym, „jak fantastycznie mogłoby być, gdyby”, powoduje, że nie angażujemy się w teraźniejszość, na przykład nasz aktualny związek. Warto wiedzieć, że z fikcją żaden człowiek z krwi i kości nie ma szans – żywy partner/partnerka nigdy nie dosięgnie ideału z internetu, naszych wspomnień lub wyobrażeń.

dziecko mądrze prowadzone przez rodziców – okazujących potomstwu miłość, troskę, uważnych na jego potrzeby, ale też stawiających mu granice – uczy się, że nie wszystko jest o nim i powoli wychodzi z egocentrycznego, czyli dziecięcego punktu widzenia.
Na dorosłość można spojrzeć jako na umiejętność wyjścia z siebie – czyli z egocentrycznego punktu widzenia – i zrozumienie, że nie wszystko jest o mnie.

Dorośli ludzie mówią wprost o tym, czego oczekują, co im się podoba, co ich złości, czego się boją. Bo gdy do wiary w czytanie w myślach dodamy jeszcze złudzenie, któremu ulega wielu z nas, to mamy przepis na związkowe fiasko. Mam na myśli złudzenie konsensusu – fałszywe przekonanie, że bliskie nam osoby podzielają nasze wartości, poglądy, oczekiwania.

Jeżeli będziemy wchodzić w nową relację na głodzie miłości, uwagi, dowartościowania, samotności, z nadzieją, że druga osoba wypełni nasze braki, to raczej źle skończymy.
– To chyba jak wycieczka do sklepu spożywczego na głodniaka, co? Planowaliśmy się zdrowo odżywiać, a tymczasem wrzucamy do koszyka niezdrowe przekąski, które błyskawicznie zaspokoją nasz głód, ale nie będą pożywne na dłuższą metę.

Można powiedzieć, że żyjemy od kryzysu do kryzysu i umiejętne zarządzanie nimi – a nie przeczekiwanie ich lub udawanie, że ich nie ma – prawdziwie nas rozwija. A więc daje też, ostatecznie, satysfakcję, która bierze się z wysiłku włożonego w przezwyciężenie trudu. Gdy wszystko idzie nam prosto jak po maśle, przestajemy to doceniać.

Bartłomiej Dobroczyński: „kryzys jest stałą i nieusuwalną częścią naszej kondycji, tylko to ukrywamy, sami przed sobą”.

Relacje, które wykazują otwartość na zmiany i potrafią się dostosować do nowych realiów, kwitną. Te, które stoją w miejscu, nieuchronnie spotka selekcja naturalna: zwiędną, zmarnieją, rozpadną się.

Dziś jesteśmy dorośli i wolni. Nie musimy dłużej odgrywać scenariuszy napisanych nam przez innych. Nie musimy nikogo ratować kosztem siebie. Nie musimy się nadużywać. Nie musimy żebrać o miłość, czułość, opiekę, uwagę. Możemy wybierać relacje, w których druga osoba chce nam to dać i umie nam to dać.